Καλημέρα Πάνο και Βασίλη.
Μου άρεσε Πάνο το κείμενο. Να προσθέσω ( συμφωνώντας με απλές μηχανές, φακούς και διαμορφώσεις) ότι πρέπει να γίνει αναφορά σε ημιαγωγούς και την πορεία από το τρανζίστορ στα ολοκληρωμένα.
Καταλαβαίνω ότι αυτά θέλουν ισορροπίες. Υπάρχει ο κίνδυνος διολίσθησης του Ηλεκτρισμού σε Ηλεκτρολογία και της Φυσικής σε Εισαγωγή στην Ηλεκτρονική.
Οι ράβδοι που πέφτουν να εκτοπισθούν από σχεδιασμό απλών ψηφιακών κυκλωμάτων.
Θεωρώ πολύ δύσκολο το εγχείρημα σχεδιασμού ενός αναλυτικού μια και δύσκολα συνεννοείται ομάδα αποτελούμενη πανω από ένα άτομο.
Θα σου προτείνω Πάνο μια παιγνιώδη δοκιμασία.
Ο ίδιος υπέβαλλα εαυτόν σ’ αυτήν με ευτράπελα αποτελέσματα.
Καταγράφεις τίτλους σε ένα χαρτί. Όλα όσα θεωρείς ότι πρέπει να διδαχθούν σε κάθε τάξη.
Ας πούμε …… «σχετική ταχύτητα»….. «γεωμετρική οπτική» ….. «μετασχηματιστές», «διαμόρφωση» …… «αδρανειακές δυνάμεις» …… «Διαστολή χρόνου» … «Κβαντομηχανική» και ότι άλλο θεωρείς αναγκαίο.
Μετά την έκπληξή σου για το μέγεθος της λίστας προσπαθείς να εκτιμήσεις τις ώρες που απαιτούνται. Μετά απογοητεύεσαι και ανακοινώνεις ή όχι τη λίστα με τις σκέψεις σου.
Κατόπιν κάνεις μια υπόθεση εργασίας:
Αποδέχονται τη λίστα σου όλην ή σημαντικό μέρος της.
Γράφονται βιβλία.
Έρχεται η ώρα των θεμάτων των Εξετάσεων. Με την υπάρχουσα δομή των 4 θεμάτων πρέπει να στηθουν προβλήματα με 4-5 ερωτήματα που θα καλύψουν ένα σοβαρό μέρος της. Οι υπερπαραγωγές (συνδυαστικά θέματα) καραδοκούν. Η νέα μεγαλύτερη έκταση μπορεί να μας προστατέψει από νήματα που κόβονται και συνυπάρξεις στερεού με Ντόπλερ και ταλαντώσεις, όμως καραδοκούν. Σχεδόν επιβάλλονται από τη δομή των θεμάτων.
Οι μαθητές θα διαβάζουν το κείμενο του βιβλίου αν αυτό δεν τους χρησιμεύει;
Αν αρκεί να γράψεις δύο τύπους και να κάνεις σύγκριση διαιρώντας τους, ή αν αρκεί να πάρεις δυο Μπερνούλι και δύο συνέχειες ώστε να βρείς ποια από τις προτεινόμενες απαντήσεις στέκει;
Προφανώς εύχομαι να ζήσουμε αρκετά χρόνια ακόμα (εμείς οι συνομήλικοι και όχι μόνο) όμως δεν αισιοδοξώ ότι θα προλάβουμε τέτοια αναμόρφωση.
Τελευταία διόρθωση3 έτη πριν από Γιάννης Κυριακόπουλος
Στο πρόβλημα που μου έθεσες Γιάννη έχω απάντηση. Αν με επέλεγαν σε μία επιτροπή εκπόνησης Α.Π.Σ θα ακολουθούσα την εξής τακτική. Θα μελετούσα τα ΑΠΣ των χωρών Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Ολλανδία, Δανία και σκανδιναβικά κράτη και θα υιοθετούσα το Μ.Ο τόσο στην έκταση της ύλης όσο και στις ώρες διδασκαλίας.
Την ίδια μεθοδολογία είχα προτείνει και όταν ασχολήθηκα λίγο με τα δημοτικά σχετικά με τη διαχείριση των σκουπιδιών. Είχα προτείνει να εξετάσουμε πως διαχειρίζονται τα σκουπίδια ευρωπαϊκές πόλεις με τα ίδια περίπου χαρακτηριστικά της Κέρκυρας και να υιοθετήσουμε τον τρόπο με τον οποίο τα διαχειρίζεται η πλειοψηφία των πόλεων αυτών.
Δεν είναι ανάγκη κάθε φορά ν΄ ανακαλύπτουμε την Αμερική.
Εξ’ άλλου το τι είναι σπουδαίο και πρέπει να διδαχθεί και τι όχι είναι πολύ σχετικό.
Πάνο δεν σε δεσμεύω να πρωτοτυπήσεις. Κάνεις ότι θέλεις προκειμένου να συντάξεις τη λίστα. Ας μην είσαι σε κάποια επιτροπή, ας θελεις μόνο να παίξεις.
Μετά από έρευνα καταληγεις σε κάτι που αποδέχεσαι και στηρίζεις.
Κάτι το οποίο ανακοινώνεις ή όχι.
Ποια θα είναι η έκτασή του;
Πόσες ώρες θα εκτιμήσεις ότι απαιτούνται;
Ποσες ώρες διατίθενται σήμερα ή θα διατεθούν στο μέλλον;
Παναγιώτη κανένα απολύτως ΑΠΣ δε θα αποδώσει όταν πάνω από τα 2/3 των μαθητών που τελειώνουν το λύκειο δεν μπορούν να υπολογίσουν την απόσταση που θα διανύσει ένα αυτοκίνητο που έχει ταχύτητα 100 km/h σε 2 h ή σου λένε το αυτοκίνητό τρέχει με 100 km.
Από την άλλη μαθητές θετικών σπουδών μαθαίνουν τα πηγάδια δυναμικού και δεν μπορούν να μελετήσουν την κίνηση ενός κιβωτίου στην καρότσα επιταχυνόμενου αυτοκινήτου ή πολλά άλλα απλά φυσικα φαινόμενα με αποτέλεσμα όσον αφορά τη φυσική να παγιδευονται μέσα στα πηγάδια.
Καλημέρα Άρη.
Πάνο είχα γράψει τέτοια λίστα και την είχα αναρτήσει στο υλικονέτ.
Ζητούσα τροποποίησή της απ΄όποιον φίλο ηθελε.
Δεν την βρίσκω.
Χωρίς να υπερβάλλω σε προτάσεις είχε βγει τεράστια.
Οι ώρες διδασκαλίας της Φυσικής είναι “παράδοξα” λίγες.
Γιατί τα παιδιά δεν αγαπούν την φυσική;
Προσωπικά θεωρώ ότι αν διδάσκεις σε κάθε μάθημα φυσικής το θέμα σου μέσα από τα πειράματα, αν συνδέσεις το αντικείμενο που διδάσκεις με την καθημερινότητα των παιδιών, ξαφνικά ακόμη και τα πιο αδιάφορα παιδιά δείχνουν ενδιαφέρον για το μάθημα, γιατί η φυσική είναι υπέροχη.
Αν δε, έχεις καλογραμμένα σχολικά βιβλία και συγγράμματα που περιλαμβάνουν μέσα πειράματα εύκολα που μπορουν να γίνουν παντου ακόμη και στο σπίτι, δραστηριότητες ενδιαφέρουσες, με χιούμορ, αν τα βιβλία εξηγουν τους φυσικούς νόμους απλά με ωραίες σύγχρονες ασκήσεις, αν έχουν σύγχρονη εικονογράφηση με σύγχρονα θέματα φυσικής και συνδέουν το μάθημα της Φυσικής με την καθημερινή ζωή των παιδιών θα αρχίσουν και εκείνα να ξεφυλλίζουν και τα σχολικά βιβλία, τα μισητά σε όλους σχολικά βιβλία φυσικής.
Εμείς φταίμε συνάδελφοι που δεν αγαπούν τα παιδιά την φυσική.
Μόνον εμείς.
Θέλει μεράκι.
Τίνα θα συμφωνήσω σ’ αυτά που γράφεις και που είναι περίπου αυτά που γράφω και εγώ εκτός από τη τελευταία παράγραφο. Ότι φταίμε μόνο εμείς.
-Τα Α.Π.Σ συντάσσονται από επιτροπές που καθορίζει το Υπουργείο.
-Τα βιβλία εγκρίνονται από επιτροπές που καθορίζει το Υπουργείο.
-Οι ώρες διδασκαλίας καθορίζονται από Υπουργείο.
-Το ποσοστό διορισμών Φυσικών, Χημικών και Βιολόγων καθώς και οι αναθέσεις καθορίζονται από το Υπουργείο.
-Οι θεματοδότες των Πανελλήνιων εξετάσεων και ο τρόπος εξέτασης καθορίζονται από το Υπουργείο.
-Η διδακτέα ύλη καθορίζεται από το Υπουργείο.
-Ο τρόπος και ο έλεγχος λειτουργίας των εργαστηρίων καθορίζεται από το Υπουργείο. -Οι δομές όπως του ΥΣΕΦΕ ή των ΕΚΦΕ καθορίζεται από το Υπουργείο.
Η ανάρτηση εκφράζει ένα ερώτημα που έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.
Οι απαντήσεις – σημεία του Πάνου με εκφράζουν και μπράβο του για την συνεχή προσπάθεια να διαδοθεί, να εξηγηθεί η Φυσική γύρω μας.
Τα σχόλια από τους συναδέλφους με βρίσκουν σύμφωνο.
Να προσθέσω:
Στην χώρα μας, το υπουργείο (παιδείας) και οι σύλλογοι (καθηγητών σχολείου, ιδιωτών καθηγητών, πανεπιστημιακών, ενώσεων φυσικών) ζουν στο μικρό, κλειστό, εσωστρεφές σύστημα που οι ίδιοι δημιουργούν. Το σύστημα της εκπαίδευσης της χώρας μας υπάρχει χρόνια τώρα, ενώ όλοι ελπίζουν ότι το μέλλον του θα είναι καλύτερο.
Υπουργείο (παιδείας) : ο κάθε νέος υπουργός (που ορίστηκε από την κυβέρνηση) θέλει να δώσει το στίγμα του, να αλλάξει την παιδεία. Τον υπουργό στελεχώνουν μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι του υπουργείου και σύμβουλοι (πιθανά αποσπασμένοι ή γνώριμοι του υπουργού).
Σύλλογοι: είτε δημόσιων είτε ιδιωτικών εκπαιδευτικών αντιδρούν στις αποφάσεις του υπουργείου, αλλά αδυνατούν να παρουσιάσουν μια πρόταση που θα εκφράζει την πλειοψηφία. Η δημιουργία του κάθε συλλόγου οφείλεται στην ανάγκη για την βελτίωση των εργασιακών συνθηκών των μελών του, η προτεραιότητα και οι δράσεις αφορούν τον πρωταρχικό στόχο.
Η ομάδα των πανεπιστημιακών λειτουργών, εκφράζεται σοβαρά αλλά όχι συχνά, πάνω στα θέματα της εκπαίδευσης, σε βαθμίδες που δεν έχουν σχέση με την πανεπιστημιακή κοινότητα. Απασχολεί τους λειτουργούς η πανεπιστημιακή εκπαίδευση και λογικά έχουν εστιάσει σε αυτήν.
Οι ενώσεις, είναι όπως τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, προσωπικά δεν με απασχολούν, αλλά δεν θεωρώ ότι οι δράσεις τους θα επηρεάσουν την εκαπίδευση στη χώρα.
Συνολικά:
Για να δούμε αλλαγές, πρέπει κάποια ομάδα ανθρώπων να ασχοληθεί με αυτές, να γίνουν μελέτες (για το τι γίνεται έξω από τον μικρόκοσμο μας), να οριστούν προσωρινές αλλαγές που θα βελτιώνονται σταδιακά, για να δούμε ..άσπρη (όχι χιονισμένη) μέρα.
Προσωπικά θεωρώ ότι αυτό που ονομάζουμε εκπαίδευση στη χώρα μας (σε κάθε βαθμίδα από τον παιδικό σταθμό έως τα ερευνητικά προγράμματα) θέλει τέτοιες βελτιώσεις που οι ολική αναδιάρθρωση είναι η πιο σύντομη λύση. Κοινώς η ελληνική εκπαίδευση σαν τον φοίνικα (της μυθολογίας όχι κάποιον άλλον) πρέπει να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του.
by 
Πρέπει να έχει κάποιο λάθος ο σύνδεσμος καθώς δεν δουλεύει.
τώρα υπάρχει πρόβλημα;
Τώρα είναι εντάξει.
Καλημέρα Πάνο και Βασίλη.
Μου άρεσε Πάνο το κείμενο. Να προσθέσω ( συμφωνώντας με απλές μηχανές, φακούς και διαμορφώσεις) ότι πρέπει να γίνει αναφορά σε ημιαγωγούς και την πορεία από το τρανζίστορ στα ολοκληρωμένα.
Καταλαβαίνω ότι αυτά θέλουν ισορροπίες. Υπάρχει ο κίνδυνος διολίσθησης του Ηλεκτρισμού σε Ηλεκτρολογία και της Φυσικής σε Εισαγωγή στην Ηλεκτρονική.
Οι ράβδοι που πέφτουν να εκτοπισθούν από σχεδιασμό απλών ψηφιακών κυκλωμάτων.
Θεωρώ πολύ δύσκολο το εγχείρημα σχεδιασμού ενός αναλυτικού μια και δύσκολα συνεννοείται ομάδα αποτελούμενη πανω από ένα άτομο.
Θα σου προτείνω Πάνο μια παιγνιώδη δοκιμασία.
Ο ίδιος υπέβαλλα εαυτόν σ’ αυτήν με ευτράπελα αποτελέσματα.
Καταγράφεις τίτλους σε ένα χαρτί. Όλα όσα θεωρείς ότι πρέπει να διδαχθούν σε κάθε τάξη.
Ας πούμε …… «σχετική ταχύτητα»….. «γεωμετρική οπτική» ….. «μετασχηματιστές», «διαμόρφωση» …… «αδρανειακές δυνάμεις» …… «Διαστολή χρόνου» … «Κβαντομηχανική» και ότι άλλο θεωρείς αναγκαίο.
Μετά την έκπληξή σου για το μέγεθος της λίστας προσπαθείς να εκτιμήσεις τις ώρες που απαιτούνται. Μετά απογοητεύεσαι και ανακοινώνεις ή όχι τη λίστα με τις σκέψεις σου.
Κατόπιν κάνεις μια υπόθεση εργασίας:
Αποδέχονται τη λίστα σου όλην ή σημαντικό μέρος της.
Γράφονται βιβλία.
Έρχεται η ώρα των θεμάτων των Εξετάσεων. Με την υπάρχουσα δομή των 4 θεμάτων πρέπει να στηθουν προβλήματα με 4-5 ερωτήματα που θα καλύψουν ένα σοβαρό μέρος της. Οι υπερπαραγωγές (συνδυαστικά θέματα) καραδοκούν. Η νέα μεγαλύτερη έκταση μπορεί να μας προστατέψει από νήματα που κόβονται και συνυπάρξεις στερεού με Ντόπλερ και ταλαντώσεις, όμως καραδοκούν. Σχεδόν επιβάλλονται από τη δομή των θεμάτων.
Οι μαθητές θα διαβάζουν το κείμενο του βιβλίου αν αυτό δεν τους χρησιμεύει;
Αν αρκεί να γράψεις δύο τύπους και να κάνεις σύγκριση διαιρώντας τους, ή αν αρκεί να πάρεις δυο Μπερνούλι και δύο συνέχειες ώστε να βρείς ποια από τις προτεινόμενες απαντήσεις στέκει;
Προφανώς εύχομαι να ζήσουμε αρκετά χρόνια ακόμα (εμείς οι συνομήλικοι και όχι μόνο) όμως δεν αισιοδοξώ ότι θα προλάβουμε τέτοια αναμόρφωση.
Στο πρόβλημα που μου έθεσες Γιάννη έχω απάντηση. Αν με επέλεγαν σε μία επιτροπή εκπόνησης Α.Π.Σ θα ακολουθούσα την εξής τακτική. Θα μελετούσα τα ΑΠΣ των χωρών Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Ολλανδία, Δανία και σκανδιναβικά κράτη και θα υιοθετούσα το Μ.Ο τόσο στην έκταση της ύλης όσο και στις ώρες διδασκαλίας.
Την ίδια μεθοδολογία είχα προτείνει και όταν ασχολήθηκα λίγο με τα δημοτικά σχετικά με τη διαχείριση των σκουπιδιών. Είχα προτείνει να εξετάσουμε πως διαχειρίζονται τα σκουπίδια ευρωπαϊκές πόλεις με τα ίδια περίπου χαρακτηριστικά της Κέρκυρας και να υιοθετήσουμε τον τρόπο με τον οποίο τα διαχειρίζεται η πλειοψηφία των πόλεων αυτών.
Δεν είναι ανάγκη κάθε φορά ν΄ ανακαλύπτουμε την Αμερική.
Εξ’ άλλου το τι είναι σπουδαίο και πρέπει να διδαχθεί και τι όχι είναι πολύ σχετικό.
Πάνο δεν σε δεσμεύω να πρωτοτυπήσεις. Κάνεις ότι θέλεις προκειμένου να συντάξεις τη λίστα. Ας μην είσαι σε κάποια επιτροπή, ας θελεις μόνο να παίξεις.
Μετά από έρευνα καταληγεις σε κάτι που αποδέχεσαι και στηρίζεις.
Κάτι το οποίο ανακοινώνεις ή όχι.
Ποια θα είναι η έκτασή του;
Πόσες ώρες θα εκτιμήσεις ότι απαιτούνται;
Ποσες ώρες διατίθενται σήμερα ή θα διατεθούν στο μέλλον;
Παναγιώτη κανένα απολύτως ΑΠΣ δε θα αποδώσει όταν πάνω από τα 2/3 των μαθητών που τελειώνουν το λύκειο δεν μπορούν να υπολογίσουν την απόσταση που θα διανύσει ένα αυτοκίνητο που έχει ταχύτητα 100 km/h σε 2 h ή σου λένε το αυτοκίνητό τρέχει με 100 km.
Από την άλλη μαθητές θετικών σπουδών μαθαίνουν τα πηγάδια δυναμικού και δεν μπορούν να μελετήσουν την κίνηση ενός κιβωτίου στην καρότσα επιταχυνόμενου αυτοκινήτου ή πολλά άλλα απλά φυσικα φαινόμενα με αποτέλεσμα όσον αφορά τη φυσική να παγιδευονται μέσα στα πηγάδια.
Καλημέρα Άρη.
Πάνο είχα γράψει τέτοια λίστα και την είχα αναρτήσει στο υλικονέτ.
Ζητούσα τροποποίησή της απ΄όποιον φίλο ηθελε.
Δεν την βρίσκω.
Χωρίς να υπερβάλλω σε προτάσεις είχε βγει τεράστια.
Οι ώρες διδασκαλίας της Φυσικής είναι “παράδοξα” λίγες.
Ο λειτουργικός αναλφαβητισμός είναι γενικότερο πρόβλημα της εκπαίδευσης σήμερα Άρη μου. Δεν αναφέρεται μόνο στη Φυσική
Συμφωνω.
Γιατί τα παιδιά δεν αγαπούν την φυσική;
Προσωπικά θεωρώ ότι αν διδάσκεις σε κάθε μάθημα φυσικής το θέμα σου μέσα από τα πειράματα, αν συνδέσεις το αντικείμενο που διδάσκεις με την καθημερινότητα των παιδιών, ξαφνικά ακόμη και τα πιο αδιάφορα παιδιά δείχνουν ενδιαφέρον για το μάθημα, γιατί η φυσική είναι υπέροχη.
Αν δε, έχεις καλογραμμένα σχολικά βιβλία και συγγράμματα που περιλαμβάνουν μέσα πειράματα εύκολα που μπορουν να γίνουν παντου ακόμη και στο σπίτι, δραστηριότητες ενδιαφέρουσες, με χιούμορ, αν τα βιβλία εξηγουν τους φυσικούς νόμους απλά με ωραίες σύγχρονες ασκήσεις, αν έχουν σύγχρονη εικονογράφηση με σύγχρονα θέματα φυσικής και συνδέουν το μάθημα της Φυσικής με την καθημερινή ζωή των παιδιών θα αρχίσουν και εκείνα να ξεφυλλίζουν και τα σχολικά βιβλία, τα μισητά σε όλους σχολικά βιβλία φυσικής.
Εμείς φταίμε συνάδελφοι που δεν αγαπούν τα παιδιά την φυσική.
Μόνον εμείς.
Θέλει μεράκι.
Τίνα θα συμφωνήσω σ’ αυτά που γράφεις και που είναι περίπου αυτά που γράφω και εγώ εκτός από τη τελευταία παράγραφο. Ότι φταίμε μόνο εμείς.
-Τα Α.Π.Σ συντάσσονται από επιτροπές που καθορίζει το Υπουργείο.
-Τα βιβλία εγκρίνονται από επιτροπές που καθορίζει το Υπουργείο.
-Οι ώρες διδασκαλίας καθορίζονται από Υπουργείο.
-Το ποσοστό διορισμών Φυσικών, Χημικών και Βιολόγων καθώς και οι αναθέσεις καθορίζονται από το Υπουργείο.
-Οι θεματοδότες των Πανελλήνιων εξετάσεων και ο τρόπος εξέτασης καθορίζονται από το Υπουργείο.
-Η διδακτέα ύλη καθορίζεται από το Υπουργείο.
-Ο τρόπος και ο έλεγχος λειτουργίας των εργαστηρίων καθορίζεται από το Υπουργείο. -Οι δομές όπως του ΥΣΕΦΕ ή των ΕΚΦΕ καθορίζεται από το Υπουργείο.
Και τελικά φταίμε μόνο εμείς;
Η ανάρτηση εκφράζει ένα ερώτημα που έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.
Οι απαντήσεις – σημεία του Πάνου με εκφράζουν και μπράβο του για την συνεχή προσπάθεια να διαδοθεί, να εξηγηθεί η Φυσική γύρω μας.
Τα σχόλια από τους συναδέλφους με βρίσκουν σύμφωνο.
Να προσθέσω:
Στην χώρα μας, το υπουργείο (παιδείας) και οι σύλλογοι (καθηγητών σχολείου, ιδιωτών καθηγητών, πανεπιστημιακών, ενώσεων φυσικών) ζουν στο μικρό, κλειστό, εσωστρεφές σύστημα που οι ίδιοι δημιουργούν. Το σύστημα της εκπαίδευσης της χώρας μας υπάρχει χρόνια τώρα, ενώ όλοι ελπίζουν ότι το μέλλον του θα είναι καλύτερο.
Υπουργείο (παιδείας) : ο κάθε νέος υπουργός (που ορίστηκε από την κυβέρνηση) θέλει να δώσει το στίγμα του, να αλλάξει την παιδεία. Τον υπουργό στελεχώνουν μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι του υπουργείου και σύμβουλοι (πιθανά αποσπασμένοι ή γνώριμοι του υπουργού).
Σύλλογοι: είτε δημόσιων είτε ιδιωτικών εκπαιδευτικών αντιδρούν στις αποφάσεις του υπουργείου, αλλά αδυνατούν να παρουσιάσουν μια πρόταση που θα εκφράζει την πλειοψηφία. Η δημιουργία του κάθε συλλόγου οφείλεται στην ανάγκη για την βελτίωση των εργασιακών συνθηκών των μελών του, η προτεραιότητα και οι δράσεις αφορούν τον πρωταρχικό στόχο.
Η ομάδα των πανεπιστημιακών λειτουργών, εκφράζεται σοβαρά αλλά όχι συχνά, πάνω στα θέματα της εκπαίδευσης, σε βαθμίδες που δεν έχουν σχέση με την πανεπιστημιακή κοινότητα. Απασχολεί τους λειτουργούς η πανεπιστημιακή εκπαίδευση και λογικά έχουν εστιάσει σε αυτήν.
Οι ενώσεις, είναι όπως τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, προσωπικά δεν με απασχολούν, αλλά δεν θεωρώ ότι οι δράσεις τους θα επηρεάσουν την εκαπίδευση στη χώρα.
Συνολικά:
Για να δούμε αλλαγές, πρέπει κάποια ομάδα ανθρώπων να ασχοληθεί με αυτές, να γίνουν μελέτες (για το τι γίνεται έξω από τον μικρόκοσμο μας), να οριστούν προσωρινές αλλαγές που θα βελτιώνονται σταδιακά, για να δούμε ..άσπρη (όχι χιονισμένη) μέρα.
Προσωπικά θεωρώ ότι αυτό που ονομάζουμε εκπαίδευση στη χώρα μας (σε κάθε βαθμίδα από τον παιδικό σταθμό έως τα ερευνητικά προγράμματα) θέλει τέτοιες βελτιώσεις που οι ολική αναδιάρθρωση είναι η πιο σύντομη λύση. Κοινώς η ελληνική εκπαίδευση σαν τον φοίνικα (της μυθολογίας όχι κάποιον άλλον) πρέπει να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του.