by Ο απόφοιτος δημοτικού πριν 40 χρόνια ήξερε περισσότερα από τους αποφοίτους λυκείου σήμερα”
Η Μαρία Ευθυμίου μιλά για την παιδεία
«Στην Ελλάδα αλλάζουμε, υποτίθεται, το εκπαιδευτικό σύστημα πολύ συχνά. Κάτι που προφανώς δεν έχει νόημα. Πρόκειται για εθνική κωμωδία, γιατί όλοι γνωρίζουν πως κάθε «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση» είναι τραγικά εφήμερη. Και, εξ αυτού, άνευ ουσίας. Και στο εξωτερικό, πάντως, τα εκπαιδευτικά δεδομένα επανεξετάζονται – κατά καιρούς. Σε εμάς, βέβαια, όλα είναι δραματικά εφήμερα. Το μόνο σταθερό είναι η διαρκής πτώση. Αλλά έχουμε, πλέον, συνηθίσει ως κοινωνία να ωθούμαστε προς όλο και μεγαλύτερο χάος και καταστροφή. Και είμαστε, μάλιστα, ήρεμοι μπροστά στο κακό αυτό. Σαν έτοιμοι από καιρό…».
«Η εκπαίδευση, όπως όλα στη ζωή, είναι θέμα έρωτα. Δεν είναι θέμα κανενός νόμου και καμιάς μεταρρύθμισης. Αν δεν είναι ο δάσκαλος ερωτευμένος με αυτό που κάνει, το αποτέλεσμα είναι, σε κάθε περίπτωση, μηδενικό έως αρνητικό. Με τη λέξη “έρωτας” εννοώ αυτό που κάνεις να σε αφορά. Με πάθος. Με πόνο. Να κοιτάς τον μαθητή στα μάτια και να σε αφορά αν θα μάθει αυτό που του διδάσκεις. Ο δάσκαλος, εξάλλου, δεν μεταφέρει μόνον εγκύκλια γνώση στον διδασκόμενο. Μεταφέρει έναν ολόκληρο κόσμο, μια και η εκπαίδευση είναι άφατη μεταφορά χυμών, μεταφορά ήθους, μεταφορά στάσης ζωής. Δεν είναι διανοητική κατασκευή. Συζητούμε, κάθε τρεις και λίγο, για το πυροτέχνημα των εκάστοτε δήθεν “αλλαγών” και “μεταρρυθμίσεων” μόνο και μόνο για να μην επιστρέψουμε στην αρχή των πραγμάτων. Και η αρχή των πραγμάτων είναι να αγαπάς – τον άλλο, την κοινωνία, τη δουλειά σου, τη ζωή. Να νοιάζεσαι. Και να είσαι έτοιμος να δοθείς με όλες σου τις δυνάμεις και τις δεξιότητές σου σε αυτό. Κάτι που πολλοί έχουμε ξεχάσει. Και βολευόμαστε σε αυτό».
“Ως προς το θέμα της παιδείας στην κοινωνία έχει δημιουργηθεί ένα κλίμα χαμηλής απαιτητικότητας. Στα σχολεία όλοι οι μαθητές, έτσι κι αλλιώς, παίρνουν Α στο δημοτικό και 19 ή 20 στο γυμνάσιο, δουλέψουν δεν δουλέψουν, μάθουν δεν μάθουν. Εχουμε ένα απίθανο ποσοστό αριστούχων παγκοσμίως. Καμία σύγκριση με παλαιότερα. Ο απόφοιτος δημοτικού του σχολείου της γειτονιάς πριν από 40 χρόνια ήξερε πολύ περισσότερα από πολλούς αποφοίτους λυκείου σήμερα. Μετά το 1980 αποφασίσθηκε το κλίμα αυτό προκειμένου «να μην επιβαρυνθεί η ψυχή των παιδιών». Είναι κι αυτό άλλη μία έκφανση της δήθεν «αριστερής» πλευράς μας. Δηλαδή, του τίποτα”.
“Βέβαια, όπως σε όλα τα ελληνικά πανεπιστήμια, όπως και σε όλο το φάσμα της εκπαίδευσης στην Ελλάδα, δίπλα στους “εκπαιδευτικούς” και τους “μαθητές” που απλώς διεκπεραιώνουν και αδιαφορούν για τη δουλειά τους, γίνονται και πράγματα καταπληκτικά από μεμονωμένους, αφιερωμένους, φωτισμένους ανθρώπους. Τους οποίους λίγοι τιμούν, λίγοι επαινούν και πολλοί περιγελούν. Ενώ αυτοί, αταλάντευτα, συνεχίζουν το φωτεινό έργο τους”.
“Παλαιότερα, π.χ., μέχρι τη δεκαετία του 1980, το δημόσιο σχολείο της κάθε ελληνικής γειτονιάς ήταν σχολείο σκληρής εργασίας και απαιτητικότητας. Βάζοντας τους πραγματικούς βαθμούς, επαινώντας, προβιβάζοντας, αφήνοντας μετεξεταστέους, περνούσε το μήνυμα στον μαθητή ότι το να εργάζεται και να αποδίδει στο σχολείο είναι η δουλειά του. Και ότι η δουλειά είναι κάτι που τιμούμε και υπηρετούμε με αφοσίωση και στόχο. Για το οποίο, αναλόγως, είτε επαινούμεθα είτε μας ζητείται να ξαναπροσπαθήσουμε. Αντιθέτως, εμείς, τα τελευταία 40, περίπου, χρόνια, καθώς δημιουργήσαμε μια κοινωνία παρασιτική, χωρίς αξίες, χωρίς ηθικές αρχές και απαιτητικότητα, οδηγήσαμε και την Παιδεία μας σε αντίστοιχους δρόμους και πρακτικές. Από εκεί και τα εύκολα Α στο δημοτικό και τα 19 και 20 στο γυμνάσιο και στο λύκειο. Η δημιουργία πλήθους “αριστούχων” δίνει κακό εφαλτήριο στους μαθητές, ετοιμάζει το έδαφος για κακούς πολίτες. Γιατί επιβραβεύει την έλλειψη προσπάθειας. Έτσι, πολλοί νέοι που βγαίνουν από ένα τέτοιο σύστημα δεν έχουν συναίσθηση των εννοιών της εργατικότητας, της υπευθυνότητας, του ορίου, της συστηματικής δουλειάς για την επίτευξη ενός στόχου. Δημιουργήσαμε δούλους τού τίποτα. Γιατί ελευθερία δεν είναι η ασυδοσία. Είναι η έννοια του μέτρου, της εσωτερικής πειθαρχίας, του ορίου ως προς τον εαυτό σου και τους άλλους”.
πηγή: themamagers.gr
Καλημέρα Διονύση, καλημέρα σε όλους.
Μεταφέρω μια τοποθέτηση από τον Στέργιο Ναστόπουλο (παλιό υλικονετιστή…), από το fb:
Όχι, ο απόφοιτος Δημοτικού πριν 40 χρόνια δεν ήξερε περισσότερα από τους αποφοίτους Λυκείου σήμερα.
Τότε έπρεπε να βρει την πληροφορία που ήθελε με το κανοκυάλι, και δεν είχε κιόλας και τα βιβλία.
Ακόμη και μια αριθμητική πράξη έπρεπε να αναλώνει κανείς αρκετό χρόνο να την κάνει. Πώς ας πούμε θα εύρισκε την τετραγωνική ρίζα κάποιος;
Τότε έπρεπε να απομνημονεύει άχρηστες πληροφορίες όπως οι λέξεις που παίρνουν δασεία.
Τότε μια συναλλαγή με το δημόσιο ή την τράπεζα σου έτρωγε μισή μέρα, μπορεί και δύο.
Τότε έπρεπε να πάρεις εφημερίδα για να βρεις τα διανυκτερεύοντα φαρμακεία. Άντε, να πας στο πλησιέστερο.
Ακόμη χειρότερα:
Τότε οι περισσότεροι έκοβαν το σχολείο για οικονομικούς λόγους. Δημοτικό, και τέλος, δουλειά! Σχεδόν αδιανόητο σήμερα.
Τότε ούτε καν ήξερε να διαχειριστεί μια πολύπλοκη κατάσταση όπως είναι η διαφυλικές σχέσεις. Σχεδόν ήταν ταμπού. Και τώρα είναι δύσκολο, αλλά είναι λιγότερο ταμπού, πολύ λιγότερο!
Τότε δεν ήξερε για τις σεξουαλικές σχέσεις παρά μόνο όσα του έλεγαν οι φίλοι ή και καθόλου.
Τότε υπήρχε η εξουσία του πατέρα αφέντη, σε σημείο να μην σκέφτεται μόνος του, αλλά να υπακούει άκριτα. Αν υπήρχε μάλιστα σύγκρουση δεν λύνονταν παρά μόνο με δική του υποχώρηση.
Τότε ήξερε το παιδί ότι θα φάει ξύλο όταν έκανε αταξία, ακόμα και αν δεν ήταν ένοχος 100%.
Τότε έπρεπε να πηγαίνει κατηχητικό, γιατί μπορεί να είχε συνέπειες.
Έπρεπε να πηγαίνει εκκλησία σχεδόν κάθε Κυριακή. Κι αν δεν πήγαινε μπορεί να τον έβαζε στο μάτι ο καθηγητής των θρησκευτικών.
Τότε έπρεπε να προσέχει την ενδυμασία του, ειδικά αν ήταν κορίτσι.
Ακόμη και ποδήλατο ήταν απαγορευμένο σε κάποιες πόλεις για τα κορίτσια. Μηχανάκι, πολύ δύσκολο και δυσεύρετο για τα αγόρια, αδύνατο για τα κορίτσια.
Είναι ανόητο να συγκρίνουμε δύο εποχές.
Έχουμε χάσει αρκετά , αλλά έχουμε κατακτήσει και πολλά. Και νομίζω ότι πρέπει να σκεφτούμε τι έχουμε κατακτήσει.
Θεωρώ ότι είναι υπερβολή να λέμε ωραιοποιημένα τι κάναμε πριν 40 ή 50 χρόνια, ενώ μιλάμε για άλλο, εντελώς κόσμο.
Δε έζησα παλιά εποχή για να συγκρίνω αλλά ξέρω πατέρας Μ μαθηματικος κ ξέρει πολύ καλά αρχαία. Πατέρας Μ δε μπαίνει στο ίντερνετ όπως η γενιά Μ κ ξέρει πολύ καλύτερη γεωγραφία τώρα αν ρωτήσουμε παιδιά πόσες πολιτείες έχει η Αμερική όχι ποιες δε νομίζω ν ξέρουν βέβαια δε μπορώ ν αναίρεσω το γεγονός ότι κ η συγγραφέας του άρθρου παραβλέπει μαθητές που διαπρέπουν σε διαγωνισμούς ή που με υπολογιστές μπορούν ν κάνουν εξαιρετικα πράγματα πάντως όλα είναι θέμα προσπάθειας παιδιών κράτους κ εκπαιδευτικου τρίπτυχο επιτυχίας
Καλημέρα Διονύση.
Ο πατέρας Μ, ανήκει στο 5% των παιδιών που γεννήθηκαν το ίδιο έτος…
Και σήμερα νομίζω ότι το 5% των νέων παιδιών, μπορεί να σπουδάσουν μαθηματικοί και να ξέρουν και αρχαία και Αγγλικά και Ισπανικά και πληροφορική και …
Σημασία έχει ότι κανείς να το ξέρεις καλά να το κάνεις με αγάπη και ηθικά να βελτιώνεσαι όσο μπορείς κ να έχεις κ γενικές γνώσεις σε άλλα θέματα όπως ιστορία γεωγραφία κτλ
Προφανώς το θέμα εκπαίδευση είναι πολύ μεγάλο και σοβαρό για να περιγραφεί και να «λυθεί» σε ένα μικρό κείμενο.
Πάντως το να τονίζεται μόνο η ευθύνη του δάσκαλου – ατομική ευθύνη- παραβλέποντας όλους τους άλλους κοινωνικούς, οικονομικούς, πολιτικούς παράγοντες που τελικά καθορίζουν και τα της εκπαίδευσης είναι αντίθετο επιστημονικά σε όλα όσα τεράστιος αριθμός εργασιών έχει αποδείξει τα τελευταία πολλά χρόνια.
Πολύ πολύ σωστά όπως έγραψα είναι γονείς κράτος κ καθηγητές τριπλή ευθύνη κ φυσικά εχθρός του καλού το καλύτερο ελπίζω σε καλύτερο σχολείο ας βάλουμε όλοι το λιθαράκι μας
Λόγια μιας εξαιρετικής επιστήμονος και καταπληκτικής αφηγήτριας. Τα βίντεο της στο youtube με διαλέξεις σε τυχερούς φοιτητές ή άλλο κοινό με συναρπάζουν είτε μιλάει για ιστορία είτε για θρησκείες είτε για επιστήμη είτε για την ελληνική επανάσταση που στέκεται στην τεκμηριωμένη αλήθεια μακριά από εθνικοφροσύνες αλλά και πρόσφατους “αναθεωρητές” ακόμα και καθηγητές πανεπιστημίου. Λέει την ιστορία όπως είναι, όπως κατά τη γνώμη μου πρέπει να διδάσκεται στα Λύκεια(στα Γυμνάσια τα παιδιά είναι ακόμα μικρά), λέγοντας και τις καλές αλλά και τις κακές όψεις των Ελλήνων και της Ελλάδας. Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί της όπως έγραψα και σε άλλη συζήτηση εδώ στο yliconet που έβαλα τό όριο καμπής της ανόδου του επιπέδου της ελληνικής παιδείας το 1980. Η δεκαετία του 1980 ήταν η αρχή της κάμψης. Ίσως ο πλούτος της Ελλάδας από το 190-95 (αλλά και οι αλλοπρόσαλλες εθνικές πολιτικές που έβγαλαν χιλιάδες απόφοιτους πανεπιστημίων, μεταπτυχιακούς και πρόσφατα ακόμα και διδάκτορες και μεταδιδάκτορες) και μετά επέδρασε αρνητικά στα κίνητρα για μάθηση όπως διαπίστωσα προσωπικά και στη Κύπρο.
Η τοποθέτηση αυτή της κ. Ευθυμίου έρχεται και ξανάρχεται στην επιφάνεια αν και δεν βλέπω κάποια τεκμηρίωση του τίτλου και μάλλον εκνευρίζουν αρκετά κάποιες διατυπώσεις της έπαρσης της γενιάς μας ..
Ας ξεκινήσουμε με την τεκμηρίωση. Ποια στοιχεία, ποιας έρευνας επικαλείται η καθηγήτρια για την τεκμηρίωση του προκλητικού τίτλου ; Από που προκύπτει ότι “Ο απόφοιτος δημοτικού του σχολείου της γειτονιάς πριν από 40 χρόνια ήξερε πολύ περισσότερα από πολλούς αποφοίτους λυκείου σήμερα.” ;
Να υποθέσω επειδή δεν διδάσκεται ο όγκος του κόλουρου κώνου; ή επειδή δεν έχουμε σήμερα διαγωνισμό για την έννοια της αποταμίευσης ή για τον ηρωικό Γρηγόριο τον Ε’, όπως το 1970 ;
Θα μπορούσα να αναφέρω και πολλές άλλες άχρηστες πληροφορίες και χαμηλής αξίας μυθεύματα που έχουν αντικατασταθεί από πιο σύγχρονα Εκπαιδευτικά προϊόντα. Όμως προφανώς οι σημερινοί νέοι έχουν πολύ περισσότερες πληροφορίες και δεξιότητες από τους νέους της δεκαετίας 70-80. Δεν ξέρω έρευνα σχετική αλλά είναι αξιολόγηση από τα δικά μου εμπειρικά δεδομένα και όπως βλέπω από τα σχόλια που προηγήθηκαν είναι και πολλών άλλων . Αν λαθεύω δεν είμαι τουλάχιστον ο μόνος
Όμως όχι δεν είναι εκεί το πρόβλημα της κ. Ευθυμίου η οποία δηλώνει εξ αρχής πως αλλού είναι το θέμα. Δεν είναι θέμα ποσοτικό . Θα έπρεπε να αναγνωρίσει όμως πως οι σημερινοί νέοι έχουν πολύ περισσότερη πληροφορία ενώ αντίθετα ο τίτλος ισχυρίζεται το αντίθετο προβάλλοντας το πιο άστοχο σημείο του κειμένου.
Για την κριτική της κ. Ευθυμίου στα 19αρια και 20άρια του Γυμνασίου τι να πώ ; Πολλοί επικαλούνται αυτά τα επιχειρήματα αλλά ξεχνούν ότι οι δικές τους λογικές θέριεψαν την βαθμοθηρία και ενίσχυσαν το εξετασιοκεντρικό χαρακτήρα στο Λύκειο. Η αξιολόγηση έγινε μέσω αυτής της λογικής επιστήμη και η διδακτική μεθοδολογία από επιστήμη κατάντησε ανέκδοτο. Διότι η αξιολόγηση που δεν είναι ενταγμένη στον διδακτικό στόχο και μεθοδολογία είναι απλώς ένας φραγμός ή ένα κόσκινο που απλά κάποιοι το θέλουν με μεγαλύτερη διακριτική ικανότητα Ας τους στείλουμε λοιπόν να γίνουν (όπως το είπε και ο πρωθυπουργός ) ψυκτικοί απ’ το γυμνάσιο; Έτσι κι αλλιώς εμείς το Λύκειο το κάναμε απλά προπανεπιστημιακό ξεκαθάρισμα. Και έχουμε και τα ΕΠΑΛ για παρκάρισμα όσων … “δεν τραβάνε” . Δηλαδή τι να κάνουμε αφού όσα δεν έδωσε ο Θεός δεν μπορούμε να τ΄ αλλάξουμε εμείς ;
Και βέβαια θάβεται και υποτιμάται το πιο εύστοχο σημείο του κειμένου της κ. Ευθυμίου : Ο δάσκαλος, εξάλλου, δεν μεταφέρει μόνον εγκύκλια γνώση στον διδασκόμενο. “Μεταφέρει έναν ολόκληρο κόσμο, μια και η εκπαίδευση είναι άφατη μεταφορά χυμών, μεταφορά ήθους, μεταφορά στάσης ζωής.”
Αν πραγματικά πίστευε αυτό θα έπρεπε να αναζητήσει τι ακριβώς είναι αυτό που άλλαξε στον κόσμο . Διότι μάλλον άλλαξε ολόκληρος ο κόσμος που προσπαθεί η κοινωνία να μεταφέρει μέσω της εκπαίδευσης στον μαθητή. Μήπως άλλαξαν οι χυμοί; το ήθος ; η στάση ζωής ; Μήπως το προβληματικό στοιχείο είναι αυτό που μεταφέρεται από την κοινωνία στην Εκπαίδευση; Μήπως θα έπρεπε να αναγνωριστεί το πρόβλημα όχι σαν Εκπαιδευτικό αλλά ως πρόβλημα κρίσης στις αξίες της ίδιας της κοινωνίας. Μήπως είναι κραυγαλέα η αντίθεση ανάμεσα στα ιδεώδη των αρχαίων κειμένων και των επιστημονικών υποσχέσεων και στην αήθη , άναρχη και χωρίς αξίες κοινωνική πρακτική γύρω μας που περιορίζεται στην αναζήτηση της προσωπικής ευμάρειας; Αναρωτιέμαι.
Μήπως δεν είναι ότι “οι νέοι που βγαίνουν από ένα τέτοιο σύστημα δεν έχουν συναίσθηση των εννοιών της εργατικότητας, της υπευθυνότητας, του ορίου, της συστηματικής δουλειάς για την επίτευξη ενός στόχου.”
Μήπως είναι το μήνυμα που εκπέμπεται από όλους τους κοινωνικούς θεσμούς και από την πολιτεία και από τους Εκπαιδευτικούς και από τους γονείς.
Ας τα πάρουμε αντίστροφα
Ποιος Γονέας ζητά τα παιδιά του να μάθουν για να γίνουν καλοί πολίτες. Προτείνει να γίνει γιατρός να βγάλει φράγκα (πώς ; ), ή να γίνει δικηγόρος να έχει κύρος (όπως π.χ. ; ) ή αστυνομικός να έχει σταθερό εισόδημα ( και ακαταδίωκτο ;). Αλλά κανείς δεν απαίτησε καλός γιατρός, ή καλός δικηγόρος ή καλός αστυνομικός .
Πόσοι εκπαιδευτικοί μπορούν να αντέξουν σε ένα κλίμα εντατικοποίησης και ανταγωνισμού με τα φροντιστήρια . Θα βάλουν διαγνωστικά τεστ μετά την Πανδημία να δουν τις ελλείψεις ή θα τρέξουν να προλάβουν την ύλη ; Θα ασχοληθούν με τον πιο αργό μαθητή ή θα τρέξουν μόνο με τους καλύτερους να ανεβάσουν το επίπεδο της προετοιμασίας για τις εξετάσεις με τράπεζα θεμάτων ;
Η υποκρισία όλων μας ξεχειλίζει και γίνεται ολοφάνερη σε έναν κόσμο που δεν έιναι πιο ειρηνικός ούτε πιο δίκαιος ούτε πιο αξιοκρατικός μόνο πιο χυδαία ανταγωνιστικός είναι.
ϊσως οι νέοι να μην μπορούν να περιγράψουν τα καμώματα της δικαιοσύνης στην Ελλάδα , τους μηχανισμούς ρουσφετιού για τους “άριστους” και περιθωριοποίησης για τους πιο αδύνατους αλλά νιώθουν παντού την υποκρισία λόγων σε αντίθεση με την πρακτική του “εγώ να την βολέψω”
Ίσως λοιπόν δεν είναι “κρίση Εκπαιδευτική” ίσως είναι τα απόνερα της κοινωνικής κρίσης .
Παραδίνουμε στους νέους ένα κόσμο με πολέμους , περιβαλλοντική καταστροφή, διαφθορά, ναρκωτικά, φτώχια, μετανάστευση… Αν δεν θεωρούμε τα κινητά και το διαδίκτυο ικανοποιητικά ανταλλάγματα οφείλουμε απέναντι στους νέους μια στάση λιγότερη αλαζονική .
Εμείς μεγαλώσαμε με την μητρική στοργή και την αισιοδοξία του Πατέρα μας πως ο κόσμος θα είναι καλύτερος μετά τον Πόλεμο και τον Εμφύλιο. Με ένα σχολείο που μπορεί να βασιζόταν στην πειθαρχία (ενίοτε με την βία ) αλλά και πολύ παιχνίδι στους δρόμους. Οι σημερινοί νέοι τι έχουν ;Τα υποκριτικά κηρύγματα για δήθεν ανάγκη συνειδητοποίησης της “έννοιας του μέτρου, της εσωτερικής πειθαρχίας, του ορίου ως προς τον εαυτό σου και τους άλλους”. Και το παράδειγμα ;
Ασφαλώς έχουμε και παραδείγματα φωτεινά μόνο που δεν λάμπουν στο διαδίκτυο εκτός ίσως από κάποιους νέους αθλητές που αξιώθηκαν για μια μέρα τα φώτα της δημοσιότητας και της βράβευσης
Το πρότυπο ποιο είναι ; Οι “¨Άριστοι” όπως Τράμπ, Λιγνάδης ; Ελον Μασκ ; ή να πάμε πιο κοντά στις γειτονιές του Κολωνού και την γειτονιά της κ. Πατούλη και του κ. Κούγια;
Λίγο αυτοκριτική από την μεριά της γενιάς μας απέναντι στους νέους, μάλλον δεν θα έβλαφτε
Διαβάζοντας τα λεγόμενα της εξαιρετικής για μένα καθηγήτριας σχημάτισα περίπου την ίδια άποψη με σένα διονυση ότι απλά υπερβάλλει και όπως οι περισσότεροι άνθρωποι κάποια ς ηλικίας αναπολούν τα παλιά τα χρόνια ως τα καλύτερα. Σήμερα όμως έπεσε στην αντίληψη μου η παρακάτω παραίτηση συναδέλφου και προβληματιστηκα. Θυμήθηκα τα λόγια που μου είχε πει ένας Κύπριος Βουλευτής ,”Η αξία μιας κοινωνίας κρινεται απο αυτά που παρέχει στους αδύνατους “αλλά και φράση της παλιάς μου δασκάλας στο δημοτικό ” ο καλός δάσκαλος φαίνεται στον κακό μαθητή. Ο καλός στο δημοτικό μαθαίνει σχεδόν μόνος του”. Πιστεύω ότι το παρακάτω κείμενο πρέπει να μας προβληματίσει αν θέλουμε να λεγόμαστε δάσκαλοι
https://www.in.gr/2022/10/24/greece/epal-paraitisi-kathigiti-kataggelies-gia-diarki-ekfovismo-edo-mathima-den-kaneis/
Καλησπέρα Χαράλαμπε.
Διαβάζω 2-3 μέρες τώρα το θέμα στο διαδίκτυο, δεν το ανέδειξα, γιατί δεν ξέρω τι να πω και τι να υποστηρίξω.
Μια πολύ θλιβερή ιστορία…
Που δεν την κάνει λιγότερο θλιβερή, το ενδεχόμενο και ο δάσκαλος να είχε τις αδυναμίες του και να μην μπόρεσε να χειριστεί το θέμα.
Το πρόβλημα, όμως είναι μεγάλο… ανεξάρτητα του δασκάλου…
https://www.youtube.com/watch?v=V9AilBSsFd8&t=3s
Ένα μεγάλο μπράβο στην καθηγήτρια για την υπομονή της. ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΙΣΘΟΣ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΤΕΤΟΙΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ
Στην Ιαπωνία οι μαθητές λένε στο τέλος του μαθήματος ( ευχαριστούμε που μας διδαξατε) και εδώ στην Ελλάδα……
Ο μαθητης ξεκαθαρα χρειαζεται ψυχολογικη βοηθεια.
γονείς αν υπάρχουν έχουν τεράστια ευθύνη.
κάποιοι λένε ότι Δυστυχώς αυτά συμβαίνουν στα σχολεία, όχι σήμερα από παλιά. Απλά όσο περνούν τα χρόνια η κατάσταση χειροτερεύει.