by 
Κατά τη διάρκεια επιμορφωτικής ημερίδας, ανάμεσα σε αρκετά πειράματα στατικού ηλεκτρισμού, πραγματοποιήθηκε και το παρακάτω: δύο πλαστικά καλαμάκια αφού τρίφτηκαν με μάλλινο ύφασμα κρεμάστηκαν με νήματα από οριζόντια ξύλινη ράβδο και πήραν θέση αυτή, περίπου, που φαίνεται στην εικόνα, δηλαδή αντί να απωθούνται έλκονταν (!) Ποια μπορεί να είναι μια πιθανή εξήγηση; (τα πειράματα πραγματοποιήθηκαν πριν 8 χρόνια, ήμουν παρών, σε Γυμνάσιο του Χαϊδαρίου από δύο συναδέλφους, ο ένας ήταν ο “ημέτερος” Γιώργος Φασουλόπουλος, ζητώ συγνώμη από τον άλλον που δεν θυμάμαι το όνομά του)
Αυτό το διάβασα Γιάννη. Αλλά μήπως κρύβεται κάτι πίσω από αυτή τη διαφορετικότητα;
Άρα η εκφώνηση είναι παραπλανητική!!
Καλησπέρα Κατερίνα.
Τώρα είδα το σχόλιό σου.
Ναι, αλλά η εκφώνηση είναι του Βαγγέλη ενώ το "κόλπο" το έκανε ο Γιώργος
Δεν έχω ιδέαν.
Σκέφτομαι ότι ίσως κάθε καλαμάκι έχει δύο άκρα και το ένα παραμένει αφόρτιστο.
Το φορτισμένο άκρο του ενός έλκει το αφόρτιστο του άλλου.
Και η Κατερίνα διετύπωσε την σκέψη αυτήν αν κατάλαβα το σχόλιο.
Αρχικά σκέφτηκα κάποια πόλωση, αλλά ο Γιώργος είπε ότι χρειάζεται μεγάλη διαφορά φορτίων.
Μπορεί η αιτία να είναι κάποια φορτία-είδωλα που κυκλοφορούν γύρω από τα καλαμάκια..
Σε βλέπω να προσηλυτίζεσαι Κατερίνα και συ στην "ειδωλολατρεία"
Ναι…αλλά μόνο στα φανταστικά είδωλα!!
Το "φανταστικά" με ποια έννοια;
Όπως λέμε πέρασα φανταστικά;
και αυτό συμβαίνει, αλλά η στροφή όπως και η ερμηνεία είναι προφανής
Γιώργο, όταν λες στροφή;
Ακριβώς…
Συμπληρώνω:
όταν λες στροφή εννοείς ότι το άκρο του ενός που έχει τριφτεί γυρνά και πλησιάζει το αφόρτιστο άκρο του άλλο;
Αν ναι τότε έχουμε επαγωγή…
"Ξυράφι" μυαλό Κατερίνα!
Πράγματι θα μπορούσε το δεύτερο καλαμάκι, αν τριβόταν χαλαρά στήν ίδια περιοχή του χαρτιού
(χαρτί κουζίνας ήταν, φυσικά ο Γιώργος θυμάται καλύτερα,
ας λέει στην εκφώνηση ο Βαγγέλης για μάλλινο ύφασμα…)
που είχε ήδη φορτιστεί, λόγω τριβής, με αντίθετο φορτίο από αυτό του πρώτου
να αποκτήσει, βασικά, με επαφή, επίσης αντίθετο φορτίο με το πρώτο
και άρα στη συνέχεια τα δύο καλαμάκια να έλκονται,
αφού, όμως, το χαρτί ήταν διαφορετικό και αχρησιμοποίητο
η περίπτωση αυτή αποκλείεται
(αλλά σε πείραμα που πραγματοποιείται με ίδιο μάλλινο ύφασμα, μπορεί να συμβεί
θεωρώ, άρα σωστή την εξήγησή σου Κατερίνα)
Θα μπορούε, επίσης "Μήπως το ένα από τα δύο εκφορτίστηκε κατά τη διάρκεια που το κρεμούσαν;" που γράφεις
Προσωπικά εξέφρασα, τότε, την άποψη ότι πιθανόν το ένα καλαμάκι ήταν ήδη φορτισμένο από πριν
με αντίθετο από το φορτίο που απέκτησε το άλλο λόγω τριβής,
και λόγω τριβής το φορτίο του μειώθηκε απόλυτα, αλλά παρέμεινε αντίθετο,
οπότε τα δύο καλαμάκια έλκονταν
(η παρουσία φορτίου στο αρχικά φορτισμένο καλαμάκι θα μπορούσε να δικαιολογηθεί
αν αυτό είχε χρησιμοποιηθεί σε προηγούμεον πείραμα,
γι αυτό και γράφω "ανάμεσα σε αρκετά πειράματα"
και ίσως και γι αυτό ο Γιώργος γράφει "όταν το αναρτημένο καλαμάκι “φέρει τη βόλτα του”")
Με την ευκαιρία θυμίζω τη ρήση, σε προσωπική συζήτηση, του Δάσκαλου Διονύση Μαρίνου:
"όταν θα κάνεις πειράματα να μην ξεχνάς "την κακία" των αψύχων"!
Τότε όμως αυτή τη στροφή τη βλέπουμε και καταλαβαίνουμε ότι το φορτισμένο άκρο ήρθε απέναντι από το αφόρτιστο.
Βαγγέλη,
λίγο να καθυστερούσες θα “άνοιγαν τον Τζάκσον”,
αυτές οι αναξιόπιστες αλλά δημοφιλείς δραστηριότητες υπόκεινται σε δυο κύριους περιορισμούς.
Ο ένας είναι η υγρασία και άλλος η γειτνίαση του μονωτή με αγώγιμο σώμα, συνήθως το δέρμα του χεριού του “πειραματιστή”.
Η τυχαία προσέγγιση του ιδρωμένου χεριού και της φορτισμένης περιοχής στο καλαμάκι, δημιουργεί ανεπιθύμητο τόξο εκφόρτισης.
Το φαινόμενο είναι έντονο γι’ αυτό και προφανές, όταν φορτίσεις αγωγό με επαφή. Τη στιγμή της διακοπής της επαφής αν το χέρι πλησιάσει άθελα, πολύ κοντά τον αγωγό “νοιώθεις” ελαφρά την εκφόρτιση.
Άρα, η απογοητευτική προσέγγιση αφού δεν μεταχειρίστηκε φορτία είδωλα, δηλώνει:
Μακριά τα ιδρωμένα χέρια από τη φορτισμένη περιοχή.
Τα γάντια φαρμακείου ποτέ δεν έβλαψαν στο εργαστήριο.