by 
Η Θεωρία Παιγνίων είναι ένα διεπιστημονικός κλάδος των μαθηματικών, των οικονομικών, της πολιτικής επιστήμης, της βιολογίας και της ψυχολογίας.
Επειδή το να μοιράζεσαι πράγματα, είναι καλό για όλους…
Η Θεωρία Παιγνίων είναι ένα διεπιστημονικός κλάδος των μαθηματικών, των οικονομικών, της πολιτικής επιστήμης, της βιολογίας και της ψυχολογίας.
Αφιερώνεται στο Γιάννη (Κυρ) και σε όλους όσους συμμετείχαν στη διπλανή συζήτηση, για τις πιθανότητες…
!!!!!!!!!!!Ευχαριστούμε Διονύση!!!!!!!!
Ευτυχώς, δεν έχουμε ακόμα τέτοια διλήμματα…
Καλησπέρα Κατερίνα!
Σίγουρα δεν σας "βλέπω" ως ληστές, αλλά μιας και βρήκα πίνακα που να συνδέει ενδεχόμενα… είπα να κάνω τη σύνδεση
Ευχαριστώ Διονύση.
Πολύ καλή ιδέα, Διονύση, και ενδιαφέρον θέμα!!
Διονύση σε ευχαριστούμε για αυτό το ενδιαφέρον διλημματικό πρόβλημα. Αυτό μου έφερε στο μυαλό ένα άλλο δίλημμα και δεν ανθίσταμαι στον πειρασμό να το ανακοινώσω.
Αύριο γίνεται πόλεμος και έρχονται αεροπλάνα να βομβαρδίσουν την πόλη σου. Τα αντιαεροπορικά καταφύγια που υπάρχουν είναι: Κατηγορίας 1, Κατηγορίας 2,…, Κατηγορίας 10. Υποθέτω, το πρώτο που θα σκεφτείς θα είναι να τρέξεις στο καταφύγιο Κατηγορίας 1.
Ή μήπως υπάρχει δεύτερη σκέψη;
Γεια σου Νίκο.
Όταν λες για τα καταφύγια κατηγορία 1, εννοείς το καλύτερο ποιοτικά;
Έτσι γίνεται η κατάταξη από το 1-10;
Αν ναι, όταν έρχονταν τα αεροπλάνα θα έτρεχα μάλλον προς το 4 ή 6…
Μπράβο Διονύση! Το καλύτερο καταφύγιο δεν είναι το 1. Γιατί ο εχθρός περιμένει ότι όλοι θα πάνε στο 1. Οι έξυπνοι θα σκεφτούν να πάνε στο 2. Ο έξυπνος εχθρός θα σκεφτεί ότι θα πάνε στο 2. Γι΄ αυτό οι πιο έξυπνοι θα πάνε στο 3. Ο πιο έξυπνος εχθρός θα το σκεφτεί και αυτό.
Πάντως οι εξυπνότεροι όλων δεν θα πάνε στο 10. (Εκτός ίσως από κάποιους που θα θελήσουν να κάνουν τους έξυπνους).
Νόμιζα ότι καταφύγια είναι χώροι στους οποίους ακόμα και αν μας βομβαρδίσουν δεν κινδυνεύουμε.
Άσε που τα αερόπλανα βομβαρδίζουν λιμάνια και δεξαμενές και ΄γενικώς περιοχές που δεν συχνάζω και όχι καταφύγια … Αλλά αν τα αεροπλάνα βομβαρδίζουν καταφύγια κάλυτερα να κάτσω σπίτι μου. Για ποιο λόγο θα χαράμιζαν μια βόμβα ; γι' αυτό ; ή μήπως για μένα ; Μπα σίγουρα σπίτι μου θα καθόμουν.
Μπορούμε να δούμε εδώ τροποποίηση του παιγνίου:
Ο Axelrod βρήκε στο Δίλημμα του Φυλακισμένου μία πιθανή απάντηση στο ερώτημα που τον απασχολούσε: υπό ποιες συνθήκες δύο θεμελιωδώς εγωιστικά όντα μπορούν να επιλέξουν να συνεργαστούν;
Για να απαντήσει στο ερώτημα δημιούργησε το «Επαναλαμβανόμενο Δίλημμα του Φυλακισμένου», όπου το παίγνιο δεν παίζεται μια φορά αλλά πολλές. Σε αυτή την παραλλαγή οι παίκτες έχουν τη δυνατότητα να μάθουν από τα λάθη τους και να επανορθώσουν, ανοίγοντας έτσι ένα παράθυρο στην αμοιβαία συνεργασία. Το 1979 κάλεσε τους σημαντικότερους θεωρητικούς των παιγνίων να υποβάλλουν στρατηγικές, υπό τη μορφή προγραμμάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών. Υποβλήθηκαν 14 στρατηγικές από ψυχολόγους, μαθηματικούς, κοινωνιολόγους και πολιτικούς επιστήμονες.
O Axelrod έβαλε τις διάφορες στρατηγικές να αναμετρηθούν μεταξύ τους. Νικητής του διαγωνισμού αναδείχθηκε ο μαθηματικός και ψυχολόγος Anatol Rapoport με τη στρατηγική «Tit for Tat» ή αλλιώς «Μία Σου και Μία Μου». Η στρατηγική αυτή είναι πολύ απλή: Ο παίκτης ξεκινά συνεργαζόμενος με τον αντίπαλο και κατόπιν πράττει ότι έπραξε και ο αντίπαλος στον προηγούμενο γύρο. Συνεργάστηκε, θα συνεργαστεί. Πρόδωσε, θα τον προδώσει κι εκείνος στον επόμενο γύρο.
Το 1981 ο Axelrod μαζί με τον εξελικτικό βιολόγο William Hamilton δημοσίευσαν ένα άρθρο στο περιοδικό Science για την εξέλιξη της συνεργασίας. Σε αυτό απέδειξαν ότι η συνεργασία είναι μια εξελικτικά σταθερή στρατηγική, δηλαδή μια συμπεριφορά που επιτρέπει να διαχυθούν τα χαρακτηριστικά που κάνουν ένα είδος να επικρατήσει και να επιβιώσει. Οι ζωντανοί οργανισμοί που συνεργάζονται μεταξύ τους έχουν περισσότερες πιθανότητες να αναπαραχθούν και επομένως να περάσουν τα γονίδιά τους στην επόμενη γενιά.