by 
A) Ας θεωρήσουμε ότι το σύμπαν αποτελείται από δύο μόνο σώματα. Τη Γη (μάζας ΜΓ και ακτίνας RΓ) και ένα σώμα – υλικό σημείο Σ (μάζας m << MΓ ). Τα δύο σώματα αλληλεπιδρούν βαρυτικά, αλλά μπορούμε να λέμε ότι το Σ βρίσκεται στο βαρυτικό πεδίο της Γης, λόγω της τεράστιας μάζας της Γης.
Η Γη θεωρείται σφαιρική, ομογενής και ακίνητη (τίποτα από αυτά δεν ισχύει στην πραγματικότητα…).
Σε αυτή την περίπτωση, αφού η βαρύτητα δεν είναι δύναμη, δεν απαιτείται ταχύτητα διαφυγής;
Καλό μεσημέρι Νίκο.
Η “βαρύτητα” δεν είναι δύναμη, αλλά ο όρος υποννοεί την ύπαρξη βαρυτικού πεδίο, το οποίο ασκεί δύναμη σε κάθε μάζα (υπόθεμα) που θα βρεθεί στο χώρο.
Γεια σου Νίκο.
Αν εννοείς ότι η κίνηση σε τέτοια κλίμακα ακόμη και σε μέγεθος ηλιακού συστήματος γίνεται πάνω τις γεωδαισιακές της ΓΘΣ, είναι λάθος.
Η φυγή των γαλαξιών δεν σημαίνει ότι κινούνται οι γαλαξίες αποκρινόμενοι π.χ. από εμάς (γη), αλλά ότι διαστέλλεται το σύμπαν.
Εάν, όμως, ο χώρος διαστέλλεται, γιατί παρατηρούνται γαλαξιακές συγκρούσεις; Γιατί οι μέσες αποστάσεις στο Ηλιακό μας σύστημα παραμένουν σταθερές; Γιατί εντέλει τα ίδια τα άτομα δεν διογκώνονται ώσπου να διαχωριστούν τα ηλεκτρόνια από τους πυρήνες τους; Η απάντηση είναι σχετικά απλή και εξαρτάται από το εάν οι όποιες δυνάμεις ασκούνται σε τοπικό επίπεδο εξαναγκάζουν τα διάφορα σώματα να έλκονται μεταξύ τους περισσότερο απ’ όσο η διαστολή του Σύμπαντος εξαναγκάζει τον μεταξύ τους χώρο να ξεχειλώνει. Για παράδειγμα, οι γαλαξιακές συγκρούσεις παρατηρούνται μόνο εκεί όπου τοπικά η μεταξύ τους βαρυτική έλξη υπερισχύει της κοσμικής διαστολής. Επιπλέον, κάθε «συμπαγές» σώμα, είτε αυτό είναι άστρο είτε πλανήτης είτε άνθρωπος είτε άτομο, διατηρεί την «συνοχή» του, επειδή οι βαρυτικές και άλλες αλληλεπιδράσεις που επικρατούν σε τοπικό επίπεδο είναι ισχυρότερες της διαστολής του χώρου.