by 
Δημοσιεύτηκε από τον/την Διονύσης Μάργαρης στις 18 Οκτώβριος 2009 και ώρα 13:25
Στα κάτω άκρα δύο όμοιων κατακόρυφων ελατηρίων δένουμε δύο σώματα Α και Β της ίδιας μάζας και τα αφήνουμε να κινηθούν από τις θέσεις φυσικού μήκους των ελατηρίων, όπως στο παρακάτω σχήμα.
Τα σώματα εκτελούν φθίνουσα ταλάντωση εξαιτίας του αέρα.
Στο παρακάτω διάγραμμα δίνεται η γραφική παράσταση της απομάκρυνσης του Α σώματος σε συνάρτηση με το χρόνο.
i) Τη χρονική στιγμή t1 το Α σώμα έχει επιτάχυνση ή όχι; Αν ναι ποια η κατεύθυν-σή της;
ii) Την παραπάνω στιγμή το Β βρίσκεται στη θέση x=0 ή όχι;
iii) Πάνω στο παραπάνω διάγραμμα ..
Η συνέχεια στο Blogspot..
Μπράβο Διονύση,
τέτοιες αναρτήσεις πρέπει να αποτελούν παράδειγμα για το τι πρέπει να ζητάμε στις φθίνουσες.
Εκφράσεις όπως: “τη στιγμή που περνάει από την τελική θέση ηρεμίας του” ” Ας προσέξουμε αυτή τη στιγμή, η θέση χ=0, δεν είναι η θέση ισορροπίας της φθίνουσας ταλάντωσης” θυμίζουν τη συζήτηση για τις φθίνουσες το καλοκαίρι και δικαιώνουν το Θρασύβουλο…..
Επειδή οι φθίνουσες στα σχολεία είναι επίκαιρες, μήπως πρέπει με κάποιο τρόπο να θυμήσεις τις καλοκαιρινές αναρτήσεις στο blog για τις φθίνουσες για όσους δεν έχουν ενημερωθεί;
Κύριε Κοινάκη,
το σχολικό βιβλίο γράφει: “Το b είναι μια σταθερά που ονομάζεται σταθερά απόσβεσης και εξαρτάται από τις ιδιότητες του μέσου καθώς και από το σχήμα και το μέγεθος του αντικειμένου που κινείται.”
Με βάση αυτό θεωρώ ότι έχουμε κάθε δικαίωμα για αντίστοιχες ερωτήσεις με αυτές του Διονύση. Όχι μόνο έχουμε δικαίωμα, αλλά επιβάλλεται για να κατανοούν οι μαθητές καλύτερα
τι διαβάζουν.
Εγώ θα δώσω την άσκηση με την προσθήκη στην εκφώνηση “Το Β σώμα έχει μεγαλύτερη σταθερά απόσβεσης b”.
Το γεγονός ότι “η θέση x=0, δεν είναι η θέση ισορροπίας” οι “μαθητές” συνήθως δεν το αντιλαμβάνονται αμέσως. Μόλις όμως τους το εξηγήσεις λένε “ναι ναι”.
Φυσικά λέγοντας “μαθητές” εννοώ αυτούς που είναι γνωστό από τον Οκτώβρη ότι θα γράψουν πολύ καλά στις εξετάσεις και όχι αυτούς που απλώς ενδιαφέρονται για τους “εύπεπτους τύπους”.
Διονύση περιμένουμε κι άλλες έξυπνες άσκησεις.
Καλησπέρα σε όλους.
Απουσίασα για λίγες ώρες και είδα ότι έγινε αρκετή συζήτηση πάνω στην ανάρτηση.
Ένα πρώτο σχόλιο.
Ψυχραιμία παιδιά.
Δεν αμφισβητεί κανείς, κανέναν. Ούτε το θέμα μας είναι να αποδείξουμε ότι ο συνομιλητής μας έχει άδικο. Υποστηρίζουμε την άποψή μας, αλλά με πλήρη σεβασμό του άλλου.
Ελπίζω να μου επιτρέπετε αγαπητοί φίλοι την προτροπή. (Σε τελευταία ανάλυση λόγω…ηλικίας.)
Για τον Γιώργο.
Η πρόταση του βιβλίου: “το b είναι μια σταθερά που ονομάζεται σταθερά απόσβεσης και εξαρτάται από τις ιδιότητες του μέσου καθώς και από το σχήμα και το μέγεθος του αντικειμένου που κινείται.” νομίζω ότι χρήζει επεξήγησης. Τι ακριβώς λέει;
Στο μάθημά μου λοιπόν φροντίζω αυτό να γίνεται κατανοητό, αφού θεωρώ ότι διαφορετικά ο μαθητής δεν αποκτά καλή αίσθηση του τι συμβαίνει. Έτσι και στην ανάρτηση, αυτό το πήρα σαν δεδομένο. Αλλά θα μου πεις. Εσύ το λες, ο άλλος συνάδελφος όμως δεν το αναφέρει. Τι γίνεται με τις εξετάσεις. Εκεί έχει δίκιο ο Νίκος. Αν την άσκηση την έβαζα σε πανελλήνιες εξετάσεις θα έδινα την προσθήκη του Νίκου.
Αλλά εδώ, θεωρώ ότι είναι καλό και ένας μαθητής, που δεν έχει ακούσει τίποτα σχετικό, να προβληματισθεί θετικά.
Μια “χαζή” ερώτηση: Πόσες ταλαντώσεις θα κάνει για να ηρεμήσει το καθένα; Θεωρητικά μιλώντας πάντα, πόσες ταλαντώσεις έκαστον θα κάνει σε άπειρο χρόνο; Δεν θα κάνουν άπειρες ταλαντώσεις το καθένα σε άπειρο χρόνο; Γιατί το ένα άπειρο είναι μεγαλύτερο από το άλλο; Μήπως κάτι μου διαφεύγει μαθηματικά; Κανένας καλύτερος από μένα στα μαθηματικά μπορεί να με φωτίσει; Θεωρητικά μιλώντας πάντα. Για τις πολύπλαγκτες τις φθίνουσες, που τόσο μας βασάνισαν το καλοκαίρι.
Οχι, παιδιά, τέτοια. Προς Θεού! Χωρίς πλάκα.
Απλά να προσθέσω ότι τα καινούργια εργαλεία επικοινωνίας, θέλλουν και τον κατάλληλο τρόπο. Μάλλον έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε ακόμα… Όλοι μαθαίνουμε.
Η γνώμη μου είναι ότι η ενεργητική παρουσία και των δύο συναδέλφων τους οποίους εκτιμώ είναι ωφέλιμη για όλους.
Δυστυχώς ο γραπτός λόγος μειονεκτεί σε σχέση με τον προφορικό και καμιά φορά δημιουργούνται άσκοπες παρεξηγήσεις.
Αν τα λέγαμε πίνωντας ένα κρασί δεν νομίζω ότι θα υπήρχαν παρεξηγήσεις διότι όλοι μας παρά τις τυχόν διαφορές μας που δίνουν μια πολυχρωμία έχουμε κοινό στόχο. Πιστευω ότι θα ήταν βαρετό να συμφωνούσαμε όλοι σε όλα.
Καλημέρα σας.
Καλημέρα σε όλους…
Μήπως πρέπει να μπει μια γυναίκα στη συζήτηση για να πέσουν λίγο οι τόνοι;
Πρώτα απ’ όλα θα μου επιτρέψετε όλοι τον ενικό, από τη στιγμή που απευθυνόμαστε στον ίδιο το Διονύση στον ενικό, νομίζω είναι παράλογο να μιλάμε μεταξύ στον πληθυντικό.
Διαβάζοντας τα σχόλια σήμερα το πρωί δεν κατάλαβα για άλλη μια φορά κάτι που δεν έχω καταλάβει εδώ και χρόνια: πως γίνεται εσείς οι άντρες να παίρνετε φωτιά μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου…
Λοιπόν, σοβαρά τώρα…
Το να ζητάμε από συνάδελφο να ανακαλέσει για κάτι που έχει πει είναι νομίζω υπερβολικό, εκτός πια αν αυτό που ειπώθηκε ξεπερνά κάθε όριο, πράγμα που δε νομίζω ότι ισχύει εδώ… όλοι λίγο ως πολύ περάσαμε από το φροντιστήριο, κανένας δεν το υποτιμά, αν κάνει καλά τη δουλειά του, και τίποτα δεν υπονοούμε αναφέροντας το ως «παράπλευρη παιδεία» ή «παραπαιδεία» ή δεν ξέρω και γω πως αλλιώς…
Από την άλλη, το να αποχωρούμε από μια συζήτηση, επειδή ανέβηκαν λίγο και χωρίς λόγο οι τόνοι, είναι επίσης υπερβολικό… Μένουμε, συμμετέχουμε και την επόμενη φορά προσπαθούμε να είμαστε προσεκτικοί και όταν εκφράζουμε μια διαφωνία (αν ο συνομιλητής μας έχει άδικο πιστεύω ότι θα έχει το σθένος να το παραδεχτεί, αν όχι οι υπόλοιποι που παρακολουθούμε ξέρουμε να κρίνουμε), αλλά και όταν απαντάμε σε κάποιον… Με την αποχώρηση δεν κερδίζει κανένας τίποτα, πολύ περισσότερο αυτός που αποχωρεί…
Συνάδελφοι,
νομίζω ότι καθημερινά ο Διονύσης με τη στάση του στις συζητήσεις μας δίνει τη γραμμή για τον τρόπο διεξαγωγής μιας πολιτισμένης και εποικοδομητικής ανταλλαγής απόψεων πάνω στη φυσική. Είναι και θέμα επιστημονικής ακρίβειας πολλές φορές, αλλά άλλες, όπως στη συγκεκριμένη ανάρτηση για τις εξαναγκασμένες, είναι κυρίως θέμα διδασκαλίας. Καθένας μπορεί να βγει κερδισμένος από τους άλλους, ειδικά σε θέματα διδασκαλίας, άλλωστε εκεί έχουμε τις περισσότερες διαφορές μας ως φυσικοί.
Αν μη τι άλλο λοιπόν από σεβασμό ο ένας ως προς τον άλλο θα πρέπει να είμαστε πιο κόσμιοι στον τρόπο που απαντάμε ο ένας στον άλλο.
Προσωπικά πιστεύω ότι όλοι πρέπει να θεωρήσουμε το θέμα λήξαν και να συνεχίσουμε τη δουλειά που ξεκινήσαμε στον χώρο που ο Διονύσης με πολύ προσωπική προσπάθεια έστησε για μας.
Το μόνο που θα πω τελειώνοντας είναι κάτι που υπονοήθηκε και προσωπικά με ενόχλησε…
Από την πρώτη στιγμή αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η έλλειψη διάθεσης λογοκρισίας από το Διονύση. Μας άφησε την ελευθερία να αναρτούμε ό,τι θέμα θέλουμε, έχοντας την ευθύνη αυτών που γράφουμε, χωρίς να παρεμβαίνει καθόλου. Είναι λοιπόν άδικο να υπονοείται ότι μπορούν τα θέματα, που θέλει κάποιος από μας να αναρτήσει, «κατά την κρίση του Διονύση να περνάνε ή όχι στους συναδέλφους».
Δεν ξέρω, αλλά απ’ όλη τη συζήτηση μόνο αυτό με πείραξε, τα υπόλοιπα είναι παιδιαρίσματα.
Με φιλική διάθεση εύχομαι καλημέρα σε όλους και προσωπικά στο Θοδωρή και το Γιώργο.
Ίρις Ιωάννου
Αγαπητοί φίλοι
Οφείλω να ομολογήσω ότι στεναχωρήθηκα σήμερα το πρωί διαβάζοντας την εξέλιξη της συζήτησης. Δεν περίμενα ότι θα φτάναμε στο σημείο αυτό.
Θα μου επιτρέψετε λοιπόν να θέσω ένα γενικό πλαίσιο στη συζήτηση, για το πώς μπορεί να λειτουργήσει το δίκτυό μας. Μπορεί να είμαι διαχειριστής, αλλά δεν καθορίζω εγώ, ούτε κάποια γραμμή στο πού πάει, ούτε κάποια συμπεριφορά των μελών του δικτύου.
Τα κοινωνικά δίκτυα κατά την ταπεινή μου άποψη είναι ένας χώρος απόλυτης ελευθερίας των μελών, μέσα από τα οποία μπορούν να εκφρασθούν, χωρίς περιορισμούς.
Και ο τρόπος έκφρασης του καθενός μας, δεν έχει άλλο περιορισμό, παρά μόνο την δική του αυτοσυγκράτηση.
Μπορούμε να ανταλλάσσουμε απόψεις και να διαφωνούμε;
Προφανώς ναι. Η ανταλλαγή απόψεων και θέσεων δεν αποσκοπεί στο να καταλήξουμε οπωσδήποτε σε κοινή άποψη. Αν συμβεί αυτό, είναι θετικό. Αλλά και αν παραμείνει η διαφωνία μας, δεν είναι κακό. Αρκεί να μπορούν να διατυπωθούν οι αντίθετες απόψεις, να καταγραφούν και οι φίλοι αναγνώστες να αποκρυσταλλώσουν τη δική τους θέση.
Θα μου επιτρέψετε έναν παραλληλισμό (μιας και χθες βράδυ έβλεπα ξανά τον .. Τιτανικό). Το δίκτυό μας είναι ένα καράβι που ξεκίνησε το ταξίδι του. Ενώ όμως κάθε καράβι έχει έναν συγκεκριμένο προορισμό και έναν Καπετάνιο, εδώ δεν υπάρχει ούτε καπετάνιος ούτε ρώτα. Κάθε επιβάτης, μπαίνοντας στο πλοίο, παίρνει στα χέρια του ένα κουπί, με το οποίο μπορεί να κωπηλατεί, προσπαθώντας να το πάει σε αυτό, που θεωρεί λιμάνι προορισμό.
Ο προορισμός δεν είναι και δεν θα μπορούσε να είναι κοινός. Ο καθένας μας κωπηλατεί προς την κατεύθυνση που θεωρεί σωστή. Μπορεί να είναι όμως σε αντίθετη κατεύθυνση, από αυτήν που κωπηλατεί ο διπλανός του. Δεν μπορεί να του επιβάλει τον δικό του προορισμό, μπορεί να προσπαθήσει να τον πείσει, αλλά όχι να του το επιβάλλει. Αλληλεπίδραση πρέπει να υπάρχει όχι επιβολή. Μα θα πει κάποιος, έτσι δεν θα φτάσει ποτέ στο λιμάνι. Όχι δεν θα φτάσει. Αλλά και πού να έφτανε; Σε ποιο λιμάνι; Και αν έφτανε, θα του επιτρεπόταν η είσοδος; Δεν καθορίζουμε φίλοι μου εμείς την πορεία της εκπαίδευσης, ούτε μπορούμε να επηρρεάσουμε σοβαρά τα πράγματα. Εμείς είμαστε ταξιδευτές, απολαμβάνουμε το ταξίδι, δημιουργούμε γνωριμίες και φιλίες, με άλλους ταξιδιώτες. Όλοι αυτοί προφανώς δεν θα είναι σαν και εμάς, αλλά τελειώνοντας το ταξίδι, ούτε και εμείς θα είμαστε εμείς. Όλοι θα έχουμε αλλάξει προς το καλύτερο ελπίζω.
Έγραψε ο φίλος Νίκος Ανδρεάδης: «Αν τα λέγαμε πίνοντας ένα κρασί δεν νομίζω ότι θα υπήρχαν παρεξηγήσεις» Και έχει δίκιο. Το νέο μέσο που χρησιμοποιούμε φέρνει κοντά ανθρώπους, που επικοινωνούν μέσα από μια οθόνη. Δεν γνωριζόμαστε προσωπικά. Ο ένας δεν ξέρει στην πραγματικότητα τον απέναντι, παρά μόνο από την «εικόνα του» στην οθόνη. Αν γνωριζόμαστε στο χώρο δουλειάς μας ή στην καθημερινή μας ζωή, ίσως οι φιλίες ή οι αντιπαραθέσεις να είχαν άλλους συνδυασμούς.
Όμως να παραδεχθούμε ότι και εκεί θα υπήρχαν αντιπαραθέσεις. Στην ζωή πάντα υπάρχουν συγκρούσεις.
Και για να γυρίσουμε σε ποιο πεζά πράγματα. Άλλοι από εμάς δουλεύουν σε Δημόσιο σχολείο, άλλοι σε ιδιωτικό, άλλοι σε φροντιστήριο και τέλος κάποιοι άλλοι κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα. Τι το κοινό έχουμε; Έχουμε την αγάπη μας για τις επιστήμες μας και την αγάπη μας για την διδασκαλία και την επαφή με τα παιδιά. Είμαστε καλοί ή κακοί; Από όλα είμαστε. Η παρουσία μας όμως στο χώρο αυτό αποδεικνύει ότι το παλεύουμε όλοι για να γίνουμε καλύτεροι. Ο καθένας στο χώρο του. Είναι σε αντιπαράθεση αυτοί οι χώροι; Δεν νομίζω. Μέσα στην πραγματικότητα της ζωής μας είναι όλα αυτά. Κανένας δεν δικαιούται να υποστηρίζει ότι είναι καλύτερος επειδή βρίσκεται στο ένα ή στο άλλο μετερίζι. Ούτε μπορεί να αξιώνει τον σεβασμό των άλλων λόγω θέσης. Ο σεβασμός είναι διάχυτος και στο χέρι του καθενός μας είναι να τον κερδίσει.
Με βάση τα παραπάνω θα παρακαλούσα λοιπόν όλα τα μέλη, να συνεχίσουν την δράση τους με χαμηλότερους τόνους και ελπίζω ότι κανένας δεν θα εγκαταλείψει το πλοίο…
”ΕΝ ΟΙΔΑ ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ”.Νομίζω πάνω στην προηγούμενη φράση πρέπει να στηρίζεται το συγκεκριμένο δίκτυο.ΟΛΟΙ μαζί μπορούμε καλύτερα.Αρκεί όλοι να το θέλουν.Κακοί και καλοί υπάρχουν παντού.Δυστυχώς όμως όλα είναι σχετικά.Η συμμετοχή μας στο δίκτυο νομίζω γίνεται για να μας ευχαριστεί και να μας ενημερώνει όχι για να μας στεναχωρεί.Ευτυχία είναι να μην έχεις την αίσθηση του χρόνου.Τότε ζεις αλλιώς όπως λένε αρκετοί “περιμένω την ώρα να σχολάσω”….
Νομίζω οτι ο διαχειριστής του δικτύου, ο Διονύσης Μάργαρης, έβαλε τα πράγματα στη σωστή τους βάση. Βέβαια το να υποστηρίζει ο καθένας την άποψή του είναι θεμιτό, αλλά πιστεύω οτι όλοι συμμετέχουμε με καλή διάθεση, με φιλική διάθεση θα έλεγα. Ακόμα και τους καθιερωμένους πληθυντικούς θα μπορούσαμε να καταργήσουμε και τις καθιερωμένες τυπικότητες. Τους περισσότερους από εδώ δεν τους γνωρίζω παρά μόνο Ιντερνετικά, αυτό όμως αρκεί. Μακάρι να τους γνωριζα και προσωπικά. Το δίκτυο αυτό και άλλα παρόμοια, βασίζονται σε ένα μίνιμουμ consensus, την αποδοχή του άλλου και σκοπό έχουν πέρα από την συζήτηση για θέματα Φυσικών Επιστημών, την ανάπτυξη δεσμών φιλίας και, έστω από μακριά, συνεργασίας. Δεν έχουμε συνηθίσει στα καινούργια μέσα, είναι γνωστό αυτό, το βλέπουμε, όχι μόνο εδώ, αλλά και στην επιφυλακτικότητα που αντιμετωπίζουν οι μαθητές μας τον τρόπο αυτό επικοινωνίας μεταξύ τους και με τους καθηγητές τους. Κάποτε θα συνηθίσουμε, αν και για την ηλικία μας, είναι πιο δύσκολο. Αλλά η προστιθέμενη αξία από την αλληλοεπικοινωνία είναι μεγαλύτερη από τις δυσκολίες χειρισμού της. Γιαυτό και συμμετέχουμε. Να πούμε τη γνώμη μας, να ρωτήσουμε, να μάθουμε. Κανένας δεν γεννήθηκε μαθημένος και έχουμε να μαθαίνουμε συνεχώς σε μια Επιστήμη, που συνεχώς εξελίσσεται. Πολλά τα δουλεύουμε χρόνια χωρίς να τα έχουμε σκεφτεί, ο εθισμός είναι κακός σύμβουλος στην περίπτωσή μας. Κάθε θέμα που βάζει κάποιος, έχει την αξία του, γενικά γινόμαστε έτσι καλύτεροι. Έχοντας αυτό κατά νουν, μπορούμε να συνεχίσουμε. Βέβαια, οι αντιπαραθέσεις πάντα υπήρχαν στο χώρο μας και πολλές φορές λύνονταν με βίαια μέσα. Όμως, πιστεύω ότι σήμερα έχουμε προχωρήσει λίγο πιο πέρα. Αρκεί να υπάρχει καλή διάθεση, επαναλαμβάνω, ανοχή στη γνώμη του άλλου και όχι υστεροβουλία. Νομίζω ότι τουλάχιστον η τελευταία δεν υπάρχει. Ας αποφεύγουμε τους χαρακτηρισμούς από δω και μπρος, ας αποφεύγουμε αιχμηρές φράσεις, όσο και αν επιμένουμε στην άποψή μας. Αν έτσι γίνει, δεν θα ξαναυπάρξει αφορμή για οξύτητες. Στο φινάλε, τι θα κερδίσουμε αν δούμε τον άλλον στο “καναβάτσο”;
Αναλαμβάνω το μερίδιο της ευθύνης που μου αναλογεί, σβήνω τα σχόλια που πιστεύω ότι ενόχλησαν το κύριο Κοινάκη και θέλω να πιστεύω ότι θα επανέλθει ξανά στο δίκτυο ως μέλος ενεργό.
Εκφράσεις όπως: “τη στιγμή που περνάει από την τελική θέση ηρεμίας του” ” Ας προσέξουμε αυτή τη στιγμή, η θέση χ=0, δεν είναι η θέση ισορροπίας της φθίνουσας ταλάντωσης”θυμίζουν τη συζήτηση για τις φθίνουσες το καλοκαίρι και δικαιώνουν το Θρασύβουλο…..
Διαβάστε και αυτό:
_ΤΑΛ_ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΦΟΡΙΚΕΣ.pdf