by 
Δημοσιεύτηκε από το χρήστη ΧΡΗΣΤΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ στις 16 Νοέμβριος 2013 στις 15:55 στην ομάδα Θεωρία και Προβλήματα Γενικής Φυσικής
Την προηγούμενη Τρίτη έγραψα το παρακάτω σχόλιο:
-
Καλημέρα σε όλους.Αν λέω αν ήμουνα γονέας μαθητή της θετικής κατεύθυνσης με βαθμό στη φυσική που βαθμολογήθηκε από τον έναν βαθμολογητή με 99 και 92 από τον άλλον και βλέπατε από το απόκομμα ότι το 92 του δεύτερου προερχόταν από την αφαίρεση 7 μορίων από την αιτιολόγηση του B2 τι θα λέγατε αν γνωρίζατε ότι ο μαθητής έλυσε το Β2 με την βοήθεια στάσιμου;Αν επίσης ο μαθητής είχε 17.998 μόρια και ήταν τρίτεκνος και έχασε την Ιατρική Αλεξανδρούπολης για 70 μόρια τι θα σκεφτόσασταν;Kαι όμως όλα τα παραπάνω δεν είναι φανταστικά αλλά πραγματικότητα….Ετσι ακριβώς αλλάζει η ζωή ενός ανθρώπου….Δυστυχώς το “πετρωμένον φαγείν αδύνατον”
Δυστυχώς κανένας συνάδελφος δεν απάντησε….
Ποια είναι λοιπόν η διαφορά ανάμεσα στον “πρακτικό” και “θεωρητικό” Φυσικό;
Στα λόγια όλα είναι εύκολα στην πράξη είναι όλα δύσκολα….
Χρήστο, αν σου πω, ότι δεν καταλαβαίνω πώς ορίζεις τον “πρακτικό” και “θεωρητικό” Φυσικό, τι θα μου έλεγες;
Εγώ συνάδελφε έχω κάτι να πω σε σχέση με την ιστορία που μας είπες. Ότι η χώρα μας δεν είναι “χώρα ευκαιριών”. Υπάρχει μόνο ένα τρενο και λέγεται πανελλήνιες. Αν το χάσεις είσαι για κλάματα. Αλλά πρέπει να ξέρεις συνάδελφε ότι δεν είναι μόνο αυτοί που χάνουν το τρενο στο “τσακ”. Υπάρχουν και αυτοί που το κερδίζουν στο “τσακ”. Δεν υπάρχουν μόνο οι κακοί βαθμολογητές που βάζουν 92 σ΄ αυτόν που άξιζε 99, αλλά υπάρχουν και οι καλοί που βάζουν 99 σ αυτόν που άξιζε 92. Η ζωή είναι μεγάλη κι ο γιος σου θα δει και τους κακούς και τους καλούς.
Δεν είμαι στο Λύκειο….συνεπώς δεν είμαι Βαθμολογητής.
Όταν ήμουν Δάσκαλος στο Λύκειο όφειλα να διδάξω επιφανειακά κύματα με το ελεύθερο να θίξω ή όχι την απουσία απωλειών ενέργειας και το φοβερό της διάδοσής που παρουσιάζει Ενέργεια γραμμικά αυξανόμενη με την απόσταση από την πηγή. Καλούμε να βαθμολογήσω με βάσει αυτά που δίδαξα και συνεπώς να θεωρήσω σωστές και τις τρεις λύσεις του Β2….διότι δεν είμαι ούτε Πρακτικός ούτε Θεωρητικός Φυσικός ….είμαι Δάσκαλος Φυσικής
Χρήστο εννοείς καβαλημένο καλάμι;
Είμαστε σίγουροι ότι οφείλεται στο Β2;
Χρήστο , αυτά συνέβησαν και πάντα θα συμβαίνουν, όσο θα παραμένει αμετάβλητη η φύση του εκπαιδευτικού – εξεταστικού συστήματος…
Σου είναι γνωστή η θέση μου επ’ αυτού, με την οποία ελάχιστοι συμφωνούν.
Ελεύθερη πρόσβαση, κατάργηση πανελλαδικών.
Εξετάσεις στα σχολεία μόνο διαγνωστικού χαρακτήρα, για τον έλεγχο της επίτευξης των στόχων.
Κάποτε, όταν ήμουν 3ος βαθμολογητής μου ήρθε γραπτό στο οποίο έβαλα 95.
Όταν το άνοιξα , έτριβα τα μάτια μου.
93 ο πρώτος , 80 ο δεύτερος!
Ήταν τότε που μετρούσαν και οι τρεις βαθμοί…
Ίδια τύχη με το γιό σου.
Και πόσοι άλλοι…
Καμία ελπίδα για διόρθωση ή βελτίωση.
Ελεύθερη πρόσβαση Χρήστο, ε- λεύ- θε- ρη.
Χρήστο, συγγνώμη, που δεν σου απαντήσαμε την Τρίτη, αλλά θίγεις “οικεία κακά”. Να θυμίσω την Ιστορία: “ Ο Φρύνιχος κατά τον Ηρόδοτο τιμωρήθηκε με πρόστιμο και απαγόρευση για το έργο του Μιλήτου Άλωσις, γιατί υπενθύμισε στους Αθηναίους «οικεία κακά», δραματοποιώντας την υποδούλωση της φυλετικά συγγενικής Μιλήτου. Έτσι, ο Φρύνιχος συνδέεται με το πρώτο μέτρο λογοκρισίας στην ιστορία του θεάτρου, ενώ θα πρέπει να σημειωθεί η πρωτοβουλία του να δραματοποιήσει, αντί για μυθολογικό υλικό, γεγονότα της ιστορίας. Στο ίδιο κλίμα κινούνται και οι Φοίνισσες, που δραματοποιούν τα επακόλουθα της ναυμαχίας της Σαλαμίνας και την αντίδραση που προκάλεσε η καταστροφή στους Πέρσες, δηλαδή το θέμα με το οποίο ασχολήθηκε αργότερα ο Αισχύλος στους Πέρσες.” (Από την Βικιπαίδεια).
Να σου πω μια άλλη ιστορία: Πριν λίγο καιρό συνάντησα έναν συνάδελφο στο δρόμο από μια ειδικότητα που δεν εμπλέκεται στις Πανελλήνιες. Πιάσαμε κουβέντα για τα παιδιά μας και μου έλεγε το παράπονό του για το γιο του που έχασε την Ιατρική για λίγα μόρια, επειδή κατά τη γνώμη του τον βαθμολόγησε κακά ένας Βιολόγος σε ένα θέμα. Βέβαια εγώ δεν μπορώ να κρίνω γιατί δεν είμαι Βιολόγος. Επειδή το παιδί πείσμωσε, αν και περνούσε Φαρμακευτική, αποφάσισε να ξαναμπεί στη διαδικασία να ξαναδώσει. Του είπα και τη δική μου ιστορία, ότι προπέρυσι στη Φυσική η μικρή μου κόρη έχασε το δρόμο με το λάθος θέμα, έφαγε το χρόνο και με το άγχος των εξετάσεων στο τέλος πήγε άπατη. Ευτυχώς στο τέλος πέρασε στη σχολή που της άρεσε και δεν ξαναμπήκε και δεν ξαναμπήκαμε στο λούκι να ξαναδώσει, μαζί με ό,τι άλλο συνεπάγεται αυτό από οικονομικής πλευράς, μέρες που ζούμε, δεν είμαστε για πολλά. Τέσπα, ο συνάδελφος επέμενε ότι θα αναθεωρήσει το γραπτό, του απάντησα οτι αυτό δεν γίνεται με τίποτα, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να το δει, επέμενε, “θα πάω δικαστικά” και μου δειχνε κάτι χαρτιά από δικηγόρο, του ξαναείπα δεν πρόκειται να κερδίσεις τίποτα, μου ξαναείπε οτι θα μάθει ποιός είναι ο βαθμολογητής, του ξαναείπα, αυτό, απ’όσο ξέρω δεν είναι δυνατόν στα νόμιμα πλαίσια, γιατί αν γίνει κανένας δεν θα πηγαίνει να βαθμολογήσει, επέμενε, επέμενε με το γνωστό ηπειρώτικο πείσμα, αγύριστο κεφάλι, και τελειώσαμε εκεί τη συζήτηση. Πραγματικά, με άγχωσε. Καταλάβαινα το πόνο του, τον πόνο του παιδιού του, και δεν μπορούσα να τον βοηθήσω σε τίποτα.
Καθόμουν και σκεφτόμουν όλ’ αυτά, αλήθεια, τι κάνουμε στα παιδιά μας; Δε φτάνει που τα έχουμε καταδικάσει σε ανεργία και ίσως μετανάστευση, τους ματώνουμε τη ζωή. Μα, θα μου πει κανείς, κι εσείς δεν περάσατε από αυτή τη διαδικασία, και ότι η ζωή δεν είναι παράδεισος. Χμμ, ε, ναι, αλλά γιατί πρέπει να βασανίζονται επίσης έτσι και χειρότερα τα παιδιά μας; Η ζωή υποτίθεται οτι τραβάει μπροστά, αλλιώς θα είμαστε με προβειές και θα πεθαίναμε στα 30. Οι δικοί μας ονειρεύονταν να μας σπουδάσουν, κι εμείς το κάναμε, και από το δικό μας μεράκι να το κάνουμε. Καλώς-κακώς γίναμε καθηγητές, με τα καλά και τα κακά του, ένα μισθό τον έχουμε, μέρες που ‘ναι, είναι σπουδαίο. Αλλά γιατί να χτυπιούνται παρόμοια και τα παιδιά μας; Είναι εντελώς ηλίθιο να κόβεσαι από μια Ιατρική για 70 μόρια, πόσα είναι άραγε σε βαθμό ενός μαθήματος, παίζει, τι διαφορά έχει ένα 96 από ένα 100 σε ένα γραπτό, ένα αριθμητικό λάθος, μια ελλιπής κατά τη γνώμη των βαθμολογητών διευκρίνηση, τι ψυχή έχει; Περιμένουμε τελειότητα από ένα μαθητή, και μάλιστα άμεσα, εδώ και τώρα, -άνθρωποι είναι, ρε γμτ, με σάρκα και οστά, με καλές και κακές μέρες-όταν κανένας μας δεν είναι τέλειος, και μάλιστα σε μια Φυσική που ποτέ δεν θα ξανακάνει, ένα Στερεό σώμα ας πούμε, που ποτέ του πιθανόν δεν θα ξαναδεί, και όπως έλεγε η μεγάλη μου κόρη “εγώ, αφού έγραψα, πάτησα delete”. Μήπως πρέπει κι εμείς θα πρέπει να πατήσουμε delete ή ακόμα καλύτερα Ctrl+Alt+Delete σ΄όλα αυτά; Να τα ξαναδούμε όλα. ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΛΟΓΟ, δεν το έχουμε αντιληφθεί ακόμα;
Διονύση Νίκο Δημήτρη Γιάννη Μανώλη και Στέργιο σας ευχαριστώ.
Διονύση έπαιξα με τις λέξεις για να είμαι κοντά στο κλίμα της διαφωνίας σου με τον Θρασύβουλο θέλοντας απλά να δείξω ότι οι διαφορετικές εκτιμήσεις μπορούν να έχουν δραματικά αποτελέσματα που αλλάζουν άρδην τη ζωή άτυχων-τυχερών ανθρώπων.
Νίκο το παράδειγμα που έφερα δεν είναι προσωπικό μιας και δικός μου γιος ήταν της τεχνολογικής κατεύθυνσης.Αρα δεν βγάζω ούτε και ποτέ θα έβγαζα στο δίκτυο προσωπική πικρία.Η πικρία έχει να κάνει με το ότι (λίγοι θέλω να πιστεύω) συνάδελφοι βαθμολογητές βαθμολογούν εντελώς “αψυχολόγητα” και τελείως ψυχρά ή με χαλαρή καρδιά.Είναι δηλαδή “ψυχροί εκτελεστές” που εκτελούν όνειρα ζωής σε δέκατα δευτερολέπτου….
Δημήτρη συμφωνώ απόλυτα με το σχόλιό σου.Για να γίνεις όμως ΔΑΣΚΑΛΟΣ είσαι πρώτα και πάνω από όλα ΑΝΘΡΩΠΟΣ…
Γιάννη είναι τσεκαρισμένο.
Μανώλη θεωρώ ότι οι πανελλαδικές εξετάσεις είναι μία από τις “γάγγραινες” του σχολείου.Δεν είναι όμως δυστυχώς η μοναδική…
Στέργιο συμφωνώ ότι η ζωή για όλους συνεχίζεται.Είμαι όμως τελείως αντίθετος με την παροιμία “κόρακος κοράκι μάτι δεν βγάζει”.To μάτι αν πρέπει να βγει ας βγει και ας είναι πρώτα το δικό μου…
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα παιδιά όλου του κόσμου είναι και δικά μας παιδιά….
Χρήστο πρόσεξε τι λέει ο Μανώλης. Συντονιστής υπήρξα και εγώ και έχω δει ανάλογα.
Δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ότι οι βαθμολογίες δεν διαφοροποιήθηκαν αλλού.
Χρήστο, μια φορά έτυχε να γίνω βαθμολογητής και, δεν το κρύβω ούτε το μετανιώνω, ήμουν ψυχρός εκτελεστής. Τα ΑΕΙ είναι Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, δηλαδή δεν είναι “μπάτε σκύλοι αλέστε”. Αν έχεις ένα μόριο κάτω απ΄ τον κατώτατο βαθμό ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΣ. Έχουν ένα επίπεδο και ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΡΑΤΗΘΕΙ.
Νίκο καλησπέρα.Μάλλον δεν κατάλαβες τι ακριβώς έγινε.Το να είσαι “killer” βαθμολογητής είναι για μένα μεγάλο “ΚΑΚΟ”.Το να το παραδέχεσαι όμως και δημόσια νομίζω ότι είναι “ΤΡΑΓΙΚΟ”….Ενα μόνο σου εύχομαι να μην το νιώσεις από την ανάποδη γιατί τότε θα μετανιώσεις πικρά όχι τόσο για αυτή τη σημερινή σου δήλωση αλλά για τη παλιά σου βαθμολόγηση…
Χρήστο, όταν δεν υπάρχει αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου, που χωρίζεται σε διδακτικό και αξιολογικό ο εκπαιδευτικός μπορεί να διδάσκει με τον τρόπο που του αρέσει και να αξιολογεί με τον τρόπο που του αρέσει. Ο εκπαιδευτικός που δεν διδάσκει σωστά μπορεί να δικαιολογηθεί λέγοντας “… ε και τι πειράζει. Βαθμούς θέλουν οι μαθητές και γω βαθμούς βάζω. Κανένας δεν είπε ότι δεν βάζω”. Ο εκπαιδευτικός που σαν βαθμολογητής τους βοηθά να περάσουν εκεί που θέλουν δικαιολογείται λέγοντας “κάνω τη δουλειά μου με το σωστό τρόπο και χαίρομαι που οι μαθητές που περνάν από τα χέρια μου γίνονται φοιτητές και εκπληρώνουν τα ονειρά τους”.
Τότε εγώ είμαι ο μόνος κακός στον κόσμο επειδή κάνω αυτό που μου ανέθεσαν: να αξιολογώ σωστά.
Όταν, επιτέλους, θαρχίσει να γίνεται αξιολογηση του έργου των εκπαιδευτικών, να δούμε ποιός θα το μετανιώσει πικρά.
Νίκο καλησπέρα. Νομίζω όχι να αξιολογείς σωστά αλλά να βαθμολογείς σωστά. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο…:-) Δηλαδή εννοώ: άλλο το να κάνουμε τα πράγματα σωστά και άλλο να κάνουμε το σωστό πράγμα.
Νίκο καλησπέρα.
Αλλάζεις θέμα ή μάλλον δεν καταλαβαίνεις γιατί ανέδειξα το θέμα.Είμαι υπερ του αυστηρού βαθμολογητή αλλά ταυτόχρονα του δίκαιου.Είμαι όμως τελείως κάθετος με τον άσχετο βαθμολογητή.Αυτόν ονομάζω ψυχρό εκτελεστή.Αυτόν που έχει άγνοια κινδύνου.Γιατί για να αφαιρέσει κάποιος 7 μόρια από ένα γραπτό του 100 όχι γιατί δεν ήταν επιστημονικά σωστός αλλά γιατί ο βαθμολογητής(99%) είχε άγνοια του τρόπου.
Υ.Σ.1.Τώρα για να σε “πικάρω” και λίγο η σωστή αξιολόγηση του έργου των εκπαιδευτικών θα γίνει όταν και συ ζεστάνεις το νερό με το δικό σου τρόπο….
Υ.Σ.2.Για ποια αξιολόγηση μιλάμε όταν υπάρχουν χιλιάδες γυμναστές που δεν κάνουν τίποτε και δεν τους κουνάει κανένας ενώ τα παιδιά μας είναι παχύσαρκα και χωμένα στα ναρκωτικά….
Υ.Σ.3.”Στον κώλο των άλλων παλούκια στον δικό μας ούτε γουρουνότριχα” είναι μία κλασσική ελληνική παροιμία για να ρίξω και λίγο το επίπεδο της κουβέντας μπας και αξιολογηθώ αρνητικά και με διώξουν από το υλικονέτ….
Συνάδελφε Νίκο
Κάθε άποψη σεβαστή.
η χαιρεκακία και η επιθετικότητα όχι.
Επί της ουσίας:
Ο παιδαγωγός κάνει την δουλειά του σωστά μόνο αν του αρέσει η παιδαγωγική δουλειά.Το απέδειξαν οι Αθηναίοι στους Σπαρτιάτες
Ο εκπαιδευτής βέβαια μπορεί να κάνει την δουλειά του σωστά και με τον “βούρδουλα”… και πιο σωστά μάλιστα. Αυτό το απέδειξαν οι Σπαρτιάτες στους Αθηναίους αλλά παρατήρησα και ιδίοις όμασι στην μικρή θητεία μου να το αποδεικνύουν πολλοί καραβανάδες. Η δική σου επιλογή … είναι … δική σου,
τουλάχιστον όσον αφορά τα κριτήρια αξιολόγησης των άλλων…
Καλησπέρα Νίκο
Η τοποθέτησή σου μου δημιούργησε μιαν απορία.
Αυτή την εποχή που το επίπεδο των ΑΕΙ κατακρημνίζεται από εκείνους που καθορίζουν τα καθήκοντά σου, «εκτελείς» το ίδιο ψυχρά τους υπεύθυνους, προκειμένου ΝΑ ΚΡΑΤΗΘΕΙ το επίπεδό τους υψηλό;
Νίκος Παναγιωτίδης είπε:
Χρήστο, μια φορά έτυχε να γίνω βαθμολογητής και, δεν το κρύβω ούτε το μετανιώνω, ήμουν ψυχρός εκτελεστής. Τα ΑΕΙ είναι Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, δηλαδή δεν είναι “μπάτε σκύλοι αλέστε”. Αν έχεις ένα μόριο κάτω απ΄ τον κατώτατο βαθμό ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΣ. Έχουν ένα επίπεδο και ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΡΑΤΗΘΕΙ.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι πρώτοι των πρώτων στη Σχολή δεν είναι απαραίτητα και οι πιο καλοί φοιτητές, μάλιστα πολλοί δεν έχουν άλλη ενέργεια (ΑΔΕ) και για κάμποσα χρόνια φυτοζωούν σα φοιτητές, αργούν για το πτυχίο, φροντίζουν περσότερο για dolce vita, προσπαθώντας να κερδίσουν τη χαμένη τους εφηβεία και γενικά δε δείχνουν τον ίδιο ζήλο. Δεν γενικεύω, αλλά είναι γνωστό φαινόμενο, πράγμα που δείχνει οτι οι εξετάσεις με την ακρίβεια του εκατοστού που πολλαπλασιάζεται και το λάθος μεγεθύνεται στα μόρια με περίεργους αλγόριθμους, που είναι απορίας άξιον πώς καταρτίζονται, και μάλλον κανένας δεν έχει μελετήσει επαρκώς όλες τις πιθανές περιπτώσεις-να μην πω οτι οι πιο πολλοί καθηγητές δεν τους ξέρουν- έχουν καταντήσει ένα καλειδοσκόπιο που παραμορφώνει τις επιδόσεις σε τέτοιο βαθμό που όντως κάποιοι μαθητές να νοιώθουν δίκαια αδικημένοι. Το νέο σύστημα κάποια διορθώνει, κάποια αφήνει, έχει άλλα μειονεκτήματα, όμως σε κάθε περίπτωση είναι ένα απόλυτα τεχνοκρατικό κατασκεύασμα με συγκεκριμένη στόχευση. Προσπαθούμε να λύσουμε τον Γόρδιο δεσμό που οι ίδιοι στήσαμε, ένα δεσμό που μόνο κόβεται. Αλλά όπως είπαμε, μάλλον έχει δίκιο ο Νίκος, είμαστε ψυχροί εκτελεστές, μια διεκπεραιωτική διαδικασία χωρίς συναισθηματισμούς πρέπει να κάνουμε, αλλά, το είχα ξαναγράψει, κάποιος πρέπει να κάνει τη βρώμικη δουλειά. Αν δεν την κάνω εγώ θα την κάνει κάποιος άλλος, τι εγώ, τι ο άλλος, υπάλληλοι του Υπουργείου είμαστε. Τώρα, αν παρόλα αυτά παραμένουμε δάσκαλοι, αυτό το θέτω στην κρίση σας -την δική μου αυτοκριτική ήδη την κάνω με αυτά που γράφω. Και είμαστε κατά συρροήν. Ως γνωστόν ο δήμιος δεν πρέπει να έχει αισθήματα, αν έχει, πρέπει να τον αλλάξεις. Ισως να είχε με τον πρώτο που εκτέλεσε, αλλά μετά συνήθισε. Βέβαια παλεύουμε μέσα στα πλαίσια του δυνατού να διορθώσουμε σύμφωνα με τις οδηγίες και τη συμφωνία μεταξύ μας, βοηθώντας όσο μπορούμε, αλλά δεν μπορούμε και πολλά. Ούτε καν το σύστημα αναβαθμολόγησης καλύπτει τις αδικίες, τι γίνεται, ας πούμε, αν έχεις την ατυχία να πέσεις σε δύο “αυστηρούς”, αλλά δεν έχει τέτοια διαφορά που να βγαίνει αναβαθμολόγηση, ή το αντίθετο. Είπαμε, διεκπεραιωτική διαδικασία είναι. Συμφωνείς, δε συμφωνείς με τη λύση του θέματος.
ΥΓ. Συγγνώμη, συνάδελφοι, για το σκληρό και υπερβολικό ύφος, αλλά η υπερβολή αναδεικνύει το πρόβλημα.
Η πικρία έχει να κάνει με το ότι (λίγοι θέλω να πιστεύω) συνάδελφοι βαθμολογητές βαθμολογούν εντελώς “αψυχολόγητα” και τελείως ψυχρά ή με χαλαρή καρδιά.Είναι δηλαδή “ψυχροί εκτελεστές”που εκτελούν όνειρα ζωής σε δέκατα δευτερολέπτου….
Για να γίνεις όμως ΔΑΣΚΑΛΟΣ είσαι πρώτα και πάνω από όλα ΑΝΘΡΩΠΟΣ…
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα παιδιά όλου του κόσμου είναι και δικά μας παιδιά….
Χρήστο αντέγραψα και επικόλλησα μερικά αποσπάσματα των γραφομένων σου. Το πρότυπο του σωστού βαθμολογητή για σένα είναι αυτός που δεν βαθμολογεί αψυχολόγητα, ψυχρά, με χαλαρή καρδιά αλλά βαθμολογεί σαν αυτό που πρέπει νάναι πάνω απ΄ όλα, δηλ. ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Ο βαθμολογητής που βαθμολόγησε λάθος εκείνο το θέμα του υποψηφίου που αναφέρεις δεν ήταν ούτε αψυχολόγητος, ούτε ψυχρός, ενδεχομένος ήταν πολύ καλός ανθρωπος, αλλά είχε ένα ελάττωμα: δεν είδε τη σωστή λύση του υποψηφίου. Και να ποιοί είναι οι συνειρμοί: ο βαθμολογητής ήταν ένας πολύ μέτριος φοιτητής, πήρε το πτυχίο επειδή οι καθηγητές του δεν βαθμολογούσαν αψυχολόγητα, ψυχρά και με χαλαρή καρδιά, έγινε καθηγητής πριν εφαρμοστεί το αξιολογικό σύστημα του ΑΣΕΠ, ξέρει πολλή μέτρια φυσική και τον κάλεσαν για βαθμολογητή πανελληνίων γιατί στις πανελλήνιες δεν κοιτάν πόσο καλή φυσική ξέρουν οι βαθμολογητές. Λόγω λοιπόν της κακής γνώσης της επιστήμης του, δεν είδε τη σωστή λύση που έδωσε ο υποψήφιος που μας μίλησες.
Και ξέχασα να σου πω Χρήστο και κάτι που έχει σχέση με το ζέσταμα του νερού. Ίσως έχεις δίκιο που λες ότι σωστή αξιολόγηση θα γίνει όταν ζεστάνω το νερό με το δικό μου τρόπο. Τότε μάλιστα θα είναι και ο σωστός χρόνος. Γιατί όταν γίνει η σωστή αξιολόγηση θα υπάρξουν πολλοί που θα θελήσουν να ζεστάνουν το νερό με τον δικό μου τρόπο.
Σαράντο, είτε εσύ μιλάς αινιγματικά, είτε εγώ είμαι κουτός. Ποια είναι η διαφορά μεταξύ του βαθμολογώ σωστά και του αξιολογώ σωστά;
Γιώργο, δεν ξέρω τι κάνει το επίπεδο των ΑΕΙ αυτή την εποχή. Εγώ μιλάω διαχρονικά. Και επίσης, όταν μιλάω για επίπεδο ενός χρηματοδοτούμενου θεσμού εννοώ δεδομένων των αναλογιών. Ας το κάνω πιο απλό: ένα φτωχό Πανεπιστήμιο πάει καλά αν, παρά τη χρηματοδότηση που έχει, δεν τα πάει κι άσχημα. Αλλά δεν εξαρτώνται τα πάντα από τις χρηματοδοτήσεις, τα υλικά μέσα, τους πόρους τις υποδομές. Ο Feynman είχε έναν ωραίο τρόπο να το εξηγεί αυτό. Να σας πω από τι άλλο εξαρτώνται: από τον ανθρώπινο παράγοντα. Όσον αφορά τα Πανεπιστήμια υπάρχουν 2 ανθρώπινοι παράγοντες: των καθηγητών και των φοιτητών. Αν ο καθηγητής έχει γνώση και τη διάθεση να τη μεταδώσει θα είναι καλός στα διδακτικά του καθήκοντα, θα αποτελεί “πηγή γνώσης”. Αν ο μαθητής έχει υπόβαθρο και έχει ενδιαφέρον για μάθηση, θα γίνει σωστός επιστήμονας. Όσο υψηλότερο είναι το επίπεδο των μαθητών που φοιτούν, τόσο υψηλότερο θα είναι και το επίπεδο του Πανεπιστήμιου. Θα δημιουργείται ζήλος για μάθηση μεταξύ τως φοιτητών. Θα υπάρχει συναγωνισμός. Ο φοιτητής δεν θα νιώθει αποθαρρυμένος στη συνέχιση των σπουδών του, γιατί η πιθανότητα να βρει καλή θέση στο επαγγελματικό του βίο θα είναι μεγάλη. Αυτό είναι κατανοητό νομίζω γιατί όταν μπαίνουν λίγοι στα ΑΕΙ, βγαίνουν επίσης λίγοι και, επομένως, οι ανοιχτές επαγγελματικές θέσεις που θα βρουν μετά το πτυχίο θα είναι πολλές. Στη Αγγλία πχ οι πιο πολλοί φοιτητές ξέρουν που θα δουλέψουν πριν πάρουν το πτυχίο. Έρχονται εκπρόσωποι εταιριών και τους παίρνουν συνέντευξη ενώ ακόμα φοιτούν.
Ξέρετε τι έγινε στην Αγγλία σε μια απεργία Πανεπιστημιακών που απειλούσαν να μη δώσουν τους βαθμούς στις γραμματείες; υποχώρησε η κυβέρνηση (της Θάτσερ παρακαλώ που ποτέ δεν υποχωρούσε σε απεργίες). Γιατί; Επειδή καθυστέρηση 6 μηνών στην απονομή των πτυχίων θα σήμαινε την οικονομική καταστροφή του Ηνωμένου Βασιλείου!
Nίκο καλησπέρα και συγνώμη για την καθυστέρηση με την οποία απαντώ και ζητώ την κατανόησή σου, αλλά αντιμετωπίζω κάποια προσωπικά προβλήματα και δεν έχω καθόλου χρόνο. Η αξιολόγηση γίνεται για να μάθει ο μαθητής και όχι για να επιλεχθεί.
Το Παράδειγμα της Εκπαιδευτικής Αξιολόγησης (Educational Assessment Paradigm).
Σύμφωνα με αυτό η αξιολόγηση δεν μπορεί να ειδωθεί ξεχωριστά από τη μάθηση και ότι στόχος της είναι να υποστηρίζει ενεργά τη μάθηση.
Η μετάβαση από το Παράδειγμα της εκπαιδευτικής μέτρησης στο προτεινόμενο παράδειγμα της εκπαιδευτικής αξιολόγησης σηματοδοτείται από τις εργασίες του R. Sadler στην Αυστραλία. Ο Sadler (1987), μολονότι συμφωνεί με την απόρριψη της αξιολόγησης με αναφορά σε νόρμες, εκφράζει δύο ενστάσεις ως προς την εφαρμογή της αξιολόγησης με αναφορά σε κριτήριο (Sadler, 1987, σ. 193-4).
Η πρώτη ένσταση είναι ότι αυτή η αξιολόγηση βασίζεται σε περίπλοκες στατιστικές και τεχνολογικές λύσεις του προβλήματος της βαθμολόγησης των επιδόσεων των μαθητών. Εξ αιτίας της πολυπλοκότητας των διαδικασιών, η ευθύνη για τη βαθμολόγηση και την αξιολόγηση έχει μετατεθεί από τη σχολική πρακτική σε κεντρικές υπηρεσίες ή φορείς. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο η βαθμολόγηση, αλλά και η ερμηνεία της βαθμολόγησης, είναι λιγότερο προσιτή στο μαθητή, στο δάσκαλο και, εν γένει, στον απλό πολίτη.
Η δεύτερη ένστασή του έγκειται στο ότι η αξιολόγηση με αναφορά σε κριτήριο, η οποία βασίζεται σε γραπτές εξετάσεις, είναι ακατάλληλη για πολλούς μαθητές και ομάδες μαθητών, η εργασία των οποίων μπορεί να αξιολογηθεί πολύ καλύτερα με ποιοτικές ανθρώπινες κρίσεις.
Ως εκ τούτου ο Sadler προτείνει, ως εναλλακτική λύση στην αξιολόγηση με αναφορά σε κριτήριο, την αξιολόγηση με αναφορά σε σταθερές (standard-referenced assessment). Οι προτάσεις του υποδεικνύουν ότι η αξιολόγηση πρέπει να γίνεται στο σχολείο, με την ευθύνη των δασκάλων. Στην πραγματικότητα, οι δάσκαλοι συνεχώς κάνουν ποιοτικές κρίσεις για τους μαθητές, κάνουν δηλαδή αξιολογικές παρατηρήσεις, οι οποίες, όμως, δεν λαμβάνονται υπ΄ όψιν στην τυποποιημένη αξιολόγηση των μαθητών. Βέβαια, για να μην επηρεάζονται οι δάσκαλοι από εξωτερικούς παράγοντες, για να είναι η αξιολόγηση δίκαιη, πρέπει και οι σταθερές της αξιολόγησης να είναι καθορισμένες με ακρίβεια, αλλά και οι δάσκαλοι να είναι καλά εκπαιδευμένοι.
Να είσαι καλά
Νίκος Παναγιωτίδης είπε:
Σαράντο, είτε εσύ μιλάς αινιγματικά, είτε εγώ είμαι κουτός. Ποια είναι η διαφορά μεταξύ του βαθμολογώ σωστά και του αξιολογώ σωστά;
Καλησπέρα σε όλους τους συναδέλφους.
Νίκο μάλλον μιλάμε σε άλλη συχνότητα και δεν μπορούμε με τίποτα να συντονιστούμε….Μάλλον το μόνο που μπορούμε είναι να “ζεματιστούμε” αν συνεχίσουμε την κουβέντα μας.
Υ.Σ.Ενα είναι πάντως σίγουρο ότι με τίποτα δεν θα μπορούσα να γίνω βαθμολογητής γιατί πραγματικά δεν θα με έπιανε ύπνος υπο την σκέψη και μόνο του πιθανού λάθους …
Ναι, Χρήστο, δεν μπορούμε να συντονιστούμε. Γιατί, όσον αφορά τα αποτελέσματα των πράξεων ενός ανθρώπου, εσύ βάζεις σε πρώτη προτεραιότητα τα ατομικά, ενώ εγώ τα συλλογικά. Ας υποθέσουμε, για παράδειγμα, ότι είμαστε βαθμολογητές πανελληνίων και βαθμολογούμε το ίδιο γραπτό. Ας υποθέσουμε επίσης ότι ξέρουμε πολύ καλά ότι αν βάλουμε στο γραπτό 6 ο υποψήφιος περνά στη σχολή ενώ αν του βάλουμε 5 δεν περνά. Έστω ότι η αξία του γραπτού είναι μεταξύ 5 και 6. Εσύ θα πεις: “σίγουρα 6”. Όμως ένας φοιτητής παραπάνω θα κάνει όλους τους υπόλοιπους φοιτητές, και όσους είναι σε σχολές και όσους θα μπουν, να στενοχωρηθούν, ελάχιστα έστω. Όταν κάποιος από τους άλλους φοιτητές, μετά το πτυχίο, είναι στην ουρά για μια συνέντευξη, δίπλα του θα είναι κι αυτός που τούβαλες 6. Κι αν αυτός έχει και μπάρμπα στην Κορώνη, μπορεί να τον δεις και διευθυντή σε κάποιο γραφείο μια μέρα.
Αλλά, τέλος πάντων, πες ότι αυτός, οριακά έστω, άξιζε να περάσει. Σε καποιον άλλο που θαξιζε 4 θα τούβαζες 6;
Νίκο, μια απάντηση για τα Πανεπιστήμια από μένα. Βέβαια εσύ έχεις πολύ περισσότερη Πανεπιστημιακή πείρα , οπότε ξέρεις τι συμβαίνει και στα Πανεπιστήμια πολύ περισσότερο. Νομίζω ότι πάσχουμε και σ’ αυτόν τον τομέα πολύ. Το Πανεπιστήμιο στην Ελλάδα πάντα πατάει σε δύο βάρκες. Ή φτιάχνει Ακαδημαϊκούς δασκάλους και ερευνητές ή συνδέεται με την παραγωγή. Τι χρειαζόμαστε, πόσους χρειαζόμαστε και γιατί κανένας δεν το εξετάζει. Δεν έχει ξεκαθαρίσει (ακόμα) τι απ’ τα δύο θέλουμε. Αφήνουμε τον αριθμό εισακτέων στην κρίση των Πανεπιστημίων, και τα κριτήρια τους είναι σε μεγάλο βαθμό και συντεχνιακά, έχουμε τόσους διδάσκοντες, έχουμε τόσο προσωπικό, έχουμε τόσα λεφτά, θα βάλουμε τόσους (αν και πολλές φορές παραπονούνται οτι δεν μπορούν να σπουδάσουν το κόσμο που αυτά αποφάσισαν). Δεν ξέρω αν βάζει το χεράκι του Υπουργείο και σ’ αυτόν τον αριθμό. Τον καιρό το δικό μου οι Φυσικοί που εισάγονταν ήταν οι μισοί. Υπήρχε ένας Φυσικομαθηματικός Κύκλος, ο καθένας υποψήφιος έκρινε τις δυνάμεις του, πρόβαλε τον εαυτό του στο μέλλον και αποφάσιζε ανάλογα. Μαθαίναμε ό,τι μας προσφέρανε, καλώς ή κακώς, αυτά ήξεραν αυτά διδάσκανε, και η μεγάλη πλειοψηφία κατευθύνονταν στην Β’/θμια Εκπαίδευση. Ήταν βέβαια ακριβώς αυτό που έκανε το Φυσικό εντελώς αναντίστοιχο με τις επαγγελματικές προοπτικές, αλλά αυτό δεν εμπόδιζε τη λειτουργία του. Τέλειωνες, αποφάσιζες τι θα κάνεις και πήγαινες εκεί που ήθελες άνετα. Σε μια εποχή εντελώς υπερπολιτικοποιημένη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη λειτουργία του, πάντως εκείνη η εποχή έχει δημιουργήσει και τα πρότυπα που κινείται το σημερινό, με όλο το καρκατσουλιό που συνοδεύει το σημερινό, κομματικοποιήσεις, συστοιχίσεις κλπ, γνωστά. Μερικοί ξεστράτησαν, έγιναν κομματικά στελέχη, ακόμα και επαγγελματικά, κάποτε τελείωσαν, το τι έμαθαν τελικά δεν ξέρω. Καλό- κακό δεν το κρίνω τώρα, έχει ιστορικές ερμηνείες η παθογένεια αυτή.
Με τη διεύρυνση του αριθμού εισακτέων προέκυψε σε πολύ λίγο χρόνο το πρόβλημα της επαγγελματικής απασχόλησης. Τότε διατυπώθηκε για πρώτη φορά το θεώρημα ότι η πανεπιστημιακή εκπαίδευση δεν πρέπει να συνδέεται με την επαγγελματική αποκατάσταση, αλλά με την παροχή γνώσεων, το πού θα χρησιμοποιούνταν αυτές άσχετο. Σε μια χώρα που θα έπρεπε να μετράει και το παραμικρό ευρώ (δραχμή μάλλον τότε) είχαμε την πολυτέλεια να σπουδάζουμε χιλιάδες κόσμο για να γίνει τι; Από ταξιτζής έως καθηγητής Πανεπιστημίου. Βέβαια υπάρχει ο αντίλογος ότι δεν πρέπει να υπάρχουν φραγμοί στη γνώση, σωστό, αλλά πάντα πρέπει να κρίνουμε και τι μπορούμε να κάνουμε κάθε φορά. Η οικονομική κρίση συνέχισε το ίδιο τροπάριο, ενώ η ανεργία των νέων σπάει κόκκαλα. Με τα Ευρωπαϊκά προγράμματα που έδωσαν πακτωλό χρημάτων στα Πανεπιστήμια (και στους Πανεπιστημιακούς) τα Πανεπιστήμια φαίνονταν να μην επηρεάζονται, αν και η έρευνα υποχρηματοδοτούνταν πάντα. Κάποια Ιδρύματα κατάφεραν να πάρουν καλές θέσεις σε εξωτερικές αξιολογήσεις, μάλλον χάρις σ’ αυτά τα προγράμματα, παρά στα λεφτά του κρατικού προϋπολογισμού που πάντα λίγα ήταν βλ. ΕΜΠ. Το στελεχιακό δυναμικό τους πολλές φορές ρυθμίζονταν με όρους νεποτισμού και ευνοιοκρατίας, αν και υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις. Τέσπα, οι φοιτητές που εισάγονται, όπως προείπαμε, με ακρίβεια εκατοστού και με τόσο οικογενειακό οικονομικό και ψυχολογικό κόστος μπαίνουν σε κάποιο Ίδρυμα, που μπορεί να είναι 125η επιλογή τους, αλλά αυτό δεν μετράει για το Υπουργείο. Έτσι φτάνουμε στο σημείο η Αστυνομία που έχει σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση να συγκεντρώνει αριστούχους (αυτό κακό δεν είναι, να έχεις μορφωμένους και έξυπνους αστυνομικούς, ως ένα σημείο όμως), αλλά ένα Φυσικό να έχει μέτριους μέχρι κακούς. Ή πριν λίγα χρόνια δάσκαλοι Πρωτοβάθμιας να είναι πολύ καλύτεροι από Μαθηματικούς και Φυσικούς, ενώ τώρα που δε διορίζονται να πατώνουν οι βάσεις τους. Αποτέλεσμα, οι φοιτητές του Φυσικού να δεινοπαθούν, όχι μόνο γιατί “έμπλεξαν” σε κάποιο “στραβόξυλο” καθηγητή, αλλά γιατί δεν ήταν παρά μέτριοι μαθητές στα Μαθηματικά και στη Φυσική. Τέτοια στρέβλωση μόνο στην Ελλάδα μπορεί να συμβαίνει. Να μην πω για την ποιότητα της διδασκαλίας στα φοιτητικά αμφιθέατρα, είναι μάλλον διεθνές φαινόμενο. Οταν εμείς ψάχνουμε για παιδαγωγικές και προσπαθούμε να κάνουμε εφαρμογή όσων γνώσεων γνωστικής ψυχολογίας έχουμε, εκεί η διδασκαλία είναι αναγκαίο κακό.
Για να καταλήξω: Αν σκεφτούμε ότι τα σχολεία στη Β’/θμια υποχρηματοδοτούνται τόσο, ώστε να σβήνουν τα καλοριφέρ στις 10 η ώρα (πέρσι είχα βγάλει χιονίστρες στα χέρια από το κρύο, εδώ δεν αστειεύεται το κρύο :-)), τα Πανεπιστήμια δεν μπορεί να πει κανένας ότι ζουν αντίστοιχες καταστάσεις. Βέβαια, μη μου πείτε οτι ζηλεύω ή οτι βγάζω κόμπλεξ, αλλά, για καθείστε, βρε παιδιά, είναι δίκαιο; Ή να μοιράζομαι ένα γραφείο με άλλους δύο, είναι δίκαιο; Μπορώ να δουλέψω έτσι στο σχολείο;
Τι πρέπει να κάνουμε; Φυσικά όχι να “ψοφήσει η γίδα του γείτονα”. Αλλά δε δέχομαι με τίποτα οτι πρέπει το Υπουργείο να υποτιμάει το έργο μας. Αν το Πανεπιστήμιο θέλει αυτονομία,ας προσαρμοστεί ανάλογα, να μην απλώνει τα πόδια του πέρα από όσο χωράει η κουβέρτα του. Ας δουλέψει μ’ αυτά που έχει. Ας περιορίσει την εμβέλεια των δραστηριοτήτων του μέχρι εκεί που μπορεί, δίνοντας βάρος στην ποιότητα παρά στην ποσότητα. Και επιτέλους ας αποφασίσουν οι αποπάνω τι θέλουν να κάνουν τα Πανεπιστήμια, ακαδημαϊκή έρευνα ή σύνδεση με την παραγωγή. Δεν περιμένω να είμαστε και οι πρώτοι των πρώτων στον κόσμο αυτή τη στιγμή, αλλά ας θέσουμε τα θεμέλια για να ανέβουμε λίγο παραπάνω.
Σαράντο, εμείς μιλούσαμε για την αξιολόγηση τύπου “Προκρούστη” και συ έφερες στο προσκήνιο την εκπαιδευτική αξιολόγηση. Ενδιαφέρον το θέμα που έφερες, λίγο έξω όμως από αυτό που είχαμε αρχίσει να συζητάμε.
Έχω και γω αποκρυσταλώσει την άποψη ότι η αξιολόγηση είναι μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Ο μαθητής που δεν έγραψε καλά στο τεστ θα σκεφτεί ότι ίσως πρέπει να αλλάξει τον τρόπο μελέτης του. Αν το ποσοστό αποτυχίας είναι μεγάλο, ο καθηγητής θα σκεφτεί τι φταίει στον τρόπο διδασκαλίας του.
Στο κείμενό σου μας μαθαίνεις τις απόψεις του Sadler για τους διάφορους τρόπους αξιολόγησης. Συμφωνώ απόλυτα ότι ορισμένοι τρόποι αξιολόγησης είναι αντιπαιδαγωγικοί.
Πολλά όμως απ΄ αυτά που γράφουν τα βιβλία παιδαγωγικής μας φαίνονται εμάς, τους εκπαιδευτικούς της τάξης, κάπως “θεωρητικά”. Γιατί στα βιβλία ό ορισμός του μαθητή είναι “αυτός που έχει σαν σκοπό του τη μάθηση”. Από την εμπειρία μας όμως ξέρουμε ότι ο μέσος μαθητής της Γ΄ Γυμνασίου Δολιανών Ιωαννίνων δεν είναι ακριβώς έτσι. Όταν ο καθηγητής κλείσει το βιβλίο του των παιδαγωγικών και παει να κάνει μάθημα, οι μαθητές που έχει μπροστά του δεν είναι όπως είναι οι μαθητές του βιβλίου. Μήπως λοιπόν αντί να αναλώνεται στην μελέτη βιβλίων, είναι καλύτερο να προβληματιστεί πως θα χειριστεί τους συγκεκριμένους μαθητές στους οποίους του ανέθεσαν να κάνει μάθημα;
Απάντηση από τον/την Γιώργος Γεωργαντάς στις 19 Νοέμβριος 2013 στις 2:50
Νίκο, δεν γίνεται να μην ξέρεις. Και – μια που δεν μίλησες για «διαστροφή», αλλά για το «πρέπον» – εφόσον αποφασίζεις να είσαι “άτεγκτος”, οφείλεις να είσαι ως προς όλους όσους ζημιώνουν την Παιδεία και πρώτα προς τους ισχυρούς και κύριους υπεύθυνους για τα προβλήματά της. Όχι εξάντληση αυστηρότητας και κηρύγματα περί αριστείας και επιπέδου των ΑΕΙ στο εύκολο θύμα, το μαθητή και στραβά μάτια και υπακοή στα των από πάνω… Αν δεν μπορείς (ή δεν θέλεις) να τα βάλεις μ’ αυτούς, καλύτερα είναι να αφήσεις και τους μαθητές ήσυχους.
Δεν μπορείς να μιλάς διαχρονικά, επειδή δεν είσαι διαχρονικός. Ούτε πανταχού παρών είσαι. Βαθμολογείς το τάδε έτος, στην τάδε χώρα και στις τάδε συνθήκες, τα τάδε παιδιά, με το τάδε εκπαιδευτικό σύστημα κλπ κλπ. Βαθμολογώντας σαν «ντόμπερμαν» δεν θα κάνεις την Ελλάδα Αγγλία…
Το θέμα βέβαια, συχνά «λύνεται» δια της παράκαμψής του: κάθε φορά που γίνονται οι «σωτήριες αλλαγές», να αναμασάμε το παραμύθι περί αναβάθμισης, ανάγκης κλπ και να το «υπηρετούμε» ως «υπάλληλοι»…
Ο διορθωτής από την αδικία πρέπει να φυλαχτεί, δεν μπορεί να επιβάλλει δικαιοσύνη. Το στυλό του δεν είναι το χέρι του Γιαχβέ…
Αλλιώς… οδός Σανταρόζα
Στέργιο, έθεσες το θέμα του ποιός ορίζει τον αριθμό των εισακτέων. Η απάντηση είναι: το υπουργείο. Το τμήμα κάνει εισήγηση, αλλά το υπουργείο αποφασίζει. Λοιπόν σε κάποια συζήτηση που είχα με κάποιον πανεπιστημιακό πριν λίγα χρόνια μου είπε ότι στο μαθηματικό Αθηνών εκείνη τη χρονιά τους είχαν στείλει 4-πλάσιους απ΄ όσους είχαν ζητήσει. Λοιπόν πειτε μου εσείς κύριοι τη γνώμη σας: πως μπορεί να λειτουργήσει έτσι ένα τμήμα; ο κάθε καθηγητής είναι και ερευνητής. Όταν έχει 50 γραπτά να βαθμολογήσει, τα βαθμολογεί και έπειτα κάνει την έρευνά του. Όταν έχει 200 γραπτά να βαθμολογήσει, πότε θα κάνει την έρευνά του; τα γραφεία των μελών ΔΕΠ είναι ανοικτά στους φοιτητές. Υποτίθεται σε μια εργάσιμοι μέρα 5, 6 έστω 10 φοιτητές θα περάσουν από το γραφείο του τάδε μέλους ΔΕΠ. Όταν περνάν 25 απο αυτό το γραφείο, πότε άνθρωπος θα κάνει την υπόλοιπη δουλειά του; Όταν στην αίθουσα των εξετάσεων είναι 120 φοιτητές που περιμένουν τα θέματα, πότε θα βγάλει τόσες φωτοτυπίες ο άνθρωπος;
Όλοι εσείς που θέλετε να εισάγονται όλοι οι μαθητές στα ΑΕΙ, βρείτε μου ένα τρόπο να λυθούν τα προβλήματα του υπερπληθυσμού. Ξέρω την απάντηση: Να γίνουν κι άλλα ΑΕΙ.
Μια πλούσια χώρα, η Αγγλία, έχει 50 ΑΕΙ. Όσα ακριβώς χρειάζεται για τους φοιτητές που έχει. Και οι φοιτητές που έχει είναι όσοι ακριβώς χρειάζεται σαν χώρα.
Οι μαθητές της δεν έχουν το πάθος να σπουδάσουν. Η υποχρεωτική εκπαίδευση τελειώνει στα 16. Ο μέοσς 16χρονος θα πάρει το χαρτί του και θα κοιτάξει να βρει δουλειά. Όσοι συνεχίσουν στα θρανία θα παν και στα Πανεπιστήμια η τα πολυτεχνία (κάτι σαν τα ΤΕΙ). Όσοι τελειώσουν το πανεπιστήμιο γρήγορα θα βρουν δουλειά σ΄ αυτό που σπούδασαν.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο αντιστοιχεί 1 Πανεπιστήμιο ανα εκατομμύριο κατοίκους. Στην Ελλάδα 2!
Τι λέτε λοιπόν, να τ΄ αυξήσουμε; να τα κάνουμε 3; 4; 5;
Στέργιο λέμε “θέλουμε ελεύθερη πρόσβαση στη γνώση”. Αυτά τα λένε κυρίως τα αντιπολιτευόμενα κόματα και οι συνδικαλιστές. Φυσικά όλοι ξέρουμε ότι δεν μας ενδιαφέρει η γνώση σαν γνώση αλλά το αποτέλεσμά της, το πιστοποιητικό της, το “χαρτί” που έλεγε η γιαγιά μου, η αλησμόνητη Βασιλική. “Πάρτε ένα χαρτί για νάχετε γιατί δεν ξέρετε τι γίνεται” έλεγε η Βασιλική το 70. Το ότι αυτά είναι λόγια μιας άλλης εποχής είναι νομίζω προφανές. Και επειδή ο λαός θέλει “χαρτί” και επειδή όλες οι κυβερνήσεις από το 74 και μετά είναι φιλολαϊκές, δώστε χαρτί στο λαό. Και βγήκαν τα Πανεπιστήμια σαν μανιτάρια. Καλό απο μια άποψη, δε λέω, καλό είναι. Την εποχή που τέλειωνα εγώ πολλοί από τους συμμαθητές μου έρχοταν μ΄ ένα χαρτί που αντί να γράφει επάνω “πτυχίο” έγραφε Batchelor of science, certificacione ή κάτι ανάλογο. Τότε σκέφτηκαν οι ιθίνοντες ότι θάταν καλύτερα να γράφει “πτυχίο” στα ελληνικά και άρχισαν να ιδρύουν παντού σχολές. Και γέμισε η Ελλάδα πτυχία. Έχουμε τόσο πολλά πτυχία που λένε για μας ότι έχουμε την πιο μορφωμένη νεολαία του κόσμου. Μα εξηγησέ μου κάτι Στέργιο: αφού έχουμε τόσο μορφωμένους νέους, γιατί δεν παράγουμε τεχνολογία; ή γιατί δεν ξέρουμε να αξιοποιούμε την υπάρχουσα τεχνολογία για το καλό του τόπου; Ας πάμε μια στιγμή στον αγροτικό τομέα: κοίτα πως γίνεται η καλλιέργεια στην Ελλάδα. Για να κάνεις τη σύγκριση με το εξωτερικό μη πας σε μια πολη ανεπτυγμένη χώρα: πήγαινε στην Ισπανία. Κάνε τι σύγκριση και πες μου: γιατί τα μορφωμένα νιάτα μας, που τόσα ξόδεψαν για τις σπουδές τους και οι γονείς τους και το κράτος, δεν εφαρμόζουν τη γνώση τους για τη βελτίωση της αγροτικής παραγωγής τουλάχιστον;
Μπορείς να μου πεις “στην Ελλάδα υπάρχει αρκετή τεχνογνωσία, αλλά δεν υπάρχουν οι υποδομές”.
Και θα σε ρωτήσω “αφού δεν υπάρχουν οι υποδομές, τι στο καλό τη θέλουμε την τεχνογνωσία;” γιατί, γι αυτό σπουδάζουν τα παιδία μας: για ν΄ αποκτήσουν τεχνογνωσία.
Αλλά εντάξει, δημοκρατία έχουμε. Στη Δημοκρατία ο λαός αποφασίζει. Κι ο λαός θέλει “γνώση”.
Γιώργο υποθέτω πως μιλάς για τις απολύσεις πανεπιστημιακού προσωπικού.
Πες ότι αύριο γίνεσαι υπουργός παιδείας.
Μεθαύριο σου ζητά η τροϊκα να απολύσεις 1300 πανεπιστημιακούς υπαλήλους.
Πως απαντάς;
Στέργιο κάτι μου θύμησες μ΄ αυτό που έγραψες ότι στο Φυσικό μπαίνουν οι πάτοι.
Συζητούσα με καθηγητή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και μου είπε ότι έγινε κάποια παιδαγωγικού τύπου έρευνα μεταξύ του Φυσικού και του παιδαγωγικού. Μοιράσανε σε φοιτητές των 2 τμημάτων ερωτηματολόγια με σκοπό να διαπιστώσουν ποιοί ξέρουν καλύτερα το νόμο της αδράνειας. Αποδείχτηκε ότι μεγάλο μέρος των φοιτητών αυτών των τμημάτων δεν ήξερε αυτό το νόμο. Η έκπληξη ήταν ότι το ποσοστό των παιδαγωγών που δεν ήξερε καλά το νόμο της αδράνειας, ήταν ίσο με τον αριθμό των φυσικών.
Δημήτρη αυτοί που μόχθησαν να πάρουν το πτυχίο του, το μεταπτυχιακό τους ή το διδακτορικό τους, τους αρέσει να το χαίρονται και το κρεμάνε στον τοίχο.
Όταν κάποια μέρα ο μαθητής που μας έδειξες τους βαθμούς του κρεμάσει στον τοίχο το πτυχίο του το μεταπτυχιακό του ή το διδακτορικό του, φοβάμαι πως οι άλλοι πρέπει να τα κατεβάσουν.
Για τα άλλα που θέτεις, είναι δύσκολα πράγματα για να τα λύσουμε σε ένα Φόρουμ, εδώ, δεν είμαστε οι πολιτικοί που παίρνουν αποφάσεις, άπτονται της πορείας της χώρας γενικότερα, εγώ παραιτούμαι της προσπάθειας, γιατί αν τα ήξερα θα ήμουν πρωθυπουργός 🙂
Πάντως είμαστε μια μικρή καταχρεωμένη χώρα με μικρομέγαλα σουσουδίσματα, τα Πανεπιστήμιά μας είναι αντίστοιχα. Και ενώ βλέπουμε να μην έχουμε μέσο να ζεσταθούμε το χειμώνα, να καίγονται πλαστικά και μελαμίνες σε τζάκια πολυτελείας και κάποιοι να μην βλέπουν φράγκο στο σπίτι για μήνες, έχουμε και την αλεπού στο παζάρι. Και το χειρότερο: Δεν ξέρουμε πού να πάμε, δεν έχουμε πυξίδα και υπάρχει και πολύ ομίχλη. Εγώ μόνο διαπιστώσεις μπορώ να κάνω. Τα υπόλοιπα ας τα λύσουν αυτοί που νομίζουν ότι μπορούν.
Νίκος Παναγιωτίδης είπε:
Η ποιότητα στην εκπαίδευση; ποιά ποιότητα στην εκπαίδευση; ή καλύτερα: ποιά εκπαίδευση;
Διάλογος μεταξύ του υποφαινόμενου και αναπληρωτή καθηγητή Πανεπιστημίου:
‘ Αφιερώνετε πολύ περισσότερο χρόνο στην έρευνα απ΄ ότι στη διδασκαλία.
‘ Εντάξει. Τι να κάνουμε. Η διδασκαλία δεν έχει ψωμί.
Ήταν ειλικρινής. Η έρευνα έχει ψωμί. Όταν πας για να εξελιχθείς στην επόμενη βαθμίδα της εξέλιξης την έρευνά σου θα κοιτάξουνε, όχι τη διδασκαλία σου.
Για να πάρει μπροστά η μηχανή πρέπει κάποιος να τη βάλει μπροστά. Κανένας δεν θέλει να βάλει μπροστά τη μηχανή της διδασκαλίας.
Τα Πανεπιστήμια είναι αυτόνομα. Κανένας δεν μπορεί να κρίνει τον Πανεπιστημιακό δάσκαλο για την ποιότητα της διδασκαλίας του. Αφεντικό είναι αυτός και μόνο αυτός. Αυτός διδάσκει. Αυτός βάζει τα θέματα. Αυτός βαθμολογεί.
Μεμονωμένοι φοιτητές μπορεί να έχουν παράπονα για την ποιότητα της διδασκαλίας του Α καθηγητή. Αλλά δεν μπορούν να πείσουν τις συνδικαλιστικές ηγεσίες τους να δράσουν. (Δηλαδή, αν δρούσαν θα γινόταν τίποτα;)
Δεν ξέρω σε ποιό βαθμό συμβαίνει αυτό σε άλλα τμήματα, αλλά στο Φυσικό Ιωαννίνων οι φοιτητές είναι πολύ αδιάφοροι για το αντικείμενο των σπουδών τους. Όταν περάσουν το μάθημα, ξεχνάν οτιδήποτε έχει σχέση μ΄ αυτό. Το μάθημα συνήθως το περνάν επειδή μάθαίνουνε παπαγαλία τα θέματα προηγούμενων εξεταστικών περιόδων και επειδή ξέρουν να αντιγράφουν στις εξετάσεις. Είχα συλλάβει διάφορους τότε. Οι άλλοι επιτηρητές στις εξετάσεις ήταν, κατά κανόνα, μεταπτυχιακοί! Δηλαδή άλλοι φοιτητές. Η επιτήρηση ήταν εικονική.
Τα θέματα είναι θέματα προηγούμενων περιόδων. Είτε αυτούσια είτε παραλλαγές. Πολλοί φοιτητές είναι ανίκανοι να λύσουν ένα πρόβλημα που είναι παραλλαγή προβλήματος που είχε μπει σε προηγούμενη περίοδο και το είχαν μάθει παπαγαλία. Ακόμα κι αν τους δώσεις θέμα προηγούμενης περιόδου με λίγο αλλαγμένες τις τιμές των μεγεθών.
Ο μέσος χρόνος φοίτησης στο τμήμα είναι 8 χρόνια, το διπλασιο απ΄ το κανονικό.
Από την άλλη μεριά, το φυσικό όσον αφορά την έρευνα είναι από τα καλύτερα. Μοιάζει σαν η διδασκαλία και η έρευνα να μπαίνουν στους δίσκους της ίδιας φάλλαγας: όσο ανεβαίνει ο ένας, τόσο κατεβαίνει ο άλλος. Αυτό δεν με εκπλήσει αφού η έρευνα και η διδασκαλία είναι ανταγωνιζόμενοι τομείς: αν κάνεις καλή διδασκαλία δεν θα κάνεις καλή έρευνα. Και το αντίστροφο. Άλλωστε και το αντικείμενο της έρευνας διαφέρει πολύ από αυτό της διδασκαλίας. Ακόμα και η πειραματική έρευνα χρησιμοποιεί διαφορετικές τεχνικές απ΄ αυτές που χρησιμοποιούνται στα εργαστήρια πρακτικής άσκησης των φοιτητών.
Αν τα μέλη ΔΕΠ δεν αγχώνονταν τόσο με την έρευνα, θα είχαν καλύτερη επίδοση και στη διδασκαλία και στις εξετάσεις. Σίγουρα δεν είναι καλή πρακτική να επαναλαμβάνεις κάθε φορά θέματα που είχες δώσει σε προηγούμενες εξετάσεις. Αλλά είναι πιο πρακτικό. Δεν κάθεσαι να βγάλεις καινούργια θέματα. Και οι φοιτητές το ζητάνε. Τόσα χρόνια έχουν ασκηθεί πολύ καλά στην παπαγαλία.
Συμπερασματικά, ένας φοιτητής που θα μπεί το 2014 στο φυσικό και θα βγεί το 2021 έστω, θα πάρει μόνο το πτυχίο και σχεδόν τίποτα από γνώση! Θα έχει πατήσει το delete πολλές φορές (περίπου 40).
Μη λες κακά λόγια για το Πανεπιστήμιό μας, Νίκο 🙂
Χωρίς πλάκα, δεν είμαστε οι μοναδικοί. Δυστυχώς το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι (Πανεπιστήμιο). Ισως μια καλή ιδέα θα ήταν να μπουν πιο ενεργά οι φοιτητές στη διαδικασία της έρευνας (εννοώ της ενεργής, πραγματικής) και όχι να εκπονούν διάφορες διπλωματικές τυχαίου περιεχομένου και πολλές φορές copy-paste. Θα βοηθούσαν και τους ενεργούς ερευνητές έτσι, θα συνδέονταν με τις τελευταίες εξελίξεις του αντικειμένου, και θα είχαν ένα επιπλέον κίνητρο, εάν και εφόσον ενδιαφέρονται πραγματικά για το αντικείμενο και βέβαια θέλουν να πάρουν πτυχίο. Αλλά αυτό απαιτεί μια πιο δυναμική θεώρηση των Πανεπιστημιακών σπουδών από όλους. Δυναμική με την έννοια της κίνησης, όχι της δύναμης.
Απάντηση από τον/την Γιώργος Γεωργαντάς στις 20 Νοέμβριος 2013 στις 11:47
όπερ έδει δείξαι.
Νίκος Παναγιωτίδης είπε:
Η αξιολόγηση, εντός ή εκτός εισαγωγικών, είναι ένα σοβαρό θέμα.
Ίσως είμαι ο πλέον αντιτιθέμενος σ’ αυτήν. Και δεν είμαι συνδικαλιστής ώστε να μου πείτε ότι “δεν περιμέναμε να πεις κάτι άλλο”
Ο Χρήστος όμως βάζει το ζήτημα σοβαρής, όσο γίνεται αντικειμενικής και όσο γίνεται ομοιόμορφης βαθμολόγησης. Ξαναδιαβάστε το σχόλιο του Μανώλη που , όπως και εγώ, υπήρξε ή είναι ακόμη συντονιστής.
Δεν είναι απλό ή εύκολο και θέλει και δουλειά και συζήτηση επί των θεμάτων. Θέλει και καλή θέληση.
Ο βαθμολογητής δεν πρέπει να αισθάνεται ως ήρως που θα διορθώσει τα κακώς κείμενα του συστήματος.
Πρέπει να είναι προσεκτικός και όσο γίνεται αντικειμενικός.
Γιώργο, αισθάνομαι ότι υπάρχει έλλειψη συνενόησης. Είπα “… εγώ μιλάω διαχρονικά” εννοόντας ότι δεν αναφέρομαι στην σημερινή κατάντια των ΑΕΙ εξ αιτίας της κρίσης. Ας το γράψω σε μορφή εξίσωσης:
σημερινό επίπεδο ΑΕΙ=διαχρονικό επίπεδο ΑΕΙ+μεταβολή του επιπέδου λόγω κρίσης
Εσύ αναφέρεσαι στο α΄ μέλος ενώ εγώ στον α΄ όρο του β΄ μέλους. Αν συνεχίσουμε τη συζήτηση πάνω σ΄ αυτόν τον όρο θα πάμε αλλού: ποιός ευθύνεται για την κρίση ή αν θα μπορούσαμε να πάρουμε μέτρα διαφορετικά από τα σημερινά.
Στέργιο μπορεί να μιλάω για το Φυσικό Ιωαννίνων αλλά έχω την αίσθηση ότι και στα άλλα τμήματα των Ελληνικών ΑΕΙ η κατάσταση δεν είναι αρκετά διαφορετική. Δεν έχω πάρει ούτε πτυχίο ούτε διδακτορικό απο το Φ. Ι. αλλά το έχω ζήσει, χρόνια τώρα κυκλοφορώ εκεί μέσα. Ξέρω και το επίπεδο των φοιτητών και των μελών ΔΕΠ. Αν σε κάποιον φοιτητή κάνεις μια ερώτηση φυσικής, πιθανόν θα σου απαντήσει “το μάθημα αυτό το έχω περάσει”. Η υπονοούμενη συνέχεια της απάντησης είναι …άρα το έχω κάνει delete.Τις “εσωτερικές σχέσεις” τους βέβαια δεν τις βίωσα. Ακούω όμως πολύ συχνά ότι η κλίκα πάει σύννεφο. Άκουσα διάφορες ιστορίες. Θα σου πω μια χαρακτηριστική (δεν είναι από το Πανεπιστήμιό μας).
Γινόταν λοιπόν συνέλευση στο τμήμα και στη συνέλευση γινόταν κρίση υποψηφίων για μια θέση ΔΕΠ στο τμήμα. Ανάμεσα στους υποψηφίους ήταν δύο εκ των οποίων ο ένας ήταν ειδικευμένος στα νευρωνικά δίκτυα. Ο άλλος υποψήφιος ήταν σε άλλη ειδικότητα, αλλά επειδή υπερείχε ως προς το ερευνητικό έργου του προηγούμενου, έπρεπε να επιλεγεί αυτός. Αλλά έλα που η ισχυρότερη κλίκα υποστήριζε τον “νευροδικτυακό”.
Το επιχείρημα αυτής της κλίκας ήταν: “αυτά τα κυκλώματα (δηλ. τα νευρωνικά δικτυα) είναι χρήσιμα στο εργαστήριό μας”. Μάταια η άλλη κλίκα προσπαθούσε να τους πείσει ότι τα νευρωνικά δίκτυα αποτελούν κατηγορία αλγορίθμων, ότι δηλαδή δεν είναι κυκλώματα.
Επελέγη ο υποψήφιος των νευρωνικών δικτύων.
Και τα νευρωνικά δίκτυα εγένεντο κυκλώματα.
Δυστυχώς, Νίκο, έχεις δίκιο, είναι δύσκολο να συνεννοηθούμε…
Η ερώτηση του προηγούμενου σχολίου σου αποδεικνύει ότι υποστηρίζεις τον βολικό δρόμο να τα βάζεις με τον άμοιρο το μαθητή και να δικαιολογείς τους προϊσταμένους σου και ότι η διατήρηση του επιπέδου των ΑΕΙ έχει τη θέση προσχήματος. Οι τοποθετήσεις σου δίνουν την εντύπωση ότι διυλίζεις το κουνούπι και καταπίνεις το καραβόσκοινο.
Και παρακάτω ρεζιλεύεις τους φοιτητές του Φυσικού Ιωαννίνων που δεν ενδιαφέρονται, αλλά θεωρείς φυσιολογικό ο καθηγητής να προτιμά την έρευνα που έχει “κονόμα” από τη διδασκαλία που θα ανεβάσει το επίπεδο του πανεπιστημίου. Και ούτε λόγος για τη σχέση αιτίου – αποτελέσματος μεταξύ αυτών των στάσεων.
Τώρα, αν πω ότι αυτά είναι τα αποτελέσματα της υποταγής των ΑΕΙ στην αγορά, πάλι δεν θα συντονιστούμε, οπότε …δεν το λέω.
Και αν ρωτήσω αντίστοιχα, τι θα έκανες αν ήσουν μαθητής με αυτές και αυτές τις συνθήκες κλπ, πάλι δεν θα συντονιστούμε. Δεν το ρωτάω…
Και αν ρωτήσω, που θα δουλέψει ο σημερινός πτυχιούχος και αν δουλέψει με τι αμοιβή, πάλι δεν θα συντονιστούμε – δεν το ρωτάω.
Και αν ρωτήσω με ποια ηθική ο δάσκαλος συμμερίζεται τα προβλήματα του υπουργού και όχι των μαθητών του, πάλι δεν θα συντονιστούμε. Ούτε αυτό λοιπόν το ρωτάω…
Υ.Γ. Όσο για το Ε=Εδιαχρ+ΔΕ, μήπως έχει σημασία ποιο είναι το πεδίο ορισμού του Εδιαχρ και ποιος ο λόγος ΔΕ/Εδιαχρ;
1.Συμφωνώ για την αδικία στο “92”
2.Δε συμφωνώ να μοριοδοτούνται οι τρίτεκνοι , αλλά να είναι όλοι οι μαθητες με ένα κρητήριο βαθ/σης
3.ερώτημα : έπιασε οδοντοιατρική κάπου ;
Η ποιότητα στην εκπαίδευση; ποιά ποιότητα στην εκπαίδευση; ή καλύτερα: ποιά εκπαίδευση;
Διάλογος μεταξύ του υποφαινόμενου και αναπληρωτή καθηγητή Πανεπιστημίου:
‘ Αφιερώνετε πολύ περισσότερο χρόνο στην έρευνα απ΄ ότι στη διδασκαλία.
‘ Εντάξει. Τι να κάνουμε. Η διδασκαλία δεν έχει ψωμί.
Γιώργο, αυτά ακριβώς έγραψα. Ας κάνουμε μια ψηφοφορία μεταξύ αυτών που παρακολουθούν τη συζήτηση: όποιος πιστεύει ότι εγώ υποστηρίζω αυτή την κατάσταση ας γράψη τη λέξη: Υποστήριξη. Όποιος πιστεύει ότι εγώ κάνω κριτική σ΄ αυτή την κατάσταση ας γράψει τη λέξη: Κριτική. Αν στην ψηφοφορία επικρατήσει το Υποστήριξη σημαίνει ότι δεν πέρασα σωστά το μήνυμα.
Με ένα μόνο συμφωνώ με σένα: ότι δεν μπορούμε να συνενοηθούμε.
Γιάννη Κυριακόπουλε, εγώ συμφωνώ με το Χρήστο και επαυξάνω. Για την ακρίβεια διπλασιάζω. Αν θεωρήσουμε σαν δεδομένο ότι η κακή βαθμολόγηση των θεμάτων οφείλεται σε λάθη των βαθμολογητών, τότε η έννοια “κακή” σημαίνει ότι κάτι σωστό μπορεί να θεωρηθεί λάθος αλλά και το αντίθετο. Αναμφίβολα πολλές λανθασμένες απαντήσεις κάποιοι βαθμολογητές τις είδαν σωστές και οι υποψήφιοι που έδωσαν αυτές τις απαντήσεις πέρασαν στις σχολές που ήθελαν χωρίς να το αξίζουν. Συνήθως αδιαφορούμε γι αυτή την όψη του προβλήματος. Και να εξηγήσω με ένα παράδειγμα δικό μου γιατί, όταν φέρνουμε στο προσκήνιο περιπτώσεις σαν αυτή του Χρήστου και τις συζητάμε σε τόσο μεγάλη έκταση, είναι σαν να διυλίζουμε τον κώνωπα.
Το έτος 2000, που έτυχε να με κάνουν βαθμολογητή, χάρη στο περιστατικό που θα αναφέρω σχημάτισα την εντύπωση ότι οι υπόλοιποι βαθμολογητές στο βαθμολογικό μου κέντρο βαθμολογούσαν χαριστικά. Οι υπόλοιποι συνάδελφοι είχαν τελειώσει τη βαθμολόγησή τους, παρέδωσαν τα τετράδια και έφυγαν. Εγώ παρέδωσα τελευταίος.
Ο άνθρωπος στον οποίο τα παρέδωσα μου έκανε το χατήρι να μου δείξει τους βαθμούς των γραπτών που είχαν παραδώσει οι συνάδελφοί μου. Διαπίστωσα τα εξής: σε λίγα γραπτά η βαθμολογία μου ήταν 3 ή περισσότερες μονάδες κάτω απ΄ τη βαθμολογία του άλλου. Στα περισσότερα ήταν κοντά στη βαθμολογία του άλλου, αλλά στο 99% των περιπτώσεων χαμηλότερη.
Λέτε να βαθμολογούσα αυστηρά; εγώ είχα την ιδέα οτι βαθμολογούσα αντικειμενικά.
Αν εγώ βαθμολογούσα αντικειμενικά, οι υπόλοιποι βαθμολογούσαν ευνοϊκά. Αν ήταν έτσι πολλοί από αυτούς τους υποψηφίους που βαθμολογήσαμε εκείνη τη μερα θα περάσουν στις σχολές τους χωρίς να το αξίζουν.
Νίκο δεν γνωρίζω παρά το ημέτερο βαθμολογικό.
Η συντριπτική πλειοψηφία των συναδέλφων μου (Αιγάλεω , Χαϊδάρι, Περιστέρι, Αγία Βαρβάρα) βαθμολογεί σωστά. Οι όποιες αναβαθμολογήσεις προέκυπταν από ανθρώπινα λάθη (αθροίσεις, κ.λ.π)
Έτσι όπως τα παρουσιάζεις είσαι συστηματικά πιο κάτω από τους συναδέλφους. Αυτό δεν σημαίνει κάτι.
Αν είχα δει γραπτό που βαθμολογήθηκε από εσένα και άλλον θα είχα γνώμη.
Το θέμα είναι και τεχνικό. Στατιστικά πάντως οι βαθμοί των συναδέλφων δεν διαφέρουν.
Kαλησπέρα σε όλους τους συναδέλφους.Βλέπω ότι ενώ το αρχικό σχόλιο ήταν άλλο, ο “τραχανάς” άπλωσε τόσο πολύ που πλέον δεν μαζεύεται πια με τίποτα…Το αρχικό σχόλιο είχε σκοπό απλά να ξυπνήσει κάποιους (ευτυχώς λίγους) “χαλαρούς βαθμολογητές” και βλέπω να φτάνουμε να προσπαθούμε να λύσουμε το πρόβλημα της αξιολόγησης των καθηγητών ή το πρόβλημα των ΑΕΙ και το επίπεδο των φοιτητών ή….
Υ.Σ.1.Ο μαθητής τελικά θα γίνει συνάδελφός μας μιας και δεν του άρεσε η ιατρική των οδόντων.
Υ.Σ.2.Νίκο έτυχε να είμαι εκπρόσωπος των φοιτητών επι προεδρίας κ. Γιάννη Βέργαδου και δεν είχα χάσει ούτε μία συνεδρίαση του τμήματος φυσικής οπότε έχω ακούσει και έχω δει πάρα πολλά σε αντίστοιχες “κρίσεις” εκείνης της εποχής (1985-1989)
Έχεις δίκιο Χρήστο, “ο οφις με παρέσυρε” (δηλαδή ο Στέργιος) και μπήκαμε σε άλλα χωράφια. Όταν εγω με το Στέργιο είμαστε στην ίδια συζήτηση έχουμε την τάση να την οικοιοποιούμαστε. Τα τελευταία σχόλιά μου πάντως ήταν πάνω στο θέμα.
Αλλά ας πάρουμε λίγο τα πράγματα από την αρχή βρε Χρήστο:
Είναι ή δεν είναι όλοι οι βαθμολογητές συνάδελφοι δικοί σου;
Ασφαλώς. Άρα θα έχουν τις ίδιες, ή παρόμοιες απόψεις με σένα. Όχι απαραίτητα εξ αιτίας του γεγονότος ότι είναι συνάδελφοι δικοί σου, αλλά σαν συνάδελφοι δικοί σου που είναι έχεις συμπεράνει φαντάζομαι ότι έχουν παρόμοιες απόψεις με σένα.
Επομένως δεν είναι ψυχροί βαθμολογητές. Ακόμα και μέσα στο βαθμολογικό κέντρο έχουν μέσα τους τον Ανθρωπο. Και το γραπτό που έχουν μπροστά τους το θεωρούν σαν το γραπτό του παιδιού τους.
Λογικό δεν είναι να το “σπρώξουν” λίγο;
Μας άνοιξες μια συζήτηση για την άδικη κατά τη γνώμη σου βαθμολογία κάποιου υποθέματος κάποιου θέματος κάποιου υποψηφίου που εξ αιτίας αυτής της αδικίας έχασε 7 μονάδες και πιθανόν δεν πέτυχε στη σχολή που ήθελε. Όμως δεν έχουμε την πλήρη εικόνα του γραπτού. Ενδεχομένος ο βαθμολογητής να έβαλε ευνοϊκη βαθμολογία σε άλλα θέματα. Ενδεχομένως οι βαθμολογητές των άλλων μαθημάτων που έδωσε ο υποψήφιος να τον ευνόησαν σ΄ αυτά τα μαθήματα. Αν είχε μονο μια μονάδα εύνοια σε καθένα από τα άλλα μαθήματα, δεν συμπλήρωνε τις 7 μονάδες που έχασε σ΄ αυτό;
Άλλωστε τον βαθμό επιτυχίας στα μαθήματα των πανελλαδικών τον συμπληρώνει και ο βαθμός που πήρε απο το σχολείο του σ΄ αυτά τα μαθήματα. Αυτός ο βαθμός 100% ήταν ευνοϊκός.
Νίκο καλημέρα.
Κάτι δεν πάει καλά και δεν μπορούμε να συναντηθούμε ….
Πως να συναντηθούμε; εγώ έχω αριστερό ημισφαίριο και συ δεξί.
Καλημέρα συνάδελφοι
Μια μικρή παρέμβαση.
Την Τετάρτη που μας πέρασε είχαμε πάει με το σχολείο μου επίσκεψη στο Μουσείο της Ακρόπλης.
Επιστρέφοντας κατά τις 14:00 λέω στην Ελένη μαθήτρια της Γ΄Τάξης.
Β:Καλά περάσαμε. Τὠρα πάμε για διάβασμα;
Ε: Μόλις που θα προλάβω να φάω κύριε και να διαβάσω λίγο, Από τις 4 έως τις εννέα έχω φροντιστήριο.
Ομολογώ ότι αισθάνθηκα μα βαθιά ενοχή.
Έξι ώρες το πρωί σχολείο και μετά πέντε ώρες φροντιστήριο. Δεν είναι στρέβλωση αυτή;
Θα θέσω για πολλοστή φορά ένα ερώτημα που θέτω σε πολλούς συναδέλφους.
Σας δίνω ένα τμήμα τεχνολογικής κατεύθυνσης της Γ΄Λυκείου με 20 μαθητές στις 10 Σεπτεμβρίου.
Οι μαθητές του τμήματος δεν έχουν κανει καμιά προετοιμασία ούτε και πηγαίνουν φροντιστήριο.
Έχοντας στην διάθεσή σας τρια σαραντάλεπτα την εβδομάδα, με τις φυσιολογικές απώλειες λόγω εορτών , εκδρομών , παρελάσεων κ.τ.λ., προλαβαίνετε να τους προετοιμάσετε για τις εξετάσεις του Μαΐου με το διαμορφωμένο επίπεδο θεμάτων;
Η απάντηση που έχω πάρει από όλους τους συναδέφους είναι: θα αστειεύεσαι.
Αν λοιπόν η δουλειά μας δεν επαρκεί να προετοιμάσει τους μαθητές μας, τότε με ποιό ηθικό ανάστημα διορθώνουμε γραπτά;
Το θέμα που θέτει ο Χρήστος είναι από τα σοβαρότερα.
Ας δούμε λίγο τα γεγονότα
Την ημέρα των εξετάσεω έρχονται οι “ενδεικτικές λύσεις” της ΚΕΓΕ γραμμένες σε ένα #@&%χαρτο.
Την επομένη μαζεύεται η παρέα των καθηγητών ΠΕ4 που θα διορθώσουν. Φυσικοί -Χημικοί -Βιολόγοι -Φυσιογνώστες. Γίνεται μια (ομολογουμένως φιλότιμη) προσπάθεια τόσο από τους συντονιστές όσο και από τους συναδέλφους να βρεθεί κοινός τόπος. Η συνάρτηση αυτή είναι άτυπη. Η παρουσία όλων δεν είναι υποχρεωτική. Μπορεί κάποιος να μην παραβρεθεί και απλώς να πάρει τις οδηγίες διόρθωσης, στις οποίες αναγράφεται μια από τις δυνατές λύσεις. Επιπλέον ποτέ δεν έχει διασαφηνιστεί τι σημαίνει αυτό το “κάθε επιστημονικά τεκμηριωμένη λύση είναι αποοδεκτή”. Προσωσπικά έχω ακούσει αρκετές ερμηνείες.
Τέλος τα συμπεράσματα της συνεδρίας δεν καταγράφονται πουθενά. Είναι κουβέντες του αέρα.
Ύστερα από 17 χρόνια υπηρεσίας στο Δημόσιο η διαδικασία αυτή είναι έως προκλητική και ύποπτη.
Όταν για ψύλλου πήδημα συντάσεται πρακτικό, το άτυπον αυτής της συνεδρίας κάτι δείχνει.
Η επίσημη πολιτεία δεν θέλει να αποτυπωθεί η άποψη των διδασκόντων για τα θἐματα.
Αν οι καθηγητές του 35ου βαθμολογικού κεντρου θεωρήσουν ότι τα θέματα δεν .. δεν …, αυτό δεν θα το μάθει κανείς. Αντιθέτως αν ο Χ φροντιστηριακός οργανισμός κάνει μια πληρωμένη καταχώριση ( συνηθως δεν χρειάζεται να πληρώσει) στις εφημερίδες, τότε ο υπουργός αισθάνεται το χαλί να κουνέται κάτω από τα πόδια του.
Καλησπέρα Βαγγέλη
Συμφωνώ απόλυτα με τις παρατηρήσεις σου.
Παραπάνω όμως διατυπώθηκε ή άποψη ότι προτάσεις όπως:
“Αν λοιπόν η δουλειά μας δεν επαρκεί να προετοιμάσει τους μαθητές μας, τότε με ποιο ηθικό ανάστημα διορθώνουμε γραπτά;”
που διατύπωσες, είναι “άκυρες” επειδή προέρχονται από το … δεξί ημισφαίριο.
Νίκος Παναγιωτίδης είπε:
Και που να ακούσετε τον Βαγγέλη live όπως έχω εγώ χρόνια τη χαρά αυτήν.
Προσυπογράφω. Με δύο χέρια.
Πως να συναντηθούμε; εγώ έχω αριστερό ημισφαίριο και συ δεξί.
Αυτό είπα. Δεν είπα ότι το δεξί ημισφαίριο είναι λάθος.
“Αν λοιπόν η δουλειά μας δεν επαρκεί να προετοιμάσει τους μαθητές μας, τότε με ποιο ηθικό ανάστημα διορθώνουμε γραπτά;”
Δηλαδή αν δεν ξέρεις να παίζεις μπάλα, δεν μπορείς να γίνεις διαιτητής;
Δημήτρη αυτή η πρόταση κάτω από την οποία έγραψα το σχόλιο είναι μια πρόταση που ο καθένας τη βλέπει με το δικό του τρόπο. Κάποιος μπορεί να δει σ΄ αυτήν πχ τον “μέτριο” καθηγητή που κάνει μια μέτρια διδασκαλία στην Γ΄ Λυκείου απ΄ τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Μάιο και τον Ιούνιο μετατρέπεται σ΄ έναν βαθμολογητή “τέρας” που ψάχνει να βρει το παραμικρό ψεγάδι στις απαντήσεις του υποψήφιου στα θέματα των πανελληνίων ώστε να τον κόψει. Ίσως θέλει να πει ο Βαγγέλης ότι ένας “μέτριος” και “χαλαρός” καθηγητής όσον αφορά τα καθηγητικά του καθήκοντα, πρέπει να είναι και σαν βαθμολογητής “μέτριος” και “χαλαρός”, να μην είναι δηλαδή αυστηρός. Η θέση μου είναι ότι ούτε σαν καθηγητής πρέπει να είναι κανείς μέτριος και χαλαρός, ούτε σαν βαθμολογητής.
Η μικρή “αστειευτική” πρόταση που έγραψα κάτω από το σχόλιο του Βαγγέλη ήθελε να πει ότι κάποιος που δεν έχει μεταδοτικότητα στην τάξη, δεν σημαίνει ότι είναι ακατάλληλος για βαθμολογητής. Βέβαια ο Βαγγέλης έθεσε το θέμα του αν είναι “ηθικά” σωστό.