by 
Μια εξαναγκασμένη ταλάντωση που βλέπουμε σε ένα πείραμα είναι περίπτωση μικρής απόσβεσης.
Για να λήξουν τα μεταβατικά φαινόμενα πρέπει να περάσει χρόνος ίσως και 15 λεπτών.
Όταν λοιπόν εστιάσουμε στο πρώτο λεπτό, πρέπει να θεωρήσουμε ότι έχουμε ταλάντωση εξαναγκασμένη, χωρίς απόσβεση.
Δεν είναι η πρώτη φορά που συζητάμε το θέμα. Μια μεγάλη συζήτηση είχε γίνει και το 2009.
Από τότε μάθαμε και άλλα.
Γιατί όμως βγαίνει διακρότημα με μηδενισμό του ύψους της περιβάλλουσας ενώ τα πλάτη διαφέρουν;
Καλησπέρα Γιάννη.
Η ανάρτηση του Κώστα Μυσίρη, όπου έγινε και η συζήτηση:
1ο Μέρος. Διάταξη σύνθεσης ταλαντώσεων; Η μήπως … συντονισμού;
αλλά και κάτι ανάλογο, του ίδιου:
H μεταμόρφωση διακροτήματος σε ταλάντωση σταθερού πλάτους
Ακριβώς αυτή είναι.
Είχα από τότε την απορία πως γίνεται να μηδενίζεται η περιβάλλουσα όταν τα πλάτη διαφέρουν.
Και εδώ διαφέρουν. Λίγο αλλά διαφέρουν.
Δύο προσομοιώσεις:
Εξαναγκασμένη 1
Εξαναγκασμένη 2
Με κατάλληλες επιλογές μπορούμε να δούμε και περιπτώσεις όπου έχουμε συντονισμό, αλλά με αρχική θέση και ταχύτητα, μειώνεται αρχικά το πλάτος και στην συνέχεια αυξάνει εκρηκτικά.
Μπορούμε με Fo =0 και κάποιο b να δούμε και φθίνουσες ταλαντώσεις. Στην περίπτωση αυτήν τροποποιήσατε την περιοχή ανάγνωσης της γραφικής παράστασης στα επιθυμητά όρια. Με διπλό κλικ σε κάθε πίνακα και αναγραφή των επιθυμητών ορίων.
Γιάννη καλησπέρα και συγχαρητήρια για το πόνημά σου!!!
Δυστυχώς η εικόνα που έχει το σχολικό στη σύνθεση είναι ακατάλληλη για να επικαλεστούμε ότι, αν το σώμα ταλαντώνεται από τα ελατήρια και ταυτόχρονα ταλαντώνεται στην ίδια διεύθυνση και η πλατφόρμα με την ίδια συχνότητα, θα έχουμε σύνθεση ταλαντώσεων που το πλάτος δίνεται από τη σχέση
Α=√Α1^2+Α2^2+2Α1.Α2.συνφ…..
Ενώ όλο το πείραμα είναι παράδειγμα διακροτήματος!!!
Τραγική ειρωνία.
Νομίζω ότι η σύνθεση των ταλαντώσεων γίνεται σε ένα υλικό σωματίδιο στο οποίο φτάνουν δύο κύματα που έχουν την ίδια συχνότητα, π.χ. φελλός στην επιφάνεια υγρού, μακριά από τις πηγές, που ναι μεν έχουν το ίδιο πλάτος, αλλά αν ο φελλός απέχει διαφορετικές αποστάσεις από αυτές, θα έχουμε και διαφορετικά πλάτη. Νομίζω ότι το πλάτος σε απόσταση r από την πηγή είναι το πλάτος της Πηγής Α δια της αριθμητικής τιμής της τετραγωνικής ρίζας του αριθμού που αντιστοιχεί στην απόσταση r.(√(Α/r)
Ίσως αυτές τις μέρες να κάνω και άσκηση πάνω σε αυτό.
Η συμβολή που διδάσκουμε στην επιφάνεια των υγρών,όπου τα κύματα που φτάνουν έχουν το ίδιο πλάτος, είναι αναληθής. Αυτό συμβαίνει μόνο στα σημεία της μεσοκαθέτου.
Η ένεργεια που δίνει η πηγή σε κάθε "όρος", μοιράζεται σε όλο και πιο μεγάλη ύλη, αφού το κύμα απομακρύνεται από την πηγή, επόμενο είναι να μειώνεται το πλάτος.
Το μόνο πράγμα που διαδίδεται είναι η φάση 2π(t/T-x/λ) , και το πλάτος ελαχιστοποιείται ή μεγιστοποιείται στα σημεία των υπερβολών.
Στο προηγούμενο σχόλιο έγραψα λάθος για το πλάτος, το σωστό είναι
Α/√ρ , όπου ρ = ο αριθμός που αντιστοιχεί στην τιμή της απόστασης r.
Ευχαριστώ Πρόδρομε.
Ακριβώς. Σύνθεση έχουμε στα κύματα.
Όταν ακούμε δύο ήχους μαζί.
Διαφορετικά θα συναντήσουμε συνθέσεις σε προσομοιώσεις, στον μηχανικό παλμογράφο του Δημήτρη Τσαούση και σε διατάξεις με laser που αναγκάζουμε να "εκτελέσει δύο κινήσεις".
Η "φυσική" θέση της σύνθεσης είναι τα κύματα.