– Ε, και;

μια ακόμα ανάρτηση, η τέταρτη στη σειρά σε χρόνο πυκνό, που αφορά τα Α.Π. κοινοποιήθηκε στο «υλικό» απ’ την διαχείριση του

πρόκειται για ένα κείμενο του καθηγητή Διδακτικής Φ.Ε., Γ. Καλκάνη, που επιχειρεί την κωδικοποίηση των νέων Α.Π. Φυσικής και προσδιορίζει «τα ζητούμενα & τις προσδοκίες» απ αυτά

επειδή σ αυτό το κείμενο υπάρχουν απόψεις που αφορούν ζητήματα που θίχτηκαν στο «Ε, και;», και για να μην εξελιχθεί διάλογος χωρίς συνοχή, επιλέγω να τα συζητήσω εδώ

σχετικά με το πείραμα στα σχολεία, με πρότυπο τις «Ολυμπιάδες Φυσικής», αποτελεί «ζητούμενο & προσδοκία» οι μαθητές να ασκούνται υποχρεωτικά σε πραγματικό – μετωπικό εργαστήριο και αυτή η δραστηριότητα να έχει συμμετοχή στην αξιολόγησή τους

σχετικά με την Τ.Θ., αποτελεί «ζητούμενο & προσδοκία» να μην κυριαρχήσει «ο μαθηματικός φορμαλισμός» και «ο ασκησιολογικός χαρακτήρας», αλλά να αναδεικνύονται τα φυσικά φαινόμενα με παραπομπή σε πειραματικές διαδικασίες και μετρήσεις

ως το «κυριότερο και απώτερο ζητούμενο & προσδοκία» αποτελεί η μέσα απ’ τη διερεύνηση καλλιέργεια του ορθολογισμού με απαξίωση των προκαταλήψεων, με την ανάπτυξη της κριτικής σκέψης πάντα μέσα απ την διερεύνηση και με την εφαρμογή του ορθολογισμού σε συγκεκριμένες περιπτώσεις

 
η προσδοκία για την υποχρεωτική εργαστηριακή άσκηση των μαθητών σκοντάφτει διαχρονικά σε πολλούς παράγοντες. Ενδεικτικά, έχουν συζητηθεί η «αδράνεια των δασκάλων» σ αυτό τον τύπο της διδασκαλίας και η ασφυκτική διαχείριση των ωρών διδασκαλίας

ποιες καινοτόμες στρατηγικές έχουν υπόψη τους οι σχεδιαστές των νέων Α.Π. για να άρουν τουλάχιστον αυτά τα δύο εμπόδια;

αν υπάρχουν, έχουν ληφθεί υπόψη

… ότι διαχρονικά, η πλειοψηφία των φοιτητών του Φυσικού ενώ αναγνωρίζει την πλημμελή εργαστηριακή εμπειρία που είχε στη Μ.Ε. και παρότι αυτοί οι φοιτητές εκπαιδεύτηκαν εντατικά στο εργαστήριο στη διάρκεια των πανεπιστημιακών τους σπουδών, δεν πέτυχαν να αναστρέψουν το αρνητικό κλίμα της εργαστηριακής εκπαίδευσης ως δάσκαλοι – οι εξαιρέσεις μας είναι γνωστές ακριβώς επειδή είναι λίγες

… και αν η εκτεταμένη και για 25 χρόνια συστηματική εκπαίδευση στη Διδακτική Φ.Ε. στα παιδαγωγικά τμήματα κατέγραψε ικανοποιητικές εργαστηριακές πρακτικές στα Δημοτικά της χώρας;

μπορεί να λειτουργήσει προς αυτή την κατεύθυνση το μπόλιασμα της Τ.Θ. με θέματα που απαιτούν επεξεργασία πειραματικών μετρήσεων;

εδώ στο «υλικονετ» διάβασα από έμπειρους στην προγύμναση υποψηφίων συναδέλφους ότι για τη διεκπεραίωση τέτοιων «εργαστηριακών» θεμάτων αρκεί η κατάλληλη εκγύμναση χωρίς να προϋποτίθεται η αυθεντική εργαστηριακή εμπειρία

επίσης, γιατί δεν αναπαράχθηκαν στη σχολική πραγματικότητα τέτοιου τύπου θέματα, με πρότυπα τα αντίστοιχα των Διαγωνισμών Φυσικής, ούτε καν στο πειραματικό μάθημα της Α’ Γυμνασίου;

αν συζητηθούν αναλυτικά, ανοιχτά και εντατικά και με εμπειρικά δεδομένα τα προηγούμενα, θα μπορέσουμε στη συνέχεια πολύ περισσότεροι να συμμεριστούμε τις προσδοκίες, αφού στα ζητούμενα υπάρχουν αρκετοί ήδη που συμφωνούν

όσο για το πρώτο βήμα των μαθημάτων ορθολογισμού που περιγράφεται αυτολεξεί έτσι: «η απαξίωση / «απομυθοποίηση» της ψευδοεπιστήμης, των δοξασιών και των προκαταλήψεων»,
 
το εμπειρικό φορτίο που προέκυψε απ την περίπτωση του covid-19, μας έμαθε ότι «η απαξίωση» προκαλεί πόλωση μεταξύ των διαλεγομένων με αποτέλεσμα ακόμα και οι υπερασπιστές του ορθολογισμού, να μετέρχονται επιχειρημάτων για τα οποία μετανιώνουν, κατόπιν εορτής βέβαια

επομένως, έχουμε όλοι δουλειά να κάνουμε προς αυτή την δύσκολη κατεύθυνση, χωρίς μάλιστα να ευνοούμαστε απ’ το κοινωνικό παράδειγμα, όπου έρευνες που έχουν τα τυπικά επιστημονικά εχέγγυα, απαξιώνονται γιατί θεωρήθηκαν ότι υπονομεύουν το κυρίαρχο αφήγημα
 
τέλος, και απολύτως άσχετα με την ουσία του κειμένου που σχολιάζω,
αλλά επί τη ευκαιρία, που λένε

η διαφοροποιημένη χρήση των όρων γνωστικός και γνωσιακός που συνάντησα στο κείμενο του Γ.Κ., π.χ.

«με τα (ηλικιακά, γνωστικά, γνωσιακά, πολιτισμικά, …) χαρακτηριστικά των μαθητών»

μου προκάλεσαν την απορία: υπάρχει διαφορά μεταξύ των γνωστικών και των γνωσιακών χαρακτηριστικών;

αυτά που γνωρίζω για το θέμα είναι

… ότι η χρήση του όρου γνωσιακός προτάθηκε για να μην δημιουργηθεί σύγχυση με τους γνωστικούς, ένα φιλοσοφικό ρεύμα του 3^ου – 4^ου αιώνα

… ή πως σχετίζεται με τις πολλαπλές αποδόσεις του cognitive, στα ελληνικά

σίγουρα, οι ψυχολόγοι δεν τους διαφοροποιούν – ίσως και καλά κάνουν