by 
Το τελευταίο διάστημα σε όλες τις συζητήσεις περί εξετάσεων και νέου συστήματος, γινόταν αναφορές και στα φροντιστήρια, άλλοτε φανερά, άλλες φορές με υπονοούμενα, μια αναφορά δύσκολη, αφού φαινόταν ένα εκρηκτικό μίγμα, εύκολο να βάλει φωτιά και να διαλύσει τη συζήτηση. Με ευθύνη και του υπουργείου, οι νέες προτάσεις, συνδεόταν με ελάφρυνση από το «βραχνά» των φροντιστηρίων. Η αναφορές αυτές εξόργιζαν τους φίλους που εργάζονται στο φροντιστηριακό χώρο.
Μιας και περάσαμε λίγο τη φάση αυτή, ας δούμε λίγο την κατάσταση, μήπως και μπορούμε να συζητήσουμε ήρεμα κάποια πράγματα. Κάποιες σκέψεις λοιπόν, ατάκτως ειρημένες, όπως έρχονται συνειρμικά…
Στο δρόμο για τη χώρα. 7-8 km από την πόλη της Ζακύνθου. Στο πουθενά, φροντιστήριο Πουκαμισάς. Αριστερά ταμπέλα, μαθήματα για Δημοτικό, δεξιά άλλη ταμπέλα φροντιστήρια για Γυμνάσιο-Λύκειο. Η γραμματέας έκανε εγγραφές μέσα Αυγούστου, όταν όλοι έτρεχαν στις παραλίες…
Το μυαλό κάνει παιχνίδι με το χρόνο. Φροντιστήρια Πουκαμισάς, όπως κάποτε, αρχές δεκαετίας του ’70 είχαμε τον Στρατηγάκη. Εκεί τρέχαμε για να μάθουμε Αγγλικά τότε.
Αλήθεια, από τότε μέχρι σήμερα, όποιος θέλει να μάθει Αγγλικά, μήπως τρέχει σε φροντιστήριο ή τα μαθαίνει στο σχολείο του; Τόσες χιλιάδες καθηγητών Αγγλικής εργάζονται σε Δημοτικά-Γυμνάσια-Λύκεια, ξέρετε μήπως μερικές δεκάδες μαθητών, που να έμαθαν Αγγλικά και να μην χρειάστηκαν τα «κέντρα ξένων γλωσσών»;
Τι ακριβώς κάνουν οι συνάδελφοι στο σχολείο; Ποιο πρόγραμμα εφαρμόζουν, με ποιους στόχους και με ποια αποτελέσματα; Μιλάμε για διάστημα 50 ετών. Συστήματα και συστήματα άλλαξαν, στο αποτέλεσμα άλλαξε κάτι;
Αλλά και μαθήματα για παιδιά Δημοτικού! Γιατί; Γιατί ο πατέρας ή η μητέρα το απόγευμα, να πάρει το αυτοκίνητο για να μεταφέρει το παιδάκι στο φροντιστήριο και μετά από 1-2 ώρες, να ξαναπάει για να το πάρει; Τι ακριβώς στόχο έχει; Τι ανάγκη καλύπτει; Έχει να δώσει κάποιες εξετάσεις και για να έχει το καλύτερο αποτέλεσμα, πρέπει να στείλει το παιδί του σε φροντιστήριο;
Είναι οι εξετάσεις που οδηγούν στο φροντιστήριο;
Ο Δημήτρης Παπαγεωργίου χθες διαμαρτυρήθηκε για το νέο βιβλίο Χημείας της Β΄ Λυκείου. Πρώτη σελίδα «πετρέλαια». Λέξη για ονοματολογία…
Υπήρχε κάτι στραβό. Υπήρχαν συνάδελφοι που κόλλαγαν στην ονοματολογία, 3-4 μήνες, διδάσκοντας ακρότητες και μη κάνοντας τίποτα άλλο. Στραβό; Θεόστραβο!
Αλλά ισιώνει το κλήμα, όταν καταργούμε εντελώς την ονοματολογία; Αυτή δεν είναι ακρότητα; Πώς θα μάθει ένας μαθητής να ονομάζει μια ένωση; Μήπως πρέπει να πάει τρέχοντας στο φροντιστήριο για να μάθει, κάτι που επισήμως το σχολείο αρνείται να του διδάξει και το οποίο θα το βρει μελλοντικά μπροστά του;
Να ελαφρύνουμε το πρόγραμμα, μην εντατικοποιήσουμε το Λύκειο γιατί αλλιώς θα υποχρεώσουμε τα παιδιά να τρέξουν σε φροντιστήρια. Αυτή είναι η αλήθεια ή η μισή αλήθεια; Όταν δεν διδάσκεις τίποτα στο σχολείο ή όταν διδάσκεις μερικά ασύνδετα πραγματάκια, χαλαρά… τι ακριβώς αποτελέσματα θα έχεις; Δεν θα στείλεις όλους τους μαθητές στου …Στρατηγάκη ή πώς τον λέμε σήμερα; Πουκαμισά; Μάλιστα.
Η Ελένη (η σύζυγος) ήθελε να πάει κομμωτήριο. Την κατέβασα στη χώρα και πήγε, στέλνοντάς με στην διπλανή πλατεία για καφέ. Τον ήπια… κάπνισα το πρώτο, κάπνισα το δεύτερο τσιγάρο, δεν ερχόταν… Έκανε και ζέστη, βαρέθηκα να περιμένω, λέω πάω να δω.
Μπαίνω, δεν είχε πελάτισσες, αλλά είχε κλιματισμό, οπότε ήταν καλύτερα μέσα παρά έξω, κάθησα.
Ξέρεις μου λέει η Ελένη, η κόρη της κ. … είναι φοιτήτρια στο Φυσικό Κρήτης.
-Μπράβο λέω, καλές σπουδές.
-Δύσκολα κ. Διονύση, μου λέει. Δεν μπορεί να περάσει τα Μαθηματικά, ούτε κάποια μαθήματα Φυσικής. Πολύ δύσκολα. Δεν της άρεσαν και ποτέ τα Μαθηματικά …
– Και χωρίς να της αρέσουν τα Μαθηματικά πήγε στο Φυσικό;
– Ε δεν ήταν πρώτη επιλογή της, αλλά αυτό έπιασε….
…….
-Πρέπει να την στείλω φροντιστήριο. Δεν γίνεται αλλιώς. Δεν μπορεί να ανταποκριθεί. Και τα χρήματα είναι πολλά…
Φροντιστήρια λοιπόν, όχι μόνο για μαθητές Δημοτικού, αλλά και για φοιτητές του Φυσικού, που δεν τους αρέσουν τα μαθηματικά.
Να φτιάξουμε λοιπόν, ένα σύστημα εξετάσεων (μπορούμε να το πούμε και ελεύθερη πρόσβαση, χωρίς εξετάσεις) και στη συνέχεια οι φοιτητές, θα μπορούν άνετα να παρακολουθούν φροντιστήρια, για να μπορούν να περάσουν τα μαθήματά τους!
Μπορούμε επίσης να επιτρέψουμε να πηγαίνουν σε σχολές που θα διδαχτούν Μαθηματικά και Φυσική-Χημεία, μαθητές του Θεωρητικού προσανατολισμού. Ας δώσουμε μια ευκαιρία με κάποιο μάθημα επιλογής (χαλαρού προφανώς) να περάσουν κάπου τα παιδάκια και μετά, εντάξει θα δημιουργηθούν φροντιστήρια σε κάθε πόλη που θα φοιτήσουν τα …παιδάκια!
Στην τελευταία ανακοίνωση της ΕΕΦ (προσωπικά την βρήκα πολιτικάντικη και ως συνήθως αδιάφορη…) υπήρχε, παρόλα αυτά, μια σημαντική παράγραφος, την οποία προσπάθησα να αναδείξω:
«Η πρωτοφανής στα χρονικά πρωτοτυπία να εισάγονται οι υποψήφιοι χωρίς στοιχειώδεις γνώσεις σε απαιτητικές σχολές υψηλού κύρους και αναγνώρισης, αποδεικνύει τις προτεραιότητες και τις εμμονές της ηγετικής ομάδα του υπουργείου Παιδείας. Θα εισάγονται στα Πολυτεχνεία χωρίς να εξετάζονται Φυσική (μετατρέπεται σε μάθημα επιλογής!), όπως εισάγονται σήμερα σε σχολές με υψηλές απαιτήσεις Μαθηματικών και Φυσικής, χωρίς να γνωρίζουν Μαθηματικά και Φυσική! Ας μας γνωρίσει το υπουργείο μία πολυτεχνική σχολή όπου δεν υπάρχουν υψηλές απαιτήσεις στη Φυσική. Προφανώς και είμαστε σύμφωνοι στην εισαγωγή όλων στις σχολές που επιθυμούν, αλλά χωρίς προαπαιτούμενες στοιχειώδεις γνώσεις, οι φοιτητές τελικά οδηγούνται ή στην εγκατάλειψη ή στην προσφυγή στα πανεπιστημιακά ιδιωτικά φροντιστήρια, που βρίσκονται σε πρωτοφανή έξαρση.»
Πανεπιστημιακά ιδιωτικά φροντιστήρια, που βρίσκονται σε πρωτοφανή έξαρση… Ακούει κανείς; Υπάρχει κάποιο πρόβλημα ή όλα καλώς έχουν;
Τις τελευταίες μέρες βγήκε και το θέμα της αντιγραφής 106 φοιτητών του τμήματος Διοίκηση επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Πατρών.
Ας αφήσουμε στην άκρη, τις εύκολες μεγαλοστομίες ή και τις πολιτικές προεκτάσεις του θέματος και ας εστιάσουμε στο γεγονός.
Δεν υπήρξε καμιά «αντιγραφή»! 106 φοιτητές παρέδωσαν την ίδια εργασία για να περάσουν κάποιο μάθημα Μαθηματικής φύσεως.
Πού βρήκαν 106 φοιτητές την εργασία; Λέτε να την έγραψε ένας από αυτούς και την έδωσε στους υπολοίπους 105 για να την αντιγράψουν; Όχι βέβαια!
Την εργασία έγραψε κάποιος «εξωτερικός βοηθός», κάποιος φροντιστής και την «πούλησε» σε πολλούς!!!
Αλλά ας υποθέσουμε ότι δεν έκανε το σφάλμα και την έδινε σε έναν φοιτητή και άλλοι 105 φροντιστές έγραφαν άλλες 105 διαφορετικές εργασίες, τις οποίες έδιναν σε 105 φοιτητές για να την παραδώσουν, θα ήταν όλα καλά;
Είναι ξεκάθαρο ποιος κάνει τις εργασίες που οι φοιτητές υποχρεώνονται να καταθέσουν στα πλαίσια ενός μαθήματος; Όταν οι φοιτητές τρέχουν σε φροντιστήριο για να περάσουν κάποιο μάθημα, γιατί να μην πληρώσουν κάτι παραπάνω για να τους ετοιμάσουν και την εργασία;
Το θέμα δεν είναι σημερινό και δεν είναι μόνο Ελληνικό. Χρόνια μιλάμε για μεταδιδακτορικούς επιστήμονες στο Παρίσι, που η εργασία τους είναι να γράφουν διδακτορικά σε υποψήφιους διδάκτορες… Καλή και προσοδοφόρα εργασία.
Και ας έρθουμε στα καθ’ ημάς. Πήγατε συνάδελφοι για επιμόρφωση από τους συμβούλους για τις «ερευνητικές- δημιουργικές» εργασίες; Επιμορφωθήκατε; Γίνατε ικανοί να καθοδηγήσετε και να επιβλέψετε τις εργασίες που:
«μια εκτενή εργασία που πραγματοποιείται για κάθε μάθημα εντός του σχολείου υπό την καθοδήγηση και την επίβλεψη του/της εκπαιδευτικού του μαθήματος, που κατατίθεται σε ειδική πλατφόρμα όπου ελέγχεται για την περίπτωση αντιγραφής και που βαθμολογείται ανώνυμα από αξιολογητές ειδικού μητρώου».
Βλέπετε να μπορεί να λειτουργήσει το σύστημα αυτών των εργασιών; Εσείς συνάδελφοι που εργάζεστε στα σχολεία, μπορείτε να το υποστηρίξετε;
Μήπως μπορείτε να προβλέψετε ποιος θα γράφει αυτές τις εργασίες; Βλέπετε καμιά πιθανότητα ένας μαθητής της Γ΄ Λυκείου να «χάσει χρόνο» και να ασχοληθεί με συγγραφή τέτοιας εργασίας και να μην την αναθέσει στο φροντιστήριό του;
Είναι δυνατόν κ. Υπουργέ να μην βλέπετε εσείς, πού οδηγεί η πρότασή σας;
Καλησπέρα Θοδωρή, καλησπέρα Μήτσο.
Δύο καταιγιστικές
τοποθετήσεις, δυο καταθέσεις ψυχής.
Η μια, η φωνή του διορισμένου καθηγητή, που νιώθει να τον έχουν στήσει στον τοίχο.
Η άλλη, η εναλλακτική φιλοσοφία, για μια πιο ανθρώπινη κοινωνία, με περισσότερες ευκαιρίες για κάποιον να ζήσει ανθρώπινα…
Σας ευχαριστώ και τους δύο για τις … καταθέσεις σας, χωρίς να θεωρώ ότι πρέπει να πάρω θέση ή να αλλάξω τοποθέτηση, πάνω στα θέματα που έβαλα παραπάνω.
Καλησπέρα και πάλι, σχετικό νομίζω με τη συζήτησή μας
"Όταν ένας εκπαιδευτικός αποφασίζει να υπηρετήσει σε ένα από τα πιο ορεινά και
δυσπρόσιτα χωριά κι εκεί έχει έναν και μόνο μαθητή, δεν κάνει απλά την δουλειά του.
Κάνει πραγματικά λειτούργημα!
Δίστρατο… Στις πλαγιές του Σμόλικα."
Θοδωρή καλησπέρα
Περιγράφεις στο προηγούμενο σχόλιο σου μια "επίθεση" που γίνεται στους καθηγητές του δημοσίου. Ξεκίνησες το σχόλιο αυτό με αναφορά στη φράση μου ότι "τα πάντα έχουν κόστος και τιμή". Δεν είμαι σίγουρος αν το σχόλιο σου ήταν απάντησή προς εμένα, αλλά σκέφτομαι λογικά ότι θα μπορούσε και να είναι. Θέλω λοιπόν καλοπροαίρετα να διευκρινίσω τα εξής:
α) Καθηγητές του δημοσίου που κάνουν ιδιαίτερα υπάρχουν. Με βάση το δείγμα για το οποίο μπορώ να γνωρίζω, δηλαδή τα λύκεια του νομού που δουλεύω, το συμπέρασμά μου είναι ότι (όσον αφορά τους καθηγητές μαθημάτων που εξετάζονται πανελλαδικά) το "η συντριπτική πλειοψηφία των καθηγητών δεν έχει καμία απολύτως σχέση με συναλλαγές κάτω από το τραπέζι" δεν ισχύει. Μάλλον το αντίθετο ισχύει. Λυπάμαι που το λέω, αλλά οφείλω να το πω.
β) Πέραν αυτού, αδικαιολόγητες και κακόβουλες "επιθέσεις" προς τους καθηγητές του δημοσίου γίνονται και με εξοργίζουν όσο κι εσένα. Μη βαράς όμως εμένα (αν εννοούσες εμένα, επαναλαμβάνω) καθώς ανήκω στους καθηγητές που "θυσιάζουν τις ζωές τους σε […] δύσβατες βουνοκορφές και οδηγούν με πρωινούς παγετώνες σε απαξιωμένα οδικά δίκτυα […], γυρνάνε σε 3 και 4 σχολεία, αλλάζουν δύο σχολεία την ημέρα και πρέπει να «τσακιστούν» να προλάβουν να μετακινηθούν σε 50 λεπτά από το ένα σχολείο στο άλλο, […] υποχρεώνονται να διδάσκουν άγνωστα προς τις σπουδές τους αντικείμενα και κάθε χρόνο δεν γνωρίζουν που και τι θα πρέπει να διδάξουν". Υπάρχουμε λοιπόν κι εμείς, έχεις δίκιο, υπάρχει και μια ανάγκη (ή μια τρέλα) μας να μας συντηρεί σε αυτή τη δουλειά και με αυτούς τους όρους. Υπάρχει όμως κι ένας σημαντικός αριθμός συναδέλφων που (είτε με τις πράξεις του είτε με τη σιωπή του) τροφοδοτεί μια αρνητική εικόνα για όλους μας και είναι λάθος να υποβιβάζουμε τον αριθμό αυτό σε "ασήμαντη μειοψηφία".
γ) Το πρόβλημα δεν το προκαλούν μόνο όσοι κάνουν ιδιαίτερα, αλλά και όσοι συνάδελφοι σωπαίνουν απέναντι στο φαινόμενο. Αυτό είναι προσωπική άποψη που σίγουρα μου κάνει ακόμα πιο δύσκολο να συμφωνήσω με τον όρο "ασήμαντη μειοψηφία". Μπορεί βέβαια να κάνω και τελείως λάθος και στην Αθήνα η τη Σαλονίκη τα πράγματα να είναι διαφορετικά. Αν είναι έτσι ζητώ συγγνώμη.
Να σχολιάσω με την σειρά μου:
κόστος έχει το κράτος για κάθε ώρα μαθήματος, οι γονείς για κάθε ώρα απογευματινού μαθήματος (ο δημόσιος ιδιαιτεράς κοστίζει διπλά), αν και σε περίπτωση ενός «κακού» καθηγητή το κόστος είναι ανυπολόγιστο,
αλλά δεν υπάρχει τιμή, γιατί ο ίδιος (δημόσιος ιδιαιτεράς) θεωρεί ότι υπηρετεί την εκπαίδευση, προσφέρει έργο και φυσικά δεν είναι υπεύθυνος αυτός για την κατάσταση στα σχολεία.
συμφωνώ αλλά πόσοι είναι οι καθηγητές αυτοί στο σύνολο των καθηγητών? Ελάχιστοι.
δεν είναι φυσικά αληθές και μην ξεχνάμε ότι το σύνολο των δημόσιων λειτουργών θέλει να προσφέρει ελεύθερα χωρίς να αξιολογείται η όποια προσφορά του.
υπάρχουν, όπως θα έπρεπε να υπάρχει έλεγχος και αξιολόγηση του έργου που προσφέρει στους μελλοντικούς πολίτες ο κάθε καθηγητής. Δηλαδή ο αριθμός των καθηγητών που έχει δηλώσει ότι έχει ψυχολογικά προβλήματα, εμένα σαν γονέα δεν πρέπει να με προβληματίσει?
δεν θα διαφωνήσω, αλλά θα μπορούσε το σχολείο να οργανωθεί και να βρει την δική του ταυτότητα. Για τον μέσο γονέα οργανωμένη είναι η εκπαίδευση που έχει δει στα φροντιστήρια, ενώ όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα έχουν δει οργάνωση σε ιδιωτικά σχολεία.
Καταλαβαίνω ότι η συζήτηση είναι δημόσια, ότι κάποιος πιθανά να κρίνει από τον εαυτό του και αν είναι ο ίδιος σωστός να θεωρεί ότι είναι και το σύνολο, ότι η λογική της επανάληψης ίσως να «συνηθίζει» τα αυτιά μας σε περίεργα ακούσματα, ότι το συναίσθημα παίζει ρόλο (για τον καθηγητή που δεν μπορεί να συμπληρώσει το εισόδημα του), ότι δεν έχω υπόψη μου όλες τις μεταβλητές που υπάρχουν στο ανοργάνωτο σχολείο, ότι …
αλλά η ηθική του τώρα, συνεχίζει να κρίνει ανήθικο τον καθηγητή που αποφάσισε μόνος του να έχει μαγαζί, με πελάτες τους μαθητές. Υπάρχουν φυσικά και συνένοχοι, αυτοί που δέχονται την κατάσταση και σιωπούν.
Γιώργο καλησπέρα, θα είμαι ειλικρινής απέναντί σου, ελπίζοντας να καταλαβαίνεις
ότι δεν έχω κάτι προσωπικό εναντίον σου….
Ναι, η τοποθέτησή μου αναφέρεται και σε όσα έγραψες σε προηγούμενο σχόλιό σου. Θα συμφωνείς φαντάζομαι ότι αλλιώς συζητάμε σε μια παρέα και αλλιώς εκφραζόμαστε σε ένα δημόσιο φόρουμ το οποίο επισκέπτονται και κακοπροαίρετοι προς το κλάδο των καθηγητών του δημόσιου σχολείου…
Με βάση αυτό, με ενόχλησε η επιλογή σου, να αναφέρεις μόνο τα «κακώς κείμενα» και δεν σου κρύβω ότι μου φάνηκε επιφανειακή και ελιτίστικη η προσέγγιση στο θέμα.
Ο καθένας από εμάς θέτει τις δικές του «κόκκινες γραμμές» σε αυτό που ονομάζουμε επαγγελματική αξιοπρέπεια. Θα συμφωνούμε όλοι νομίζω σε αυτό το φόρουμ, πως δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για τον καθηγητή του σχολείου, που εκβιάζει ιδιαίτερα μαθήματα από τους μαθητές του και γενικότερα από το σχολείο στο οποίο εργάζεται. Είναι ηθικά και νομικά μεμπτό.
Θα διαφωνήσω όμως πλήρως με λογικές της μορφής: «Ο καθηγητής μπορεί το απόγευμα να κάνει οποιαδήποτε άλλη εργασία, εκτός από το να διδάσκει το γνωστικό του αντικείμενο». Ειλικρινά, υπάρχει άνθρωπος που πιστεύει ότι ο καθηγητής το απόγευμα μπορεί να είναι σερβιτόρος ή να παίζει μουσική ως DJ σε μαγαζιά, αλλά δεν μπορεί να βοηθήσει στο μάθημα που διδάσκει σχολείο, το γιο του φίλου του;;; Υπάρχει κάποιος που αμφισβητεί το γεγονός, ότι η επιπλέον της μιας φοράς ενασχόληση με τη διδασκαλία ενός αντικειμένου σε βοηθά να το προσεγγίσεις και να το διδάξεις καλύτερα;
Ποιος έχει συγκριτικό πλεονέκτημα; Αυτός που θα διδάξει το ίδιο θέμα σε τρία τμήματα των 8 μαθητών, ή αυτός που θα διδάξει το θέμα σε ένα τμήμα των 24 μαθητών;;;
Προσωπικά με απασχολεί ο καθηγητής του δημόσιου σχολείου «να είναι εκεί» και να προσφέρει ότι περισσότερο μπορεί στους μαθητές που η τύχη το έφερε να τον έχουν ως δάσκαλο…… Να μην κάνει διακρίσεις και να έχει μια βασική αρχή:
«Οι μαθητές που έρχονται στο δημόσιο σχολείο, έρχονται για να μάθουν από αυτό και όχι για να εξεταστούν σε αυτά που έμαθαν έξω από αυτό»
Δυστυχώς, οι συνθήκες εργασίας στο δημόσιο σχολείο γίνονται όλο και χειρότερες….. Αν δεν φροντίσουμε να αλλάξουμε την εικόνα που κάποιοι έχουν συμφέρον να λένε ότι ισχύει, αλείφουμε βούτυρο στο ψωμί όσων επιδιώκουν να συρρικνώνουν τη δημόσια δωρεάν εκπαίδευση προς όφελος άλλων εμπορεύσιμων προϊόντων…..
Εκτιμώ απεριόριστα τους συναδέλφους που έχουν τη δύναμη να προσφέρουν στο δημόσιο σχολείο κάτω από τις συνθήκες που όπως λες και εσύ βιώνεις…
Νομίζω αυτοί θα πρέπει να είναι ο φάρος για όλους εμάς τους υπόλοιπους, τους λιγότερο ή περισσότερο «βολεμένους»…..
Θοδωρή γεια και χαρά. Το καταλαβαίνω μια χαρά ότι δεν υπάρχει τίποτα προσωπικό. Χαίρομαι μάλιστα, γιατί βλέπω ότι η συζήτηση προχωρά με ένα τρόπο που τιμά το φόρουμ. Πολλά από αυτά που γράφεις με βρίσκουν σύμφωνο. Εικάζω ότι κάπου μπλοκάραμε στους περιορισμούς που βάζει η ηλεκτρονική επικοινωνία (μονόλογος/μονόλογος/μονόλογος κοκ) και ότι σε μια λάιβ κουβέντα θα ακουγόντουσαν μπόλικα "ναι ρε συ!".
Για να ικανοποιήσω τώρα και τον Διονύση που θα πεταχτεί στο επόμενο σχόλιο να πει "στο θέμα μας βρε παιδιά, βγήκατε εκτός ύλης"
, παραπέμπω σε ένα (σημερινό) άρθρο, που βάζει στο επίκεντρο τον ανταγωνιστικό χαρακτήρα των εξετάσεων (ένα ζήτημα που αφενός μεν δεν είναι δική μας επιλογή, αφετέρου συμφωνώ ότι συμβάλει τα μέγιστα στην επιβίωση "φροντιστηρίων και άλλων τινών").
Όπως λέει και ο τίτλος του, το άρθρο γράφτηκε με αφορμή μια σχετική δήλωση στη βουλή. Αν αυτό δεν είναι απόδειξη ότι οι έλληνες βουλευτές διαβάζουν τις συζητήσεις του υλικονετ, τότε τί είναι;
ώπα ξεχάστηκα. Το άρθρο είναι αυτό:
Με αφορμή μια δήλωση στη Βουλή για τα ιδιαίτερα μαθήματα που κάνουν οι καθηγητές
Περισσότερες απόψεις σημαίνει καλύτερη ενημέρωση για όποιον επισκέπτεται το ylikonet και δεν διδάσκει.
Σημεία:
Έχω την άποψη πως τα μαθήματα στο σπίτι από ένα καθηγητή δημόσιου σχολείου θα γίνουν νόμιμα, κάνω την εκτίμηση αυτή και δεν διαφωνώ καθόλου με την ιδέα. Νόμιμοι λοιπόν οι «ιδιαιτεράδες» του δημοσίου (χαρακτηρισμός που αν θεωρηθεί ότι απαξιώνει θα με προσβάλει, δεδομένου ότι ήμουν καθηγητής που έκανε ιδιαίτερα μαθήματα για χρόνια και τα θεωρώ περισσότερο αποδοτικά από κάθε τμήμα ή τάξη διδάσκοντας ένα θετικό μάθημα)
Πολύπλοκη η ανθρώπινη συμπεριφορά, πολλές οι ερμηνείες.
Προσωπικά δεν θέτω κόκκινες γραμμές, υπάρχουν θέματα που έχουν ηθικά μικρή σημασία και θέματα που έχουν ηθικό βάρος,
π.χ. άλλο το να δουλεύει ένας καθηγητής του δημόσιου σχολείου αδήλωτα σε ένα φροντιστήριο και άλλο το να έχει ο καθηγητής του σχολείου σπίτι του μαθητές της τάξης του ή και του σχολείου του.
Νόμιμα πιστεύω θα γίνουν τα μαθήματα (εκτός σχολείου από καθηγητές του σχολείου) αλλά δεν θα γίνουν (εκτιμώ ?!) ποτέ ηθικά.
Συμφωνώ με την άποψη να νομιμοποιηθούν τα μαθήματα για να δω πόσοι (το ποιοι μου είναι αδιάφορο) καθηγητές δεν έχουν ηθικά διλλήματα.
Φράσεις όπως: «κάνω μαθήματα σε μαθητές, όχι δικούς μου ή του σχολείου μου, βέβαια δεν είναι σωστό, αλλά …» έχουν ειπωθεί από καθηγητές του δημόσιου σχολείου μπροστά μου. Πιστεύω ότι λέγοντας το, νιώθουν καλύτερα. Η επανάληψη της ίδιας φράσης καθησυχάζει.
Το να θεωρούμε ότι ένας καθηγητής γίνεται καλύτερος όσο «ωριμάζει», είναι απόλυτα σωστό (ακόμα καλύτερα αν διδάσκει σε κάθε σχολική χρονιά το ίδιο μάθημα σε πλήθος μαθητών).
Το να αποτελεί η παραπάνω πρόταση επιχείρημα υπέρ των δημόσιων «ιδιαιτεράδων» με … κάνει και νιώθω «άβολα».
Καθηγητές του δημόσιου & του ιδιωτικού τομέα, συμπληρώνουν & βγάζουν τα προς το ζην λόγω ενός εκπαιδευτικού συστήματος που είναι εξετασιοκεντρικό και εφαρμόζεται σε ένα «αδύναμο» σχολείο.
Μπορεί κανείς να θεωρήσει ότι η κατάσταση στην εκπαίδευση, δεν οφείλεται στα ποσά που αποτελούν το εμπόριο της παιδείας;