Παρουσίαση για τον κυματοσωματιδιακό δυϊσμό.

Καλό μεσημέρι.
To ylikonet έχει μεγάλη επισκεψιμότητα (και από μαθητές). Θα πρέπει λοιπόν τα σοβαρά λάθη να αποφεύγονται ή να διορθώνονται.
 Α. Αλεβίζος: «… η «δυαδικότητα» είναι μια ιστορική και εργαλειακή-επικουρική έννοια, που προέκυψε ιστορικά από την αρχή της συμπληρωματικότητας …»
 Ο κυματοσωματιδιακός δυϊσμός προτάθηκε το 1924 στην διδακτορική διατριβή του de Broglie. H αρχή της συμπληρωματικότητας παρουσιάστηκε από τον Bohr to 1927. 
Α. Αλεβίζος: «Η κυματοσυνάρτηση, η οποία περιγράφει τις πιθανότητες εύρεσης φωτονίων, παρουσιάζει κυματοειδείς ιδιότητες»
Σ. Λεβέτας: «…έχεις αρχικά ένα φωτόνιο που περιγράφεται από μία κυματοσυνάρτηση ψ»
Έχει αποδειχτεί αρκετές φορές από το 1939 σε διάφορα επίπεδα μαθηματικής αυστηρότητας ότι δεν υπάρχει τελεστής θέσης για το φωτόνιο που ικανοποιεί τις βασικές απαιτήσεις συμμετρίας. Ως συνέπεια αυτού δεν υπάρχει χωροεξαρτώμενη κυματοσυνάρτηση για το φωτόνιο
Σ. Λεβέτας: «Η κυματοσυνάρτηση αυτή υπακούει στην κυματική εξίσωση του Schrödinger» 
                                                                                                               Έχει δει κανείς σε κάποιο σοβαρό βιβλίο εξίσωση Schrödinger για ένα φωτόνιο ως καθιερωμένη γνώση;

Σχετικά με το προηγούμενο σχόλιο του Α. Αλεβίζου. Γράφει: «Άρα αν γράψουμε «… η «δυαδικότητα» είναι μια ιστορική και εργαλειακή-επικουρική έννοια, που καθιερώθηκε ιστορικά από την αρχή της συμπληρωματικότητας …» νομίζω δίνει σωστά την εικόνα.»
Δεν είναι έτσι. Μάλλον το αντίστροφο συνέβη. Όπως γράφει ο Max Jammer : « Bohr’s conception of complementarity originated from his final acceptance of the wave-particle duality».      O κυματοσωματιδιακός δυϊσμός καθιερώθηκε στο βαθμό που καθιερώθηκε μετά το πείραμα των Davisson και Germer
Σε σχέση με το ζήτημα της κυματοσυνάρτησης το σημαντικό είναι ότι η πυκνότητα πιθανότητας παρουσίας στο χώρο ορίζεται από την χωροεξαρτημένη κυματοσυνάρτηση και τέτοια κυματοσυνάρτηση δεν υπάρχει για το φωτόνιο.

Για τον Γιώργο Χριστόπουλο. (Τώρα είδα το σχόλιο)
Χαιρετώ τον παλιό συμφοιτητή μετά από πολλά χρόνια (δεκαετίες)
Γράφεις Γιώργο «Όμως το αν κάποιο γεγονός προηγείται ή έπεται κάποιου άλλου μπορεί να ενδιαφέρει την ιστορία αλλά δεν αλλάζει την τωρινή μας γνώση.» Το λάθος του Α. Αλεβίζου δεν αφορά μια λανθασμένη χρονική αλληλουχία αλλά μια λανθασμένη αιτιακή σχέση.  O κυματοσωματιδιακός δυϊσμός ούτε προέκυψε ούτε καθιερώθηκε από την αρχή της συμπληρωματικότητας. Για όποιον λοιπόν θεωρεί ότι η επιστημολογία και η ιστορία των επιστημών έχουν κάποιαν αξία , το λάθος αυτό είναι ένα σοβαρό λάθος.
Γράφεις επίσης Γιώργο «…πολύ όμορφα ο Άρης απάντησε σε αυτό.» Διάβασες μεταξύ άλλων αυτήν την πρόταση του; «τα φωτόνια περιγράφονται μέσω κυματοσυναρτήσεων ορμής-χώρου, ηλεκτρομαγνητικών πεδίων ή τρόπων (modes) κβαντικού πεδίου.» Βγάζει κάποιο νόημα ή έχει γραφτεί για λόγους εντυπώσεων;
Τέλος για αυτά που γράφεις για τους μαθητές. Νομίζω ότι πολύ χειρότερο για τους μαθητές είναι να βλέπουν να γίνονται ανεκτές τακτικές συσκότισης ή σχετικοποίησης λαθών που επισημαίνονται. 

Καλό μεσημέρι Αποστόλη. Νομίζω έχεις διαπράξει ατόπημα. Με τις τελευταίες γραμμές του σχολίου σου εννοείς ότι δεν έχω συνεισφέρει στο ylikonet;
Έχεις άποψη για το αν ήταν ικανοποιητική η απάντηση του Α. Αλεβίζου στην επισήμανση των λαθών του;
Προτιμώ να μην σχολιάσω αυτά με την καραμπίνα. Θα σου θυμίσω μόνο ότι η παρέμβαση μου έγινε μια βδομάδα μετά την εμφάνιση των λαθών.

1. Δεν είδα κάποια αναφορά στα περί δυαδικότητας και συμπληρωματικότητας.
2. Είναι ενδεικτικό ότι ο όρος momentum-space wave function που βέβαια σημαίνει κυματοσυνάρτηση στο χώρο των ορμών μεταφράζεται ως κυματοσυνάρτηση ορμής-χώρου που παραπέμπει σε συνάρτηση ορμής θέσης! Είναι εμφανές ότι τα άρθρα των παραπομπών χρησιμοποιούνται ως θόρυβος κάλυψης του ουσιώδους: Γίνεται λόγος για «κυματοσυνάρτηση, η οποία περιγράφει τις πιθανότητες εύρεσης φωτονίων» ενώ οι πιθανότητες αυτές ορίζονται από χωροεξαρτημένη κυματοσυνάρτηση και τέτοια κυματοσυνάρτηση δεν υπάρχει για το φωτόνιο.
3. Είναι αλήθεια ότι κατά διαστήματα εμφανίζονται άρθρα με προσπάθειες ορισμού διαφόρων μορφών κυματοσυναρτήσεων για το φωτόνιο χαλαρώνοντας κάποιες προϋποθέσεις , χωρίς όμως να γίνει κάποια από αυτές γενικά αποδεκτή ως καθιερωμένη γνώση. Στην παραπομπή p3 διαβάζουμε: Therefore, as well argued by Bialynicki-Birula and by Sipe for photons it is best to adopt a wave function whose modulus squared is the photon’s mean energy density, rather than being a position probability density, as is the case for electrons.
4.Σε ένα από τα άρθρα αλίευσα το ακόλουθο ενδιαφέρον σε σχέση με το τι είναι τα φωτόνια: Now we can try to clarify, “What is a photon?” It is preferable not to think of the photon as a thing or a physical entity, rather as simply one of the names we use to specify states of the field. So, when we say, “The atom emitted a photon,” we actually mean, “The atom lost energy, creating a single-photon state of the field.” It is almost always safe (prudent) to replace “photon” by “single-photon state of the field.” If we wish to have a more physically suggestive way to define a photon, we can say it is as a single ‘excitation’ of the quantum field.