Τρεις παρατηρητές ακούνε μια σειρήνα….

Εντυπωσιακό σχόλιο.

Δεν είχα ποτέ σκεφτεί την χωρική διάσταση του φαινομένου Ντόπλερ.

Πραγματικά το σχόλιο σε βάζει μέσα στο φαινόμενο!

Διονύση βάζοντας τρικλοποδιά στη σκέψη μου θεώρησα

πως  t=0 είναι η στιγμή που ο Α πρωτακούει τον ήχο και

μπουρδουκλώθηκα για τα iv) και v).

Μετά κατάλαβα ότι την t=0 και οι τρείς είναι μέσα στον ήχο…

Αλήθεια γίνεται παιχνίδι με τη τρικλοποδιά μου;

A..βάλε τη u=340 στην εκφώνηση.

Γιάννη, Πανταζή και Παντελή καλησπέρα και σας ευχαριστώ για το σχολιασμό.

Άρτι αφηχθείς  αφιχθείς είδα και τις διορθώσεις σας και σας ευχαριστώ.

Έκανα τις προσθήκες – αλλαγές, ελπίζω να είναι εντάξει τώρα.

Καλησπέρα στην όμορφη παρέα. Μια ερώτηση: όταν λέμε N=f*Δt, εννοούμε τον αριθμό των ταλαντώσεων, που κάνει το τύμπανο του αυτιού μας, όταν ακούμε έναν ήχο. Όταν λέμε “μέγιστο” του ήχου εννοούμε μόνο το πύκνωμα του διαμήκους κύματος, ή πρέπει να θεωρούμε ως μέγιστο και το αραίωμα; Το λέω αυτό επειδή το τύμπανο του αυτιού μας και στις δύο αυτές περιπτώσεις βρίσκεται σε ακραία θέση ταλάντωσης, οπότε ως προς την λειτουργία του, οι δύο θέσεις μου φαντάζουν ισοδύναμες.  Αν ισχύει αυτό που λέω, τότε όταν έχουν γίνει Ν ταλαντώσεις, θα έχουμε ακούσει 2Ν μέγιστα…

Καλημέρα Κώστα. Σε ευχαριστώ για το σχολιασμό.

Ο Βαγγέλης, το έχει χωρίς καμιά αμφιβολία….

Δεν ξεφεύγει τίποτα!!!!

Καλημέρα Βαγγέλη, Φυσικοφιλόλογε:-)

Καλό μεσημέρι Γιώργο.

Συγνώμη αλλά τώρα είδα το σχόλιό σου και ενώ μεσολάβησε η απάντησή μου στον Κώστα.

Με βάση το σχολικό βιβλίο σε κάθε ταλάντωση θεωρούμε ένα μέγιστο.

Ευχαριστώ Διονύση. Και για να μπω τελείως στο κλίμα της συζήτησης, διορθώνω: “οι δύο θέσεις μου φαντάζουν ισοδύναμες”. Το “μου” θέλει τόνο!

Γιώργο ίσως έχεις δίκιο ότι χρειάζεται μια διευκρίνηση για το τι εννοούμε μέγιστο ήχου.

Πρακτικά μας βολεύει να έχουμε ένα μέγιστο σε κάθε ταλάντωση, ώστε η απόσταση ανάμεσα σε δύο καμπύλες του παραπάνω σχήματος, να είναι ίση με λ.

Ίσως θα ήταν καλύτερα να μιλήσουμε ότι στο σχήμα σχεδιάζουμε ισοφασικές επιφάνειες διαφέρουσες κατά 2π….

Αλλά, αν μιλάμε για ήχο, αυτό που μεταβάλλεται είναι η πίεση, η οποία μεταβάλλεται γύρω από μια τιμή p, δημιουργώντας υπερπίεση Δp και υποπίεση Δp.

Αν λοιπόν λέγοντας μέγιστο ήχου, εννοούμε μέγιστη πίεση, όλα είναι καλά. Το εννοούμε;

καλημέρα Διονύση

(το “Φυσικός” εκ της Ανωτάτης, το “Φιλόλογος” εκ της Μέσης…)

καλημέρα Κώστα

(κανονικά και περισπωμένη, όχι αυτό το “παντός καιρού”…)

προς στιγμή είχα και εγώ τον ίδιο προβληματισμό με τον Κώστα, αλλά μετά θυμήθηκα ότι έχουμε φαινόμενο συντονισμού, σωστή, άρα, η απάντηση του Διονύση

Εγώ (συγγνώμη για το πρώτο πρόσωπο), αντιλαμβάνομαι ως “μέγιστο” ήχου το μέγιστο αποτέλεσμα στο αυτί μου. Δηλ δεν έχει διαφορά αν το τύμπανό μου βρίσκεται 1mm δεξιά από την ΘΙ του λόγω υπερπίεσης ή 1mm αριστερά λόγω υποπίεσης. Αυτή είναι η “ένστασή” μου. Αν πχ μιλούσαμε για την μέγιστη ένταση του ηλεκτρικού πεδίου ενός Η/Μ κύματος, το αποτέλεσμα θα ήταν η δύναμη σε ένα φορτίο, η οποία έχει μέγιστο μέτρο 2 φορές σε κάθε ταλάντωση. Το φορτίο δηλαδή αισθάνεται μέγιστο ηλεκτρικό πεδίο 2 φορές.

Κώστα σεβαστή η άποψή σου.

Υπάρχει όμως μια ουσιαστική διαφορά μεταξύ της ταλάντωσης ενός ηλεκτρικού πεδίου και του ήχου.

Ας την δούμε.

Η ένταση του πεδίου είναι ένα διάνυσμα με μέγιστη τιμή τα 5Ν/m. Μπορεί να έχει κατεύθυνση, έστω προς τα πάνω ή προς τα κάτω. Τι θα θεωρήσω θετικό και τι αρνητικό, είναι θέμα ορισμού. Δεν υπάρχει καμιά διαφορά μεταξύ του + και του -.

Πάμε στον ήχο. Η πίεση μεταβάλλεται αντικειμενικά μεταξύ των τιμών 780mmHg και 750mmHg.

Μπορούμε να υπολογίζουμε Δp, αλλά αυτό δεν θα καθοριστεί αυθαίρετα. Τα 780 είναι μέγιστη τιμή πίεσης και τα 750 το ελάχιστο.

Καλημέρα συνάδελφοι,

Αν κατάλαβα καλά, το ερώτημα που τίθεται είναι αν η συχνότητα του ηχητικού ερεθίσματος είναι ίδια με τη συχνότητα του ηχητικού κύματος που φτάνει στο αφτί μας.

Ας αναλογιστούμε ότι το τύμπανο του αφτιού είναι μια μεμβράνη που κάνει εξαναγκασμένη ταλάντωση, διεγειρόμενη από το ηχητικό κύμα.

Τώρα αν η ταλάντωση αυτή της μεμβράνης είναι σε φάση με την πίεση ή με την απομάκρυνση των μορίων του αέρα δεν νομίζω ότι παίζει σημαντικό ρόλο. Η συχνότητά της πάντως δεν μπορεί παρά να είναι ίση με τη συχνότητα της διέγερσης.

Υποθέτω μάλιστα ότι γενικά δεν θα είναι σε φάση ούτε με τη μία ούτε με την άλλη, παρά μόνο σε μια ενδιάμεση περιοχή ακουστικών συχνοτήτων όπου εμφανίζεται ένας (πολύ αμβλύς λόγω της μεγάλης απόσβεσης του λεμφικού υγρού στον λαβύρινθο) συντονισμός. Γι’ αυτό φαντάζομαι παρουσιάζει και η ακοή μας μια αυξημένη ευαισθησία στις μεσαίες συχνότητες.

“Εγώ (συγγνώμη για το πρώτο πρόσωπο), αντιλαμβάνομαι ως “μέγιστο” ήχου το μέγιστο αποτέλεσμα στο αυτί μου. Δηλ δεν έχει διαφορά αν το τύμπανό μου βρίσκεται 1mm δεξιά από την ΘΙ του λόγω υπερπίεσης ή 1mm αριστερά λόγω υποπίεσης.”

(Κώστα, αυτό το “μου”, δεν έχει καμμία απαίτηση τόνου ούτε του “παντός καιρού”, ούτε της περισπωμένης, κουράστηκε με τις “εκπτώσεις” στη γλώσα…)

Η γνώμη μου: το αυτί μας δεν ακούει το ίδιο, είναι μεταφορέας, μέσω των τριών οσταρίων, δύναμης στο ακουστικό κέντρο, το οποίο μεταφέρει το ερέθισμα στον εγκέφαλο, ο οποίος και αποφαίνεται για τον ήχο, εκτιμώντας προφανώς ότι άλλο η προς τα μέσα δύναμη, μέγιστο, (1Atm+ΔP)ΔS και άλλο η προς τα έξω, ελάχιστο, (1Atm-ΔP)ΔS