by Η ακριβής μαθηματική διατύπωση της θεωρίας των κβάντων προέρχεται από δυο διαφορετικούς δρόμους
Ανάμεσα στις αντιλήψεις για την πραγματικότητα, της κλασικής φυσικής και της θεωρίας των κβάντων υπάρχει ένα ρήγμα . Μπορεί με τη σύνθεση αυτών των αντιλήψεων να προκύψουν νέες αντιλήψεις για την πραγματικότητα , οι οποίες να γεφυρώνουν αυτό το ρήγμα ;
Η εργασία αυτή δεν έχει στόχο τη μαθηματική συνέπεια ούτε τη φιλοσοφική εμβάθυνση. Επιδιώκεται μέσω αυτής να καταδεχτεί η σχέση της φυσικής ερμηνείας με τις μαθηματικές και φιλοσοφικές ιδέες . “Φύσις δέ καθ’ ̔Ηράκλειτον κρύπτεσθαι φιλεĩ”
Διαβάστε την συνέχεια…
Καλημέρα Σταύρο και συγχαρητήρια για την παραπάνω εργασία σου.
Μεγάλη και, φαντάζομαι κοπιαστική δουλειά!
Σε ευχαριστούμε που την μοιράζεσαι μαζί μας.
Καλημέρα Διονύση και σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια ,πραγματικά ήταν κοπιαστική δουλειά.
Συνάδελφε Σταύρο μια πολύ γρήγορη ματιά στην δουλειά σου μου δίνει την αίσθηση μιας προσπάθειας να δοθούν οι αρχές οι ιδέες και σε ένα βαθμό τα μαθηματικά της κβαντομηχανικής με μεγάλη πληρότητα και σφαιρική ματιά.
Θα το δω και πιο αναλυτικά.
Συγχαρητήρια, χαλάλι ο κόπος σου.
Δεκαετία του 1990. Πειράματα πάνω στην κβαντική τηλεμεταφορά (πειράματα D. Boschi; S. Branca; F. De Martini; L. Hardy; S. Popescu (1998). “Experimental Realization of Teleporting an Unknown Pure Quantum State via Dual Classical and Einstein-Podolsky-Rosen Channels”. Physical Review Letters. 80 (6): 1121–1125. arXiv:quant-ph/9710013, Bouwmeester, Dik; Pan, Jian-Wei; Mattle, Klaus; Eibl, Manfred; Weinfurter, Harald; Zeilinger, Anton (11 December 1997). “Experimental quantum teleportation”. Nature. 390 (6660): 575–579. arXiv:1901.11004) αποδεικνύουν την ισχύ του παραδόξου EPR, δηλαδή του γεγονότος πως η πληροφορία μεταδίδεται ακαριαία. Δηλαδή μπορεί κάποιος να πάρει δύο συσχετισμένα ηλεκτρόνια να μεταφέρει το ένα στο α του κενταύρου, να μετρήσει το άλλο σήμερα βρίσκοντας το με σπιν πάνω και ένα φίλος του να μετρήσει αυτό στο α του Κενταυρου αύριο και υποχρεωτικά θα το βρει με σπιν κάτω. Μια πιθανή εξήγηση του φαινομένου είναι η αντιμετώπιση της κβαντομηχανικής μέσω της θεωρίας των πολλαπλών κόσμων του Everett (1957, Everett, Hugh (1957). “Relative State Formulation of Quantum Mechanics”. Reviews of Modern Physics. 29 (3): 454–462. Bibcode:1957RvMP…29..454E. doi:10.1103/RevModPhys.29.454. ). Σύμφωνα με αυτή η κυματοσυνάρτηση του Σύμπαντος είναι μια και πραγματική και δεν υπάρχει καμία κατάρρευση της. Απλώς με κάθε απόφαση που παίρνουμε περνάμε σε διαφορετικό “κόσμο” ή “Σύμπαν”. Δηλαδή στο παράδειγμα που ανάφερα υπάρχουν δύο σύμπαντα ένα στο οποίο στη Γη υπάρχει το σπιν κάτω και ένα στο οποίο υπάρχει το σπιν πάνω. Τη στιγμή της μέτρησης καταστρέφεται η συμφωνία των δύο κυματοσυναρτήσεων που αντιστοιχούν στους δύο κόσμους (quantum decoherence) με αποτέλεσμα να επιλέγεται ένας κόσμος ο οποίος έχει ξεκάθαρες τιμές για τα δύο σπιν. Η αντίληψη αυτή είναι αρκετά ενδιαφέρουσα γιατί εξηγεί κάποια “παράδοξα” .
Καλησπέρα Άρη και σε ευχαριστώ για τα σχόλια σου αυτά ακριβώς που αναφέρεις προσπάθησα να κάνω ελπίζω σε κάποιο βαθμό να τα έχω καταφέρει .
Καλησπέρα συνάδελφε Βασίλη δίνω κάποιες απαντήσεις σύμφωνα με το κείμενο που έχω αναρτήσει. Το πρόβλημα της μέτρησης στη κβαντική μηχανική είναι η κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης με τη παρατήρηση και η συνεπαγόμενη μη τοπικότητα. Η ερμηνεία του Μπορ θέλει τον παρατηρητή ξεχωριστό από το παρατηρούμενο σύστημα , αλλά συμπληρωματικά να αποτελούν μαζί ένα ενιαίο μη διαχωρίσιμο σύστημα. Όπως αναφέρει ο ίδιος στο έργο της ζωής είμαστε ταυτόχρονα και θεατές και ηθοποιοί. Τότε όμως ποιος παρατηρεί το σύμπαν σαν ολότητα ; Προτάθηκαν διάφορες ερμηνείες στο πλαίσιο της κβαντικής μηχανικής με σκοπό μια συνεπή εξήγηση της μέτρησης και μια κατανόηση της κατάρρευσης της κυματοσυνάρτησης . Δυο ενδιαφέρουσες απόπειρες επίλυσης του προβλήματος της μέτρησης είναι η ερμηνεία των πολλών κόσμων των Everett και DeWitt και η άρση της συνεκτικότητας του Wojciech Zurek. Για τους Εverett και DeWitt ο παρατηρητής δεν ξεχωρίζει από το κβαντικό σύστημα, όλοι είμαστε αποκλειστικά ηθοποιοί στο έργο της ζωής που αναγκαστικά παρατηρεί ο ένας τον άλλο η τους άλλους. Η κυματοσυνάρτηση δεν καταρρέει γιατί πραγματώνονται όλες οι δυνατότητες αλλά η κάθε μια σε διαφορετικό σύμπαν . Τον Feynman όμως στην ερμηνεία των πολλών κόσμων τον ανησυχούσε το γεγονός , ότι στο καθένα από τα διαφορετικά σύμπαντα θα πρέπει να υποθέσουμε ότι υπάρχουν αντίγραφα του καθενός από εμάς. Ο καθένας από εμάς γνωρίζει με ποιο τρόπο διαιρέθηκε ο κόσμος για τον ίδιο και μπορεί να ακολουθήσει την πορεία του παρελθόντος του. Όταν παρατηρούμε την πορεία μας κατά το παρελθόν παίρνουμε άραγε ένα αποτέλεσμα πραγματικό κατά τον ίδιο τρόπο που θα ήταν πραγματικό αν την παρατήρηση την είχε κάνει ένας εξωτερικός παρατηρητής. Και πέρα από αυτά αν και μπορούμε να θεωρήσουμε τους εαυτούς μας ως εξωτερικούς παρατηρητές όταν κοιτάζουμε τον υπόλοιπο κόσμο ο υπόλοιπος κόσμος περιέχει παρατηρητές που μας παρατηρούν . Θα συμφωνούμε άραγε πάντοτε σχετικά με το τι βλέπουμε ; Όπως λέει o Feynman αυτά είναι πολύ παρακινδυνευμένες εικασίες και πολύ λίγα έχουμε να κερδίσουμε αν συνεχίσουμε να τις συζητάμε Ο Μπομ εξηγεί τη μη τοπικότητα με την ολοκρατική του θεωρία και προφανώς γιαυτόν δεν καταρρέει η κυματοσυνάρτηση με την πράξη της μέτρησης. Στο πλαίσιο αυτό με την θεωρία της άρσης της συνεκτικότητας αίρεται η κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης γιατί κάτω από την επίδραση του περιβάλλοντος η κβαντική μηχανική μεταπίπτει στη κλασική φυσική. Αυτή όμως η λύση απαιτεί τις κρυμμένες μεταβλητές του Μπομ. ,
Καλησπέρα Σταύρο. Με ένα διαγώνιο πέρασμα της εργασίας σου, τη βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα με πολύ πυκνή πληροφορία. Μου θύμισες και τα χρόνια της νιότης μου – η πτυχιακή μου ήταν στην παλιά κβαντική θεωρία μέχρι το 1927, όπου μεταξύ άλλων είχα μελετήσει τη θεωρία BKS και την ιδέα της περί virtual ταλαντωτών. Ήταν μια αγωνιώδης περίοδος, με εντυπωσιακή παραγωγή γνώσης, πολλές επιτυχίες αλλά και πάρα πολλές αποτυχίες…
Ευτυχώς που τώρα το καλοκαίρι υπάρχει χρόνος για μελέτη, οπότε και θα ασχοληθώ με το πόνημά σου προσεκτικότερα.
Σε ευχαριστούμε για την αξιόλογη προσφορά!
Καλησπέρα Αποστόλη σε ευχαριστώ για τα σχόλια σου και χάρηκα που σου προκάλεσα αναμνήσεις από τα χρόνια της νιότης σου .Είδα το κείμενο σου για την αρχή του Χάιζενμπεργκ , είναι ιδανικό για τη διδασκαλία της.
Σταύρο, συγχαρητήρια για την εργασία σου.
Αποτελεί μια συνολική και εμπεριστατωμένη παρουσίαση των βασικών αρχών της Κβαντικής από τις απαρχές μέχρι σήμερα.
Είναι σημείο αναφοράς πάνω στην εννοιολογική θεώρηση των κβαντικών ιδεών.
Καλή συνέχεια.
Καλημέρα Θανάση, επειδή με τα γραπτά σου έχει φανεί το βάθος που προσεγγίζεις τα θέματα αυτά για μένα είναι σημαντικά τα σχόλια σου . Σε ευχαριστώ και σου εύχομαι καλό καλοκαίρι.