web analytics

Η έκλειψη του αιώνα

Θα είμαι και εγώ εκεί στο Λούξορ της Αιγύπτου όπου 2/8/27 θα συμβεί η δεύτερη μεγαλύτερη σε διάρκεια ολική έκλειψη ηλίου του 21ου αιώνα. Αυτή του 2009 έφτασε τα 6m και 39s αλλά έγινε στον ειρηνικό ωκεανό και την είδαν σχετικά λίγοι. Η της 2/8/27 θα φτάσει στο Λούξορ τα 6m 23s και υπολογίζεται ότι θα την δουν 90 εκατομμύρια ντόπιοι και συνολικά 200.000.000 άνθρωποι!!! από την νότια Ισπανία, το Μαρόκο, την Αλγερία, την Τυνησία, την Λιβύη, την Αίγυπτο, Σουδάν, τη Σαουδική Αραβία, Υεμένη, Σομαλία και αυτός είναι ο λόγος που χαρακτηρίζεται έκλειψη του αιώνα. Ήδη τα ξενοδοχεία αρχίζουν να εξαντλούνται και οι τιμές είναι απλησίαστες, εγώ θα πάω μέσω Καϊρου, ταλαιπωρία αλλά δεν μπορώ να περιμένω την επόμενη μεγαλύτερη στις 3 Ιουνίου 2114.

Η συνηθισμένη διάρκεια μιας ολικής έκλειψης ηλίου είναι 2-4m. Σε αυτήν έχει συνωμωτίσει το σύμπαν για να έχουμε μεγάλη διάρκεια. Πρώτον ο ήλιος είναι πολύ μακριά στα 151.726.696 km και ο δίσκος του στον ουρανό κοντά στην ελάχιστη τιμή. Δεύτερον η σελήνη είναι πολύ κοντά ώστε ο δίσκος της να είναι κοντά στη μέγιστη τιμή και να υπερκαλύπτει τον ηλιακό δίσκο. Τρίτον στο Λούξορ γίνεται μεσημέρι και ο ήλιος θα είναι σχεδόν κατακόρυφα πάνω από τα κεφάλια μας(στις 820) δεδομένου ότι είναι καλοκαίρι και το Λούξορ είναι κοντά στην περιοχή που ο ήλιος πέφτει κάθετα. Αυτό το τελευταίο σημαίνει ότι το κέντρο της σελήνης κινούμενο θα διέλθει κοντά από το κέντρο του ήλιου και το διάστημα που θα διανύσει η σελήνη έχοντας καλυμένο τον ηλιακό δίσκο θα είναι το μέγιστο δυνατό(σε άλλες περιοχές δεν ικανοποιείται αυτή η προϋπόθεση και η έκλειψη θα έχει μικρότερη διάρκεια). Γενικά σε κάθε ολική έκλειψη ηλίου το μέγιστο βρίσκεται στην περιοχή που ο ήλιος είναι πιο ψηλά. Βέβαια το σημαντικό είναι ότι ή γη είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένη με τον ήλιο και τη σελήνη κάτι που όμως ισχύει σε κάθε ολική έκλειψη ηλίου.

Και τώρα λίγο γεωμετρία.

εκλειψη1

Το μέγεθος του δίσκου ενός ουράνιου αντικειμένου προσδιορίζεται από τη γωνία ω υπό την οποία ένας παρατηρητής στη γη βλέπει την διάμετρο του αντικειμένου. Το μέγεθος αυτό ονομάζεται φαινομένη διάμετρος. Η φαινόμενη ημιδιάμετρος δίνεται από τη σχέση εφ(ω/2) = ΚΛ/ΠΚ, αλλά η ΠΚ ισούτε ουσιαστικά με τη ΓΚ δεδομένου ότι οι αποστάσεις είναι πολύ μεγάλες και η ακτίνα της γης πολύ μικρή. Έτσι για τον ήλιο με ΚΛ = RH = 695.500 km και ΠΚ = ΓΚ = 151.726.696 => εφ(ω/2) = 0,0045839 => ω/2 = 0,0045839 rad = 15΄ 45,5΄΄ => ω = 31΄ 31΄΄ , για τη σελήνη ΚΛ = RΣ = 1737,4, ΠΚ = ΓΚ = 357257 km και προκύπτει ω = 33΄ 26΄΄ σημαντικά μεγαλύτερη αυτής του ήλιου.

Τι γίνεται στον ουρανό τη στιγμή της ολικής έκλειψης

εκλειψη2

Ήλιος και σελήνη κινούνται από την ανατολή προς τη δύση λόγω περιστροφής της γης από τη δύση προς την ανατολή οπότε αυτή η κίνηση δε μας αφορά γιατί δεν υπάρχει σχετική κίνηση μεταξύ των δύο σωμάτων. Ο ήλιος κινείται γύρω από τη γη σε 365 ημέρες επομένως στα 6 λεπτά είναι πρακτικά ακίνητος , η σελήνη κινείται όμως γύρω από τη γη από τη δύση προς την ανατολή σε 27,3 ημέρες με αποτέλεσμα να διασχίζει τον ηλιο και επειδή ο δίσκος της είναι μεγαλύτερος από αυτόν του ήλιου έχουμε ολική έκλειψη ηλίου.

Πως υπολογίζουμε τη διάμετρο της σκιάς στη γη και τη διάρκεια της έκλειψης

εκλειψη3

οι εξωτερικές εφαπτόμενες ήλιου και σελήνης ορίζουν τον κώνο της σκιάς της σελήνης ο οποιος υπό προϋποθέσεις φτάνει στη γη σχηματίζοντας τη σκιά(έντονη γραμμούλα στο Μ). Από τα όμοια τρίγωνα ΑΚΣ και ΕΚΗ => RΣ/RH = KΣ/(ΚΣ+rH-rΣ) => 695500/1737,4 = ΚΣ/(ΚΣ+151.726696-357.257) => ΚΣ = 379.077 km, δηλαδή το Κ τελικά είναι πίσω από τη γη, έτσι ΚΜ = RΓ – ΓΚ = RΓ -(rΣ-ΚΣ) = RΓ – rΣ + ΚΣ = 6371 – 357.257 + 379.077 => ΚΜ = 28191 km. Aν d η διάμετρος της σκιάς, εφ(ΑΚΣ)= RΣ/ΚΣ = d/2/KM => d= 258 km η διάμετρος της σκιάς στο Λούξορ και  πραγματικά θα είναι τόση ακριβώς.

Διάρκεια της έκλειψης στο Λούξορ

εκλειψη 4

Παρατηρητής στο Λούξορ σε γεωγραφικό πλάτος φ = 25,50 λόγω περιστροφής τηε γης κινείται σε κύκλο ακτίνας χ = RΓσυνφ = 6371000χσυν25,5 => χ = 5946200 m , με περίοδο Τ = 23h 56m = 86160 s , άρα η ταχύτητα του παρατηρητή θα είναι υ = 2πχ/Τ = 434 m/s από τη δύση προς την ανατολή.

εκλειψη 5

Η σελήνη κινείται σε ελλειπτική τροχιά με μεγάλο ημιάξονα α = 384400 km και βρίσκεται σε απόσταση r = 357.257 km. Η ολική της ενέργεια είναι Ε = -GMΓΜΣ/2α(όση της κυκλικής τροχιά οπου R=α),οπότε η ενέργεια στη θέση r =E=>1/2MΣυΣ2-GMΓΜΣ = -GMΓΜΣ/2α, για G = 6,67×10-11 Nm2/kg2, MΓ = 6χ1024 kg, r = 357.257.000 m, α = 384.400.000 m => υΣ = 1092 m/s επίσης από τη δύση προς την ανατολή. Ο παρατηρητής στο Λούξορ επομένως θεωρώντας τον εαυτό του ακίνητο βλέπει τη σελήνη να κινείται με σχετική ταχύτητα υσχ = υΣ – υ = 1092 – 434 = + 658 m/s δηλαδή η σκιά της για τον ακίνητο παρατηρητή θα κινείται με την ιλιγγιώδη ταχύτητα 658 m/s = 2369 km/h από τη δύση προς την ανατολή και θα διανύει τα 258 km σε 258.000/658 = 392 s = 6m 30s. Η διάρκεια της έκλειψης επομένως προκύπτει θεωρητικά 6m 30s ενώ πραγματικά θα είναι 6m 23s. 

Αξίζει να σημειώσουμε ότι ενώ ο ήλιος και η σελήνη κινούνται από την ανατολή προς τη δύση λόγω περιστροφής της γης η σκιά της σελήνης κινείται από τη δύση προς την ανατολή(Ισπανία προς Σαουδική Αραβία). Αν δούμε προσεκτικά την ανάρτηση αυτό είναι φυσιολογικό γιατί η σχετική ταχύτητα της σελήνης για τον ακίνητο παρατηρητή έχει φορά από τη δύση προς την ανατολή. Τέλος αν σε μία πλήρη ευθυγράμμιση γης – σελήνης – ήλιου η σκιά της σελήνης δε φτάνει στη γη αυτό σημαίνει ότι ο δίσκος της σελήνης είναι μικρότερος από το δίσκο του ήλιου στον ουρανό και αντί ολικής έκλειψης έχουμε εντυπωσιακή δακτυλιοειδή έκλειψη όπου ένα δαχτυλίδι γύρω από τον ήλιο μένει φωτισμένο και ο υπόλοιπος δίσκος σκοτεινός.

 

Loading

Subscribe
Ειδοποίηση για
6 Σχόλια
Αρης Αλεβίζος
Αρχισυντάκτης
17/10/2026 4:47 ΜΜ

Άρη καλό ταξίδι και ωραίες παρατηρήσεις να έχεις.
Μια μικρή πρόγευση του τι θα δείτε στο Λούξορ.

https://ibb.co/svh1SKcR

Άλλαξε στο πρώτο σχήμα σου τις θέσεις ανατολής δύσης.

Γιώργος Φασουλόπουλος
Αρχισυντάκτης

Άρη & Άρη καλησπέρα

Ο πρώτος από εσάς προγραμματίζει να ενταχθεί στην παγκόσμια παρέα των «κυνηγών εκλείψεων». Ο έτερος Άρης και μεις μαζί του θα αναμένουμε τις περιγραφές από έναν δικό μας άνθρωπο.

Οι κυνηγοί εκλείψεων είναι αστρονόμοι, φυσικοί, φωτογράφοι και ερασιτέχνες παρατηρητές που ταξιδεύουν σε απομακρυσμένες περιοχές της Γης για να παρακολουθήσουν μια ολική έκλειψη Ηλίου. Η ιστορία τους συνδέει την επιστημονική περιέργεια με την περιπέτεια, την τεχνολογική καινοτομία και, σε ορισμένες περιπτώσεις, τις μεγάλες ανατροπές στην κατανόηση του Σύμπαντος.

Κατά τον 19ο αιώνα, οι ηλιακές εκλείψεις απέκτησαν κεντρική θέση στην αστρονομική έρευνα. Οι επιστήμονες ταξίδευαν με τηλεσκόπια, φασματογράφους και φωτογραφικό εξοπλισμό, προσπαθώντας να καταγράψουν φαινόμενα που δεν μπορούσαν να παρατηρηθούν με άλλον τρόπο.

Οι αποστολές αυτές δεν ήταν πάντοτε επιτυχημένες. Ένα σύννεφο την κρίσιμη στιγμή, μια βλάβη στον εξοπλισμό ή ένα λάθος στον χρονισμό μπορούσε να ακυρώσει μήνες προετοιμασίας. Έτσι, ο κυνηγός εκλείψεων έγινε μια χαρακτηριστική μορφή της πειραματικής επιστήμης: κάποιος που πρέπει να προβλέψει το φαινόμενο, να μεταφέρει τα όργανά του στην κατάλληλη θέση και να είναι έτοιμος να εργαστεί μέσα σε ελάχιστα λεπτά.

Μία από τις σημαντικότερες επιστημονικές αποστολές στην ιστορία των εκλείψεων πραγματοποιήθηκε το 1919. Ο Βρετανός αστρονόμος Άρθουρ Έντινγκτον συμμετείχε σε αποστολή στο Πρίνσιπε, στα ανοικτά των δυτικών ακτών της Αφρικής, ενώ μια δεύτερη βρετανική ομάδα παρατήρησε την έκλειψη από το Σομπράλ της Βραζιλίας.

Εδώ, παρεμβαίνω εγώ στο μακρινάρι της Α.Ι., για να αναφερθώ σ’ ένα παράπλευρο επακόλουθο αυτής της διάσημης έκλειψης. Η Σχετικότητα πέρασε πρώιμα και γόνιμα στον ακαδημαϊκό κόσμο της Βραζιλίας ακριβώς επειδή αυτό το σπάνιο για μια συγκεκριμένη περιοχή του κόσμου και σημαντικό για την επιστήμη φαινόμενο, εξελίχθηκε στη γειτονιά τους!

Κατά τον 20ό αιώνα, οι εκλείψεις εξακολούθησαν να προσελκύουν μεγάλες επιστημονικές αποστολές. Παράλληλα, η εξέλιξη της φωτογραφίας, των τηλεσκοπίων και των οργάνων μέτρησης έκανε δυνατή την καταγραφή λεπτομερειών της ηλιακής κορώνας και την έρευνα της ηλιακής δραστηριότητας.

Με τον χρόνο, η έκλειψη έπαψε να αποτελεί αποκλειστικά υπόθεση των επαγγελματιών αστρονόμων. Ερασιτέχνες παρατηρητές, φωτογράφοι και ταξιδιώτες άρχισαν να οργανώνουν τα δικά τους ταξίδια, επιδιώκοντας να βρεθούν μέσα στη στενή ζώνη της ολικότητας. Έτσι διαμορφώθηκε η σύγχρονη κουλτούρα των eclipse chasers, των «κυνηγών εκλείψεων».

Για αυτούς, η έκλειψη δεν είναι απλώς ένα εντυπωσιακό θέαμα. Είναι ένα ταξίδι με συγκεκριμένο επιστημονικό και γεωγραφικό στόχο, που απαιτεί μελέτη των τροχιών, επιλογή τοποθεσίας, παρακολούθηση των καιρικών συνθηκών και συχνά εναλλακτικά σχέδια μετακίνησης. Η εμφάνιση της ολικότητας διαρκεί συνήθως μόνο λίγα λεπτά, αλλά η αναμονή, η προετοιμασία και η εμπειρία της παρατήρησης μπορεί να καταλαμβάνουν χρόνια.

Τελευταία διόρθωση5 ώρες πριν από Γιώργος Φασουλόπουλος
Αποστόλης Παπάζογλου
Διαχειριστής

Καλησπέρα στην παρέα. Καλά κυνήγια Άρη με το καλό! Ένα soundtrack για συντροφιά.

Γιώργος Φασουλόπουλος
Αρχισυντάκτης

O Jay Pasachoff (1943–2022), καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Williams στις ΗΠΑ είναι ο διασημότερος κυνηγός εκλείψεων.

Οι New York Times εκτίμησαν ότι ο Pasachoff μπορεί να κατάφερε να δει περισσότερες ηλιακές εκλείψεις από οποιονδήποτε άλλον στην ανθρώπινη ιστορία: 75, σύμφωνα με την καταμέτρηση του, εκ των οποίων οι 36 ήταν ολικές.

Εδώ στο Καστελόριζο, με Έλληνες “κυνηγούς” για την ολική έκλειψη στις 29/ 3/ 2006

comment image