by 
Στο άρθρο αυτό αναπτύσσονται κάποιες σκέψεις σχετικά με τις δυσκολίες που εμφανίζονται στην προσπάθεια εκλαΐκευσης της κβαντομηχανικής αποδίδοντας αυτές τις δυσκολίες στην ανεπάρκεια της γλώσσας. Είναι αφιερωμένο στον αγαπητό Στέφανο Τραχανά που ήταν και η αφορμή της συγγραφής του, μετά την παρακολούθηση μίας ομιλίας του σχετική με τη διδασκαλία της κβαντομηχανικής στο Λύκειο.
Καλημέρα Πάνο και σε ευχαριστούμε για το πολύ καλό άρθρο! Η μόνη γλώσσα με την οποία μπορεί κανείς να κάνει κβαντομηχανική είναι τα μαθηματικά. Η φυσική μας γλώσσα είναι ανεπαρκής και έτσι οι αντιφάσεις παραμονεύουν. Αυτό πρέπει να τονίζεται οπωσδήποτε κατά τη διδασκαλία στο Λύκειο. Ως προς τον προβληματισμό σου στο τέλος του άρθρου, θα έλεγα ότι δεν είναι κακό να αναδειχθούν τα όρια στα οποία έφτασε η φυσική στα τέλη του 19ου αιώνα, αλλά μέχρι εκεί. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η κβαντομηχανική διδάσκεται στο 3ο έτος των τμημάτων φυσικής.
Καλημέρα παιδιά.
Πάνο έχοντας διαβάσει τα άρθρα σου δεν περίμενα κάτι λιγότερο από αυτό.
Όντως σε μια γλώσσα γίνεται ταύτιση ενός όρου με μια λέξη με αποτέλεσμα μια σύγχυση λόγω του εννοιολογικού φορτίου που κουβαλάει η λέξη.
Που βρίσκουμε το άρθρο του κ. Τερζή;