Μνήμη και χρέος

H αποκοτιά της εξέγερσης μέσα στη μαυρίλα της Χούντας διεκδίκησε, με εκείνο το «εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία», να αμφισβητήσει όλο το μετεμφυλιακό πλαίσιο εξουσίας. Το Πολυτεχνείο ήταν απέναντι σε αυτό που παρουσιάστηκε ως εκσυγχρονισμός και «ανάπτυξη» και του τρόπου που συσσώρευε τα υλικά της επόμενης κρίσης.

Το Πολυτεχνείο θα ασφυκτιούσε μέσα στην εκδικητική διάλυση της κοινωνίας από τα Μνημόνια και των κραυγών «Βάστα Σόιμπλε».

Το Πολυτεχνείο θα ξεσηκωνόταν για τα Τέμπη, την επιχείρηση συγκάλυψης, τη νομιμοποίηση κάθε λογής σκανδάλων.

Το Πολυτεχνείο θα συγκρουόταν με τη διαρκή επίθεση στο δικαίωμα στη διαδήλωση και στον αγώνα.

Γιατί το Πολυτεχνείο ήταν πάντα με τη μεριά του διαδηλωτή, του απεργού, του καταληψία, ήταν με την πλευρά της οργής και όχι της «τάξης».

Και αυτό εξηγεί γιατί σήμερα κατεβαίνουν με τα φοιτητικά και τα μαθητικά μπλοκ τα παιδιά εκείνων που το 1973 δεν είχαν καν γεννηθεί.

Γιατί υπενθυμίζει ότι ανεξαρτήτως του τι υπαγορεύει ο ένας ή ο άλλος πολιτικός «ρεαλισμός», υπάρχει ένα βαθύ και επιτακτικό αίτημα δικαιοσύνης, δημοκρατίας και ελευθερίας σε αυτή την κοινωνία, αίτημα ουσιωδώς αδικαίωτο.

Και αυτό το αίτημα είναι ακόμη πιο αδικαίωτο σήμερα: με την ακροδεξιά, δηλαδή αυτούς που διεκδικούν την πολιτική κληρονομιά της Χούντας, σε άνοδο, μια Ευρώπη σε βαθιά κρίση και μια κυβέρνηση που προσπαθεί σχεδόν να γυρίσει τον χρόνο προς τα πίσω σε σχέση με το δικαίωμα στον αγώνα και τη διαμαρτυρία.

«Οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν στα μουσεία», φώναζαν κάποιοι κάμποσα χρόνια πριν και το σύνθημα παραμένει επίκαιρο. Οι εξεγέρσεις συνεχίζουν να ζουν σε κάθε αγώνα που ξαναζωντανεύει και εμπλουτίζει τα δικά τους οράματα. Νέοι άνθρωποι, νέα αιτήματα, νέες μάχες έρχονται και πιάνουν το νήμα.

Αποσπάσματα από επετειακό κείμενο του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου στο in.gr