by 
Το εικονιζόμενο σώμα είναι ξαδερφάκι εκείνου του θέματος Β2.
Ισχύουν γι’ αυτό όσα ίσχυαν και εκεί. Λείο επίπεδο, ιδανικός σπάγκος κ.λ.π.
Αρχικά η ακτίνα περιφοράς του είναι 2m και η αρχική του ταχύτητα είναι 2 m/s. Έχει μάζα 1kg.
Κάποια στιγμή τραβώ με το χέρι μου την άκρη του σπάγκου ώστε να τραβήξω 1m σπάγκο με σταθερή δύναμη 14 Ν. Τότε ακινητοποιείται το χέρι μου.
Βρείτε:
- Tην τελική ταχύτητα του σώματος.
- Την αρχική και την τελική τιμή της δύναμης του χεριού.
- Το έργο που παρήχθη από το χέρι.
- Την ταχύτητα που έχει το σώμα όταν το χέρι ακινητοποιείται.
- Την μεταβολή της κινητικής του ενέργειας.
Καλημέρα και από εδώ Γιάννη
Τώρα πραγματικά δεν σε καταλαβαίνω.
α) το Β2 σαφώς θεωρεί απαραβίαστη προκείμενη τον μηδενισμό των μη διατηρητικών δυνάμεων που θα μπορούσαν να μετατρέψουν την ενέργεια σε θερμική. Δεν βλέπω τέτοια πρόνοια στο θέμα που προτείνεις.
Στην φυσική που διδάσκουμε τα νήματα είναι δεσμοί ( σχέσεις ταχυτήτων και επιτάχυνσης ) δεν τεντώνουν και δεν χαλαρώνουν. Για τον μαθητή της Φυσικής στην Δευτεροβάθμια απλά μια δύναμη ασκείται μέσω του αβαρούς νήματος από ένα αντικείμενο σε άλλο
β) Αν ασκηθεί σταθερή δύναμη το σφαιρίδιο την στιγμή που σταματά η δύναμη να ασκείται θα έχει ακτινική ταχύτητα .
Μήπως απλά προτείνεις μια άλλη άσκηση όχι για δευτεροβάθμια αλλά για … για ;
ο σπάγγος σου ή είναι ιδανικός ή δεν είναι και ζεσταίνεται .
( αρχή της τρίτου αποκλίσεως )
Γιάννη καλησπέρα!
Τελικά βρίσκεις ότι η κεντρομόλος δύναμη είναι 16 Ν και το χέρι μας ασκεί 14 Ν δεν θα έχουμε ταλάντωση;
Δεν είναι περίπου σαν την περίπτωση που έχω ένα σώμα σε ελατήριο που ισορροπεί και ασκώ μία σταθερή δύναμη με αποτέλεσμα κάποια στιγμή το σώμα να φτάσει σε ένα σημείο που θα σταματήσει. Αλλά Fελ > F ή γενικά ΣF ≠ 0 οπότε έχω ταλάντωση.
Μήτσο είναι ιδανικός με την έννοια του μη εκτατού του αβαρούς και του μη ελαστικού. Είναι ιδανικό νήμα.
Η ορολογία περί διατηρητικών δυνάμεων δεν μου είναι συμπαθής.
Αντιλαμβάνεσαι φυσικά ότι πριν το γράψιμο κατασκευάστηκε προσομοίωση.
Όχι Βασίλη. Το χέρι μου κάνει ότι θέλω εγώ.
Δεν θέλω να κάνει ταλάντωση κει δεν κάνει. Το ποιες δυνάμεις δέχεται όταν τανύζεται το νήμα δεν μας απασχολεί.
Το χέρι δεν κουνιέται και έργο δεν παράγεται από την όποια (στιγμιαία) μεγάλη δύναμη.
Δηλαδή Γιάννη εννοείς ότι ασκώ 14 Ν μέχρι να φτάσει εκεί που θέλω και μόλις γίνει αυτό την κάνω ακαριαία 16 Ν και μετά το νήμα μένει ακίνητο (και το σώμα διαγράφει σταθερή κυκλική τροχιά).
Όχι Βασίλη. Μπορεί να χρειαστεί να την κάνεις στιγμιαία 2.000 Ν.
Μετά όταν πιάσει κύκλο θα βάλεις 16 Ν.
Προσομοίωση:
Έχω ξανά ασχοληθεί με νήματα που τανύζονται.
Δηλαδή κρουστικές δυνάμεις την στιγμή που το νήμα (ξανα)τεντώνεται .
Και αγνοείς το έργο των κρουστικών δυνάμεων κατά την πλαστική κρούση όταν φτάνει στην νέα τροχιά ;
( διότι πλαστική κρούση προσομοίωσες )
Γιάννη αυτή είναι άλλη άσκηση
Συγχαρητήρια αλλά
αλλά δεν είναι Β2 είναι Β2222
Το μόνο θετικό είναι πως αποδεικνύεις με το πιο εκκωφαντικό τρόπο ότι όταν ζητάμε ελάχιστο έργο οφείλουμε στην εκφώνηση με κάποιο τρόπο να οδηγήσουμε τον μαθητή στην ισοστατική μεταβολή και όχι σε κάποια πλαστική κρούση !
Μήτσο είναι "Το Β2 ξαναχτυπά".
Όπως λέμε "Ροζ πάνθηρας" και "Ο ροζ πάνθηρας ξαναχτυπά".
Γιάννη
συγνώμη αν είναι έτσι … δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα
Καλημέρα σε όλους.
Τι κάνεις, όταν έχεις πάει …για μπάνια και σε πιάνουν βροχές;
Το ρίχνεις στο διάβασμα…
Οπότε, διαβάζεις το απόσπασμα:
"Ένας μαθηματικός, ένα φυσικός και ένας μηχανικός ταξιδεύουν με το τρένο στη Σκωτία.
Κοιτάζοντας από το παράθυρο ο μηχανικός βλέπει κάτι που του τραβάει την προσοχή.
Κοιτάξτε λέει, ένα μαύρο πρόβατο! Φαίνεται πως στη Σκωτία τα πρόβατα είναι μαύρα.
Ο φυσικός κουνάει το κεφάλι. Ανοησίες, λέει. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι στη Σκωτία υπάρχουν μερικά μαύρα πρόβατα.
Ο μαθηματικός κοιτάζει τους φίλους του, αναστενάζει και, με κάθε σοβαρότητα, παρατηρεί: Το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι υπάρχει τουλάχιστον ένα πρόβατο στη Σκωτία, το οποίου τουλάχιστον η μία πλευρά είναι μαύρη"
Υπό το φως των όσων γνωρίζουμε.
Το απόσπασμα, βλέπεις ότι αξίζει να το γράψεις και να το αφιερώσεις στο Γιάννη, ο οποίος δίνει μέρες τώρα τη μάχη του, να πείσει για το "ελάχιστο έργο της δύναμης"…
Ευχαριστώ για την αφιέρωση.
Θεώρησα ότι με την προσομοίωση έγινε αντιληπτό τι ήθελα να πω.
Το παράδοξο είναι ότι μια άσκηση γίνεται περισσότερο πειστική και αποδεκτή από μια προσομοίωση. Έτσι την έγραψα.