by 
Διαθέτουμε δύο δοχεία ίσου όγκου. Στο πρώτο περιέχονται 4g Ηλίου και στο δεύτερο 2g Η2 στην ίδια θερμοκρασία (18°C). Θερμαίνουμε τα δύο αέρια προσφέροντας θερμότητα Q=1.500J σε κάθε αέριο.
i) Ποια είναι η θερμοκρασία που αποκτά κάθε αέριο;
ii) Διοχετεύουμε τα παραπάνω αέρια σε ένα τρίτο κενό δοχείο, το οποίο έχει αδιαβατικά τοιχώματα. Να βρεθεί η θερμοκρασία του μίγματος, μετά την αποκατάσταση ισορροπίας.
iii) Να υπολογιστεί η γραμμομοριακή ειδική θερμότητα υπό σταθερό όγκο, για το μίγμα αυτό.
iv) Σε ένα άλλο δοχείο σταθερού όγκου, περιέχεται ένα διαφορετικό μίγμα Ηλίου και Υδρογόνου, μάζας 10g. Προσφέροντας θερμότητα 750J, αυξάνουμε τη θερμοκρασία …
Η συνέχεια στο Blogspot.
ή
Δύο αέρια με διαφορετική ατομικότητα
Δύο αέρια με διαφορετική ατομικότητα
Συναφές με την παρατήρησή σου.
Καλησπέρα Γιάννη και Δημήτρη.
Αυτή ακριβώς είναι η απάντηση Γιάννη. Καταλαβαίνεις ότι μη έχοντας τη δυνατότητα χρήσης των βαθμών ελευθερίας, το πήγα μέσω των γραμμομοριακών ειδικών θερμοτήτων..
Η φτώχεια τέχνας κατεργάζεται…
Δημήτρη, δεν ξέρω αν μπορεί ή πρέπει να γίνει η επαναφορά, αλλά υπάρχουν μερικά πράγματα που θεωρώ ότι πρέπει να διδάξουμε… Πάνω στο θέμα που συζητάμε ετοιμάζω μια ακόμη συνέχεια….
Έχουμε μεν τα χέρια δεμένα αλλά δεν θα πάθουν κάτι αν αναφερθεί για δυο λεπτά ότι σε ένα αέριο τα μόρια ενίοτε περιστρέφονται και καμιά φορά ταλαντεύονται κιόλας.
Διορθώνω χοντρό λάθος μου.
Καλησπέρα σας. Διονύση συγχαρητήρια και για το πρόβλημα αυτό. Όσον αφορά την κουβέντα αυτή:
Νομίζω ότι μπορούμε να δώσουμε οποιοδήποτε πρόβλημα που δεν απαιτεί τρελούς υπολογισμούς σε μαθητές αρκεί στην εκφώνηση να έχουμε δώσει τις απαραίτητες εξηγήσεις και υποδείξεις στηριγμένες σε έννοιες που γνωρίζουν οι μαθητές. Αυτό το καθιστά νομίζω ακόμα καλύτερο πρόβλημα αλλά μας δίνει τη δυνατότητα να προσεγγίσουμε και θέματα που είναι όπως λέμε εκτός ύλης. Μια άλλη στρατηγική είναι αυτή του Διονύση εδώ, για να παρακάμψουμε τις γνώσεις που είναι εκτός ύλης να βρίσκουμε πλάγιους τρόπους. Εγώ θα προτιμούσα την πρώτη στρατηγική.
Γεια σας παιδιά. Υπάρχει πράγματι ένα θέμα τυπικής εφαρμογής κάποιων οδηγιών και η ελευθερία του διδάσκοντα να διδάξει σε ένα πλαίσιο ελευθερίας.
Στο θέμα που συζητάμε αλήθεια τι είναι προτιμότερο να λύσουμε πολύπλοκες ασκήσεις με εκθετικές εξισώσεις για αδιαβατικές και αποδόσεις δύσκολων κύκλων ή μια προσπάθεια να αντλήσουμε πληροφορίες και να συσχετίσουμε τις γραμμομοριακές ειδικές θερμότητες με τη δομή των μορίων του αερίου;
Χωρίς σκέψη προτιμώ το δεύτερο Διονύση.
Διονύση στην εκφώνηση για το υδρογόνο έχεις γράψει 3/2 R ενώ στη λύση 5/2R.
Δίκιο έχεις Σαράντο. Αυτά παθαίνει όποιος κάνει copy-paste τις εξισώσεις…
Μια άσκηση:
Ποσότητα ιδανικού αερίου έχει όγκο V0 = 7 m3 και πίεση P0 = 5*105 N/m2 . Θερμαίνουμε το αέριο με δύο τρόπους δίνοντας όμως κάθε φορά το ίδιο ποσό θερμότητας.
α) Ο όγκος V0 σταθερός και η πίεση φτάνει P1 = 7*105 N/m2
β) Η πίεση P0 σταθερή και ο όγκος φτάνει V1 = 9 m3
Βρείτε το γ.
Αν δεν κάνω λάθος βγαίνει 7/5. Θα ακολουθήσει συζήτηση:
-Κύριε το γ δεν είναι πάντοτε 5/3; και ….
Επειδή έχουν φτάσει μέχρι τους Μηδικούς πολέμους δεν σημαίνει ότι ο Καραϊσκάκης σκοτώθηκε από Πέρσες (από ευθυμογράφημα).