by 
Οι γνωστοί ποδοσφαιρόφιλοι που ξεκίνησαν και συντηρούσαν την επικαιρική ανάρτηση «το μουντιάλ στο υλικονετ» φέτος ολιγώρησαν, ίσως επειδή ακόμα μαζεύουν τις δάφνες για την κατάκτηση του εγχώριου πρωταθλήματος και ο εκκωφαντικός αποκλεισμός της Γερμανίας από τους ομίλους κατέληξε να σχολιάζεται σε ανάρτηση για … βολές. Ας τους ενεργοποιήσουμε εμείς που έχουμε να πάρουμε τίτλο από το 1998.
μιλάμε για τάματα, όχι για … γραβάτες
Πριν αρχίσει η διοργάνωση, ο Λιονέλ Μέσσι έκανε ένα τάμα. Αν η Αργεντινή κερδίσει το τρόπαιο τότε θα πάει πεζός από τη γενέτειρά του, το Ροσάριο, για να προσκυνήσει στο ιερό της Παναγίας του Ροζαρίου στο Σαν Νικολάς, 70 χιλιόμετρα μακριά.
Εμπνεόμενο από την υπόσχεση αυτή, το γαλλικό Φρανς Φουτμπώλ εγκαινίασε στήλη με θέμα «τι θα κάνετε αν κερδίσετε το Παγκόσμιο Κύπελλο;».
Ο Ντι Μαρία απάντησε ότι θα ακολουθήσει τον αρχηγό του στην πεζοπορία των εβδομήντα χιλιομέτρων, έχοντας τη βεβαιότητα ότι πολύς κόσμος θα θελήσει να τους συνοδέψει σε περίπτωση τελικής επικράτησης της Αλμπισελέστε.
Απαντώντας στο ίδιο ερώτημα, ο Μεσούτ Οζίλ της Γερμανίας δήλωσε απλά ότι «θα πάει για διακοπές σε κάποιο τροπικό νησί, ώστε να ξεκουραστεί από τη σκληρή δουλειά».
Ο Ρογήρος πάει Μουντιάλ
ένας ακόμα δάσκαλος
Στην ποδοσφαιρική εκδοχή του «Κύκλου των Χαμένων Ποιητών», τη θέση του καθηγητή Κίτινγκ παίρνει ένας… Όσκαρ. Ο δάσκαλος Ταμπάρεζ! Στα νιάτα του, όντως, έχει υπάρξει δάσκαλος, γι’ αυτό και τον αποκαλούν «Maestro».
Στον πάγκο της «Σελέστε» βρέθηκε το 2006 (ξανά, μετά την περίοδο 1988-90). Είχε προηγηθεί τετράχρονη απόσυρση (2002-06).
Τα αποτελέσματα, δώδεκα χρόνια μετά, θαυμαστά. Αποκορύφωμα, η 4η θέση στο προηγούμενο Μουντιάλ και η κατάκτηση του Κόπα Αμέρικα, το 2011. Αλλά, ο αναμορφωτής της Εθνικής Ουρουγουάης είναι πολλά περισσότερα από ένας καλός προπονητής. Είναι ένας σπάνιος άνθρωπος.
Έχοντας μελετήσει διεξοδικά το ποδόσφαιρο της χώρας του, εκπόνησε πλάνο για την επένδυση σε όλο το σύστημα μικρών εθνικών, κινούμενος σε τρεις άξονες (παιχνίδι, αποτέλεσμα, συμπεριφορά). Το βασικότερο: κατάφερε να εμπνεύσει και να συσπειρώσει ένα αυθεντικά ποδοσφαιρικό έθνος.
Στα 71 του, πλέον, ο Ταμπάρεζ είναι αναγκασμένος να κινείται πότε με αμαξίδιο σε προπονήσεις και πότε με πατερίτσες στον πάγκο, καθώς, από το 2016, υποφέρει από το σύνδρομο Guillain-Barre. Πρόκειται για σπάνιο αυτοάνοσο νευρολογικό νόσημα, στο οποίο ο ασθενής μπορεί να παρουσιάσει παράλυση και μούδιασμα στα άκρα.
Όπως εξηγεί ο ίδιος: «Υπάρχουν μέρες που είμαι καλύτερα και μπορώ να σταθώ στα πόδια μου και κάποιες άλλες που δεν έχω δυνάμεις. Τίποτα, όμως, δεν μπορεί να επηρεάσει τη δουλειά μου και τη σχέση μου με τους παίκτες».
Έχοντας μια μάλλον αδιάφορη καριέρα, ως παίκτης, ο Ταμπάρεζ παρατήρησε πως αρκετοί νέοι συμπαίκτες του ζητούσαν τη γνώμη του, στα τέλη της δεκαετίας του ’70, ενώ πολλοί ήταν και οι φίλοι του που του πρότειναν να γίνει προπονητής, καθώς ήταν ήδη δάσκαλος.
Η απόφαση πάρθηκε, πάντως: «όταν δεν είχα χρήματα και χρειάστηκα μια νέα πηγή εισοδήματος. Μετά από πολλά χρόνια, παίζοντας ποδόσφαιρο, είχα καταφέρει μόνο να αγοράσω ένα μικρό σπίτι. Ήμουν παντρεμένος και ήμουν πατέρας τριών κοριτσιών».
Σημείωση: σε ένα από αυτά τα κορίτσια, που έγιναν τέσσερα στη συνέχεια, έδωσε το όνομα «Τάνια», το οποίο παραπέμπει σε σύντροφο του Τσε Γκεβάρα.
Ο ρομαντισμός, εξάλλου, δεν έλειψε ποτέ από τον Ταμπάρεζ. Σύμφωνα, δε, με το δικό του μανιφέστο-διδασκαλία: «κατανοώ ότι υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά πράγματα από το ποδόσφαιρο. Υπάρχουν όμως και πράγματα που μπορούν να βοηθηθούν από αυτό».
Συγκεκριμένα:
«Ο αθλητισμός μπορεί να συνεισφέρει σημαντικά στην υγεία και την εκπαίδευση. Δύο τομείς που έχουν να κάνουν με την ανάπτυξη και όχι με τον πλούτο. Το ποδόσφαιρο οφείλει να βοηθάει τους περιθωριοποιημένους ανθρώπους στην ένταξή τους στην κοινωνία, να συνεισφέρει στην ισότητα των ευκαιριών, να αποτελέσει οδηγό για τις κυβερνητικές πολιτικές, να καταπολεμήσει την αδράνεια».
Στο πλαίσιο αυτό, ο Ουρουγουανός τεχνικός προτρέπει τους παίκτες του να διαβάζουν βιβλία αντί να παίζουν ηλεκτρονικά παιχνίδια. Επηρεασμένος από τη δική του διαδρομή, πιστεύει πως ένας προπονητής πρέπει να είναι (και) παιδαγωγός. Μια πατρική φιγούρα. Γι’ αυτό, δημιούργησε μέχρι και βιβλιοθήκη, δίπλα στο προπονητικό κέντρο, στο Μοντεβιδέo!
Σε τοίχο του σπιτιού του, ο Όσκαρ Ταμπάρεζ έχει «καδράρει» τη ρήση: «Πρέπει να σκληραίνει κανείς τον εαυτό του, χωρίς ποτέ να χάνει τρυφερότητά του».
Και, όπως φαίνεται, την τηρεί ευλαβικά.
Λουκάς Μαστροδήμος
παγκοσμιοποίηση και υπερομάδες
Ο Χομπσμπάουμ αναπτύσσοντας τις κοινωνικές επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης, ασχολείται και με τις αλλαγές στο ποδόσφαιρο, ως μιας από τις εκφράσεις της μαζικής κουλτούρας. Η παγκοσμιοποιημένη βιομηχανία του θεάματος εμπνεύστηκε τις ποδοσφαιρικές υπερομάδες (Ρεάλ, Μπαρτσελόνα, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ), με στόχο να απευθύνονται στον παγκόσμιο φίλαθλο. Η στρατολόγηση νεαρών αλλοδαπών ποδοσφαιριστών, κυρίως Αφρικανών και Λατίνων, έγινε με κριτήρια οικονομικά, διαχειριστικά (ένταξη σε ποδοσφαιρικά κάμπους από μικρή ηλικία) και πολιτισμικά (διείσδυση στις χώρες & ηπείρους προέλευσης των νεαρών μισθοφόρων)
η αντίφαση
Οι υπερσύλλογοι εδράζουν σε ευρωπαϊκές χώρες με αυτοκρατορικό παρελθόν, στις οποίες αυτή η επιλογή συγκρούεται με την αίσθηση ανωτερότητας της εθνικής ταυτότητας που εκφράζεται και από την πορεία των εθνικών ομάδων στις διεθνείς διοργανώσεις. Αυτή η αντίφαση παρακάμπτεται όσο οι υπερσύλλογοι και οι “νατουραλιζέ” εθνικές ομάδες νικούν και τονώνουν το εθνικό αίσθημα.
η παγκοσμιοποίηση έχει παρενέργειες
Όταν η Ευρώπη δεν μπορεί να αφομοιώσει πολιτιστικά και κοινωνικά τους οικονομικούς μετανάστες, όλα της φταίνε. Ο οπαδικός χουλιγκανισμός αποκτά ακροδεξιά χαρακτηριστικά. Αυτά τα χαρακτηριστικά ενισχύονται στα τουρνουά εθνικών ομάδων, όπου ένα υγιές αίσθημα υπερηφάνειας (DW- made for minds). Σήμερα υπάρχει μια σκλήρυνση, μια στροφή προς το ακραίο, η οποία κατά παράδοξο και εντυπωσιακό τρόπο ανταποκρίνεται στην παγκόσμια κατάσταση και επιτείνεται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
εθνικιστικός μύλος
Πριν την έναρξη του Μουντιάλ της Ρωσίας οι δεύτερης γενιάς Γερμανοί παίκτες της Εθνικής Μεσούτ Οζίλ και Ιλκάι Γκυτογκάν φωτογραφίζονται με τον Ερντογάν επικαιροποιώντας την τουρκική καταγωγή τους. Στο ίδιο τουρνουά οι παίκτες της Εθνικής Ελβετίας Σακίρι και Τζάκα εμπνέονται από τις κοσοβάρικες ρίζες τους και μοχλεύουν τον σλάβικο αλυτρωτισμό στον αγώνα με την Σερβία. Έτσι ενεργοποιείται το γαϊτανάκι του ευρωπαϊκού εθνικισμού με πρώτο το ακροδεξιό γερμανικό κόμμα AFD ενάντια στους Τούρκους δεύτερης γενιάς, για να ακολουθήσει ο αλβανικός εθνικισμός που συμβολικά συνδράμει στην κάλυψη των επιβληθέντων προστίμων. Η ένταση μεταδίδεται στη διπλανή Σουηδία, όπου τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ζήτησαν το κεφάλι του τουρκικής καταγωγής Σουηδού παίκτη Τζίμι Ντουρμάζ γιατί έδωσε με άκαιρο φάουλ τη δυνατότητα στους Γερμανούς να κερδίσουν την ομάδα του.
υπάρχουμε γιατί κερδίζουμε
Οι προηγούμενες εκατέρωθεν αντιδράσεις ερμηνεύονται από το ότι κάποιος δεν γίνεται αποδεκτός επειδή αξίζει, αλλά μόνο επειδή κερδίζει. Αυτή η προσέγγιση κολλάει “γάντι” στις εθνικές ομάδες που ταυτίζονται με τις συλλογικές ταυτότητες των λαών, φτωχών και πλούσιων. Όποτε νικούν καλλιεργούν και συντηρούν την ψευδαίσθηση της εθνικής υπεροχής. Όταν χάνουν, συντελούν στη συλλογική κατάθλιψη. με τίμημα ακόμα και την εκτέλεση, όπως συνέβη με τον Κολομβιανό Αντρές Εσκομπάρ στο Μουντιάλ του 1994, που πλήρωσε με τη ζωή του το αυτογκόλ που σημείωσε κατά τον αγώνα με τις ΗΠΑ και συντέλεσε στον αποκλεισμό της Κολομβίας. Η άποψη ότι «υπάρχουμε γιατί κερδίζουμε», για κάποιους κυνική και πρωτόγονη, για άλλους πραγματιστική, έχει ως αρωγό την κυρίαρχη ιδεολογία «της αγοράς».
Μουντιάλ 2018 + Φυσική
Οι Ρώσοι κοσμοναύτες Anton Shkaplerov και Oleg Artemyev "τέσταραν" την μπάλα που χρησιμοποιήθηκε στο πρώτο παιγνίδι του Μουντιάλ ανάμεσα στη διοργανώτρια Ρωσία και τη Σαουδική Αραβία στις 14 Ιουνίου. Η μπάλα ονομάστηκε Telstar 18 και μεταφέρθηκε στο Διεθνή Σταθμό στις 24 Μαρτίου από το Σογιούζ.
Αποδεικνύεται προβληματικός όχι μόνον ο χειρισμός των υγρών στις συνθήκες (έλλειψης) βαρύτητας που επικρατούν στον Διαστημικό Σταθμό αλλά και το κοντρολάρισμα του σώματος των κοσμο-ποδοσφαιριστών.
Δες τη συμπεριφορά της μπάλας και χειριστών της, στο δίλεπτο βίντεο.
Οι ποδοσφαιριστές των δεκαετιών πριν το 1980, διευκολύνονταν στις κοφτές ντρίπλες από την μικρή ροπή αδράνειάς του σώματός τους, γι’ αυτό οι ιδανικοί χάφ και εξτρέμ ήταν βραχύσωμοι, όπως οι Δομάζος και Παπαϊωάνου, ενώ σήμερα έχει απομείνει με αυτόν τον σωματότυπο ο Μέσι. Οι σημερινοί υψηλόσωμοι ποδοσφαιριστές με μεγάλη ροπή αδράνειας όποτε δίνουν κλίση στο σώμα τους, διαχειρίζονται τη στροφορμή που αποκτούν με τεχνικές χορευτών μπαλέτου, γι’ αυτό είναι και πολλά τα φάουλ από τα απλωμένα χέρια. Όσοι αγαπούν τις ποδοσφαιρικές ιστορίες θα θυμηθούν την (μυθική;) προτροπή του Πούσκας στον πανύψηλο στράικερ, Αντώνη Αντωνιάδη, να λύσει το σώμα του σε …σχολή για μπαλαρίνες, αφού το 1968 δεν υπήρχαν στη χώρα σχολές για άνδρες χορευτές.
Οι συνθήκες έλλειψης βαρύτητας καθιστούν το σώμα του ποδοσφαιριστή έρμαιο της δύσκολα μεταβαλόμενης στροφορμής που απέκτησε, αφού κυρίως αεροβατεί, και αν ο παίκτης αργεί να κοντρολάρει το σώμα του το τόπι “θα πετάξει”. Άσε που “χωρίς βάρος” κερδίζει ανεπιθύμητους πόντους μπόι και επιπλέον χρειάζεται εντατικότερη μυϊκή ενδυνάμωση, που εξασφαλίζεται ασυνείδητα από την μετακίνηση στο γήινο βαρυτικό πεδίο.
κι’ άλλος δάσκαλος,
ο διαιτητής του αγώνα Ουρουγουάη – Γαλλία (0-2), Νέστορ Πιτάνα
Ήλθε στο τουρνουά ως ένας από τους κορυφαίους διαιτητές της Αργεντινής.
Σήμερα, ο 43χρονος και ύψους 1,92m ρέφερι, ήταν κυρίαρχος ενός δύσκολου αγώνα, με δυνατά μαρκαρίσματα, εριστικούς παίκτες (Σουάρεζ) αλλά και υποκριτές εκκολαπτόμενους “αστέρες” (Εμπαπέ).
Πρώην ηθοποιός και τώρα δάσκαλος γυμναστικής ο Πιτάνα, άρχισε να διαιτητεύει εγχώρια παιχνίδια το 2007 και σε μόλις τρία χρόνια κέρδισε το σήμα της FIFA.
Έχει διαιτητεύσει 341 επαγγελματικούς αγώνες πριν την έναρξη το Μουντιάλ 2018, βγάζοντας 1636 κίτρινες (2/ματς), 107 κόκκινες κάρτες (1/3 ματς) και έχει σφυρίξει 77 πέναλτι (1/ 5ματς).
Όπως είδαμε σήμερα, επιβεβαιώνει την στατιστική του της λελογισμένης χρήσης ποινών, αφού έχει τον τρόπο να ηρεμεί σκληρά αγόρια και βεντέτες, χωρίς γίνεται ο ίδιος πρωταγωνιστής.
και στα δικά μας, τη σχολική χρονιά 2018-19
Ναι Γιώργο, για τον κύριο της φωτογραφίας διατυπώθηκε η ρήση:
"Στον Πιτάνα, δεν κάνουν πιτανιές"
Τώρα που το μουντιάλ τελείωσε και ξεκινά το Euro θα πρέπει να ψάξουμε ομάδα
να υποστηρίξουμε….
Τους σοφιστικέ Γάλλους ή τους "ξενέρωτους" Βέλγους;
Δε νομίζω…..πολύ κακό για το τίποτα….
Ποτέ τους γηπεδούχους…..
Στην Αγγλία δεν παίζουν ποια ο Κέβιν Κήγκαν ούτε καν ο Στήβεν Τζέραρντ…
Ο Κένι Νταλγκλίς ήταν Σκωτσέζος και ο Ιαν Ρας Ουαλλός….
Άσε που δεν βλέπουμε ποια στην ΥΕΝΕΔ αγγλικό πρωτάθλημα
σε περιγραφή Γιάννη Αργυρίου….
Οι Σουηδοί, συμπαθείς και αδιάφοροι ταυτόχρονα….χωρίς ελπίδα ελληνικής
καταγωγής αφού….η δεκαετία του 70 είναι πολλά χρόνια πίσω….
Τι μένει λοιπόν;
για το παλικάρι της φανέλας
και γιατί ακόμα εκεί η μπάλα μαθαίνετε στις αλάνες και όχι στις κυριλέ ακαδημίες
κουράγιο παιδιά!
Δυστυχώς πρέπει να ανακαλέσω, αφού οι σκέψεις σου Γιώργο επιβεβαιώνονται
αμείλικτα ….
"Και δεν είναι μόνο αυτό. Προβληματισμό προκαλεί και το βίντεο που ανέβασε ο αμυντικός Ντέγιαν Λόβρεν μετά τη νίκη 3:0 επί της Αργεντινής όπου στα αποδυτήρια παίκτες φαίνεται να τραγουδάνε ένα τραγούδι της κροατικής οργάνωσης Ουστασά που ιδρύθηκε το 1929 και μετατράπηκε σε μια φασιστική οργάνωση που έκανε αποτρόπαια εγκλήματα και κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου.
Και δεν είναι το μόνο περιστατικό. Μετά την πρόκριση το 2014 για το Μουντιάλ ο Γιόσιπ Σίμουντιτς τραγουδούσε μαζί με τους οπαδούς αυτό το φασιστικό τραγούδι ……"
Δεν μας έμεινε παρά ο καναπές…..
Μουντιάλ 2018 + Τουρισμός
Απόψε οι Λατινοαμερικάνοι έχασαν στο γήπεδο, αλλά κέρδισαν την μάχη της εξέδρας, όπως πρόβλεπε και ο ακόλουθος πίνακας, για την Βραζιλία. Η Ουρουγουάη δεν «παίζει» στον πίνακα, γιατί παρά το μεγάλο ποδοσφαιρικό μπόι της, είναι μικρή σε έκταση και πληθυσμό (176.220 τ.χλμ. και 3.493.205 ψυχές).
Αύριο στη μάχη της εξέδρας αναμένεται να κυριαρχήσουν προφανώς οι Ρώσοι, αλλά και οι Άγγλοι. Μεγάλη παρουσία έχουν οι Αμερικάνοι των ΗΠΑ ως “τουρίστες” και οι νεόπλουτοι Κινέζοι.
Γνωστός μου που ταξίδεψε στην Μόσχα, παρέκαμψε τη βίζα αγοράζοντας εισιτήριο για τον πρώτο αγώνα του Μουντιάλ, Ρωσία – Σ. Αραβία.
Θόδωρε καλημέρα,
παρακολουθούμε στοχαστικά αυτά που γίνονται έξω απ’ την αυλή μας, γιατί τα κατανοούμε ευκολότερα,
ώστε να αντιμετωπίσουμε ψύχραιμα αυτά που εξελίσσονται μέσα απ’ τον μαντρότοιχο.
Καλημέρα και καλό ΣΚ αθλητικογράφοι
"Τώρα που το μουντιάλ τελείωσε και ξεκινά το Euro…" εγώ θα υποστηρίζω Γαλλία…
Χθες ήθελα να νικήσει η Βραζιλία, αλλά δεν έπεισε. Νομίζω ότι το παιχνίδι της ήταν προβλεπόμενο, χωρίς εμπνεύσεις, αν και αποφύγαμε τα καραγκιοζιλίκια του Νεϊμάρ που είχαμε στο προηγούμενο ματς.
Ίσως επειδή η Βραζιλία ήταν πίσω στο σκορ!!!
Καλημέρα Γιώργο, καλημέρα Διονύση,
πριν λίγες μέρες είχαμε δύο σημαντικές επετείους….
Η πρώτη 4 Ιουλίου 2004 γέμισε "εθνική υπερηφάνεια" τους πάντες….
Από τους γιάπιδες της "ισχυρής οικονομικά Ελλάδας" μέχρι τις νοικοκυρές
που έβλεπαν ποδόσφαιρο για πρώτη φορά…..
Τότε νομίζω οι "επαγγελματίες γραφιάδες" δεν είχαν καμία αντίρρηση
με το σύστημα "όλοι άμυνα και ότι κάτσει"….
Σχεδόν το παρομοίωσαν με το έπος του 1940….
Σε λίγες μέρες ξεκινούσε και η χρυσή ολυμπιάδα, των χορηγών και της ντόπας
και έπρεπε να υποστηριχτεί δεόντως….
Έντεκα χρόνια μετά την εθνική "επέτειο" , στις 5 Ιουλίου 2015, μια ακόμα πράξη
εθνικής αντίστασης……Δεν σχολιάστηκε, ίσως γιατί θέλουμε όλοι να ξεχάσουμε…
αυτά που δεν μπορούμε να καταλάβουμε….
Αυτά συνέβησαν μαζί με πολλά άλλα …"μέσα απ' τον μαντρότοιχο"
Συνεχίζουμε λοιπόν, χωρίς ομάδα που δίνει ερέθισμα για να υποστηρίξεις….
Οτιδήποτε λιγότερο βιομηχανικό από αυτά που διαφημίζουν οι χορηγοί, δεν έχει μέλλον…
Ομάδες της Λατινικής Αμερικής με παίκτες που παίζουν στα εθνικά πρωταθλήματα
δεν υπάρχουν πια….Η Αφρική έχασε από το Γιαπωνέζικο ορθολογισμό και τις επιλογές
της ΦΙΦΑ…. Η Ασία ποτέ δεν μπόρεσε γι αυτό και οι Κινέζοι πλέον αγοράζουν
έτοιμο προιόν που στην Ευρώπη πάει για απόσυρση….
Το ποδόσφαιρο πάντα ήταν συνέχεια των κοινωνικών δεδομένων….στο μουντιάλ
είναι ολοφάνερο….
Καλή συνέχεια στα υπόλοιπα παιχνίδια….
Από τον καναπέ πλέον μια συμπάθεια για κάτι που είδαμε για 3 χρόνια και εκτιμήσαμε
Γεια σου Θοδωρή.
Και μια γνώμη-άποψη του Παντελή Μπουκάλα:
Όσοι παρακολουθούμε ποδόσφαιρο ή όποιο άλλο σπορ, ζούμε σχεδόν κάθε αγώνα με τη βεβαιότητα ότι δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ. Αν μάλιστα το παιχνίδι έχει μεγάλη βαθμολογική σημασία ή είναι πλούσιο σε φάσεις, ανοίγουμε ήδη από το ημίχρονο το κουτάκι με την επιγραφή «Αλησμόνητα», τη μικρή μας μνημοθήκη, για να το ασφαλίσουμε εκεί από τη φθορά του χρόνου. Συχνά ωστόσο, ακόμα και λίγους μήνες αργότερα, συλλαμβάνουμε τον εαυτό μας ανήμπορο να θυμηθεί το θαυμάσιο γκολ ή την εξαιρετική απόκρουση. Σαν να γράφτηκε στο νερό η τοτινή χαρά ή στενοχώρια.
Αραγε, αν μας ρωτούσαν δημοσκόποι στον δρόμο και δεν είχαμε την ευχέρεια προσφυγής στο Διαδίκτυο, πόσοι θα απαντούσαμε αυτόματα πως η Εθνική Ελλάδας έχει παίξει με την Ιαπωνία; Το δικό μου μικρό τηλεφωνικό γκάλοπ, με ανθρώπους που τα παρακολουθούν αυτά, έδειξε ότι το αθλητικό Αλτσχάιμερ την έχει κάνει τη δουλίτσα του, παρότι τα μουντιαλικά παιχνίδια της Εθνικής μας δεν φτάνουν καν τα δέκα. Ούτε κι εγώ θυμόμουν. Αλλα έψαχνα στο Ιντερνετ κι άλλα ξεφύτρωσαν.
Ψιλοθυμόμουν ότι κι άλλες φορές στο παρελθόν είχε σχολιαστεί (επαινετικά ή ειρωνικά) η συνήθεια των Γιαπωνέζων φιλάθλων να μαζεύουν με προσοχή τα σκουπίδια τους μετά το τέλος του παιχνιδιού, το ’ψαξα λιγάκι κι έπεσα (έκπληκτος) στον αγώνα Ελλάδας – Ιαπωνίας, τον όχι και τόσο μακρινό Ιούνιο του 2014, στο Μουντιάλ της Βραζιλίας. Ισόπαλο άνευ τερμάτων. Με την Ελλάδα να παίζει μία ώρα με δέκα παίκτες, λόγω αποβολής του Κώστα Κατσουράνη. Εξ ου και οι διθυραμβικοί τίτλοι της επομένης, για τους μαχητές που στάθηκαν όρθιοι κτλ.
Ο,τι έκαναν στη Βραζιλία οι οπαδοί της γιαπωνέζικης Εθνικής το επανέλαβαν και στη Ρωσία. Χαρούμενοι ή λυπημένοι, μόλις τελείωνε το παιχνίδι γέμιζαν τις νάιλον σακούλες τους με τα απορρίμματά τους. Επαναλήφθηκαν φυσικά και τα διεθνή σχόλια. Δεν έχει τόση σημασία αν ήταν επαινετικά ή απαξιωτικά («χμ, ούτε απογοπίωση σε στρατόπεδο»), γιατί ο τόνος ήταν ίδιος: Η κίνηση των Ιαπώνων παρουσιάστηκε σαν παραδοξότητα, σαν κάτι εκκεντρικό. Δηλαδή σαν κάτι που δεν υπάρχει λόγος να παραδειγματίσει τους άλλους, γιατί είναι ιδιαιτερότητα της απωανατολικής κουλτούρας.
Τα σκουπίδια τους, πάντως, τα μάζεψαν και οι Σενεγαλέζοι φίλαθλοι, ξηλώνοντας τα στερεότυπά μας για τους ρυπαρούς Αφρικανούς. Αντίθετα, οι Γερμανοί, μετά την ήττα τους από τη Νότια Κορέα, άφησαν το σκουπιδομάνι τους στην εμβληματική Πύλη του Βρανδεμβούργου. Ξηλώνοντας τα κλισέ μας για τον σεβασμό τους στην τάξη.
Πηγή: Καθημερινή