by 
Μια συνέντευξη του Ρίτσαρντ Φάινμαν πριν από 60 χρόνια. (5ο μέρος)
Σήμερα δημοσιεύω το 3ο μέρος (43 σελίδες) της 2ης συνεδρίας (5ο μέρος συνολικά), που δόθηκε στις 5 Μαρτίου 1966.
Δηλαδή, κάποιος(-α) που διαβάζει σήμερα αυτό το κομμάτι της συνέντευξης, ξέρει ότι περίπου την ίδια ώρα, πριν 60 χρόναι, ο Φάινμαν έλεγε αυτά τα πράγματα! Βέβαια, ακόμη και αργότερα να τη διαβάσετε δεν πειράζει, έχουμε διαφορά 10 ώρες με την Πασαντίνα της Καλιφόρνιας!!
Στο σημερινό κομμάτι ο Φάινμαν μας δίνει τις αναμνήσεις του από την δουλειά και την καθημερινή ζωή στο Λος Άλαμος, αλλά και στο Εργαστήριο του Oak Ridge στο πλαίσιο του Προγράμματος Μανχάταν. Οι ανεκδοτολογικού ύφους διηγήσεις του για την λογοκρισία, το άνοιγμα των χρηματοκιβωτίων, την αντιμετώπιση των στρατιωτικών κλπ, μας κάνουν να αναφωνήσουμε “Ασφαλώς αστειεύστε κ. Φάινμαν!”.
Καλή ανάγνωση.
Περισσότερα ΕΔΩ.
«Λος Άλαμος … μια πολύ ευτυχισμένη περίοδος»
«.. για μένα, όσον αφορά την επιστημονική δουλειά, ήταν, χωρίς τις πολύ μεγάλες περιόδους απογοήτευσης και σύγχυσης που εμφανίζονται όταν δουλεύεις πάνω στα πιο σημαντικά προβλήματα»
Τί έχουμε εδώ;
Τον ήρωά μας να αποφεύγει να κατακρίνει τα «μεγάλα κεφάλια».
Ακόμα περισσότερο, τους βρίσκει πιο έξυπνους απ’ τον ίδιο. Τον Oppenheimer, τον Teller, κυρίως τον Bette.
Τον διευκολύνει το έργο στο Λος Άλαμος, που απαιτεί γρήγορους υπολογισμούς όπου παρακάμπτονται οι αναλυτικές μέθοδοι επίλυσης και υιοθετούνται οι αριθμητικές επιλύσεις, στις οποίες είναι σαΐνι.
Επειδή η πίεση του εγχειρήματος εστιάζει σε μικρά έργα που δοκιμάζονται άμεσα στην πράξη και όχι σε θεωρητικές συνθέσεις, όπως στο Princeton, που όφειλαν να υπακούσουν στην αξιωματική πειθαρχία των αυστηρών μαθηματικών.
Οι παρεμβάσεις σου Μερκούρη, αυτές που αποκαλείς «σημειώσεις», διευκολύνουν την ανάγνωση.
Σε αναμονή για τη συνέχεια του … θρίλερ.
Καλημέρα Μερκούρη.
— όταν ξαφνικά ακούστηκε ένας κρότος, ένας δυνατός κρότος σαν πυροβολισμός τουφεκιού κοντά και μετά ο βρόντος — μπρρμμμ, μπρρμμμ — γιατί όλο το υπόλοιπο διάστημα επικρατούσε σιωπή. Πάντα με εντυπωσίαζε η ακουστική. Η ακουστική έχει νόημα για μένα. Όχι τόσο όσο το οπτικό. Όταν άκουσα τη στιβαρότητα εκείνου του κρότου, από είκοσι μίλια μακριά, τότε κατάλαβα ότι αυτό το πράγμα ήταν κάτι σοβαρό και ενθουσιάστηκα.
Τότε Μερκούρη εγώ σταμάτησα την ανάγνωση…