by 
Σ’ αυτό το κομμάτι, ο Φάινμαν μιλάει για τη διάσπαση βήτα, τη σύντομη απασχόλησή του με τη βιολογία, το πώς οργανώθηκε και ολοκληρώθηκε η σειρά “Διαλέξεις του Feynman στη Φυσική”, επανέρχεται και μεταφέρει την εμπειρία του από την επαφή του με την επιστημονική εκπαίδευση στη Βραζιλία, αναφέρεται στη συμμετοχή του στην 50η επέτειο του Συνεδρίου Solvay, διατυπώνει τις απόψεις του για την (τότε) κατάσταση στην κβαντική φυσική και τέλος, με το δικό του παιγνιώδη τρόπο, μας μεταφέρει την εμπειρία του από την βράβευσή του με το Νόμπελ Φυσικής το 1965 (το μοιράστηκε με τους Sin-Itiro Tomonaga και Julian Schwinger “για το θεμελιώδες έργο τους στην κβαντική ηλεκτροδυναμική, με πολύ ριζικές συνέπειες για τη φυσική των στοιχειωδών σωματιδίων”).
Στην ανάρτηση μπορείτε να βρείτε κάποιες σπάνιες φωτογραφίες και δημοσιεύσεις της δεκαετίας του ’60.
Περισσότερα ΕΔΩ.
Feynman- 10
1.Διάκριση μεταξύ αυστηρών και λιγότερο αυστηρών τρόπων επεξεργασίας των προβλημάτων της φυσικής.
Οι αυστηροί τρόποι επιλέγουν την επεξεργασία μοντέλων με λιγότερες παραμέτρους. Έτσι προσφέρονται για αυστηρή μαθηματική επεξεργασία.
Οι δεύτεροι, που ακολούθησε ο Feynman, εστιάζουν στην πιο γενικευμένη κατάσταση του προβλήματος και την προσεγγίζουν με τον πλέον λογικό τρόπο.
Οι πρώτοι τρόποι είναι μαθηματικά αυστηροί, προσεγγίζουν όμως το λάθος πρόβλημα.
Ο Feynman ενισχύει την επιλογή του με, το ανέκδοτο:
Ένας τύπος ψάχνει παντού στο γρασίδι, κάτω από ένα φανάρι στον δρόμο, για τα κλειδιά του. Ψάχνει, ψάχνει. Έρχεται ο αστυνομικός: «Τι ψάχνετε;». «Ψάχνω τα κλειδιά μου». «Να σας βοηθήσω», λέει ο αστυνομικός. Ψάχνουν γύρω-γύρω. Τελικά ο αστυνομικός λέει: «Είστε σίγουρος ότι χάσατε τα κλειδιά εδώ;». «Ω, όχι», λέει εκείνος, «δεν τα έχασα εδώ. Τα έχασα πιο πάνω στο τετράγωνο, εκεί πέρα». «Τότε γιατί ψάχνετε εδώ;». «Εδώ έχει καλύτερο φως».
2.Η πρώτη και γι’ αυτό αξιομνημόνευτη περίπτωση, όπου ο ήρωάς μας παραδέχεται ότι υστέρησε σε επιστημονικό ανταγωνισμό.
Σταδιακά κουράστηκα από αυτό το πρόβλημα και δεν μπορούσα
να σκεφτώ άλλες συμμετρίες. Αλλά ο Gell-Mann δεν κουράστηκε και βρήκε την τελική συμμετρία, την SU(3) που ταξινομεί τα αδρόνια. Εγώ ούτε που την πλησίασα.
3. Δεν διακρίθηκε ως καθοδηγητής υποψηφίων διδακτόρων.
Εξίσου «δύσκολος» υπήρξε ως μαθητής για τους δικούς του σπουδαίους επιβλέποντες, Wigner και Weeler.
Ήθελε να κάνει όλους τους υπολογισμούς του προβλήματος ο ίδιος. Για τους ατυχείς υποψηφίους έμενε μόνο ο … έλεγχος.
4.Απ’ την μικρή του θητεία στη Βιολογία.
Το μόνο πράγμα που είναι πιο δύσκολο στη βιολογία απ’ ό,τι στη φυσική, είναι να κάνεις τα πράγματα να επαναλαμβάνονται· δηλαδή, να θέσεις τα πάντα υπό έλεγχο.
Αν κοιτάξεις στο μικροσκόπιο τα βακτήρια, για παράδειγμα, που χρησιμοποιείς και στα οποία αναπτύσσονται οι ιοί, βλέπεις ότι έχουν όλα διαφορετικά μεγέθη και βρίσκονται σε διαφορετικά στάδια ανάπτυξης. Κουνιούνται με διαφορετικούς τρόπους — είναι ένα φοβερό μπάχαλο.