Όταν ο από μηχανής θεός κατεβαίνει από το ποδοσφαιρικό εικονοστάσι

 «Αναζητώντας τον Ερίκ» του Κεν Λόουτς

στα αθηναϊκά θερινά σινεμά, εννέα χρόνια μετά την παγκόσμια προβολή του φιλμ

με λίγα λόγια

Ένας μεσήλικας ταχυδρόμος, ο Έρικ, βυθισμένος στην αυτολύπηση, μην μπορώντας να χειριστεί την δύσκολη εφηβεία των  παιδιών του, δέχεται «απ’ τον ουρανό» αναπάντεχο «κοουτσάρισμα» από τον «Ερίκ τον βασιλιά», όπως είναι γνωστός ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Ερίκ Καντονά.Πρόκειται για μια απ’ τις δύο ταινίες του αειθαλούς Κεν Λόουτς που επεξεργάζεται το βασικό θέμα του, δηλαδή την εκτός ισορροπίας εργατική τάξη στην μεταθετσερική Αγγλία, όχι με την χαρακτηριστική αδυσώπητη δραματική φόρμα του αλλά με βελούδινο ύφος. Η άλλη είναι το «μερίδιο των αγγέλων».

αυτοί που την έφτιαξαν

Ο Ερίκ

«Το να παίζεις τον εαυτό σου είναι απλώς ιδιαίτερο. Στη ζωή όλα γίνονται με αυθορμητισμό. Στη μυθοπλασία πρέπει να υποδυθείς τον εαυτό σου με φυσικό τρόπο. Εν τέλει φαίνεται ότι βρέθηκα σε φόρμα».

« Όταν έπαιζα, το ποδόσφαιρο ήταν κάτι το πολύ διαφορετικό από σήμερα. Παίζαμε γιατί το αγαπούσαμε. Πριν από χρόνια, όταν έπαιζα κι εγώ, τα πράματα ήταν διαφορετικά. Τώρα ξοδεύονται πολλά λεφτά, οι παίκτες πληρώνονται τεράστια ποσά, το ποδόσφαιρο έχει γίνει πολύ δημοφιλές, αλλά έχει χαθεί το πάθος. Όλες οι εφημερίδες γράφουν για το ποδόσφαιρο, πράγμα που εκμεταλλεύονται οι χορηγοί για να προωθήσουν τις ομάδες που υποστηρίζουν. Οι παίκτες βέβαια παίζουν το ρόλο τους. Αλλά και τα μίντια παίζουν το δικό τους».

« Είναι δύσκολο να δώσεις στο σινεμά τη ζωντάνια και τον αυθορμητισμό που υπάρχει στο γήπεδο. … Δεν έχω δει μια πράγματι καλή ταινία για το ποδόσφαιρο. Για το μποξ, ναι. Το μποξ είναι πιο εύκολο γιατί έχεις να κάνεις μόνο με δυο άτομα. Ενώ στο ποδόσφαιρο τα πρόσωπα είναι πολλά».

«Μέχρι σήμερα είχα σαν “πατέρα” τον Άλεξ Φέργιουσον, τον προπονητή της Μάντσεστερ, τώρα το ίδιο αισθάνομαι και για τον Λόουτς».

«Μπορείς να βρεις εύκολα νέους Μπέκαμ και Ρονάλντο, αλλά δεν πρόκειται να βρεις ποτέ άλλον Σερ Άλεξ».

O Κεν

«Ο κινηματογράφος είναι σαν το ποδόσφαιρο, χρειάζεται ρίσκο. Αν παίξεις χωρίς να ρισκάρεις, είναι πιθανό να κερδίσεις το παιχνίδι, όμως τελικά κανένας δεν θα θυμάται τον συγκεκριμένο αγώνα»!

«Ο Ερίκ Καντονά προσπαθούσε να επικοινωνήσει μαζί μου. Χωρίς αυτόν, δε θα υπήρχε η ταινία. … Προφανώς, ξέραμε ποιος είναι. Και εκείνος ήξερε πως ο Πολ Λάβερτι κι εγώ είμαστε λάτρεις του ποδοσφαίρου. … Ο Ερίκ είχε μερικές πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες, αλλά η πιο ενδιαφέρουσα ήταν εκείνη που αφορούσε τον στενό δεσμό του με έναν φαν του. Ο Πολ κι εγώ δεν τα καταφέραμε να προχωρήσουμε με τη συγκεκριμένη ιστορία, αλλά μας έδωσε τη γενική κατεύθυνση που θέλαμε να ακολουθήσουμε».

Ο Πολ

«Τον ρώτησα και για τον 9μηνο αποκλεισμό του από τα γήπεδα, μία τεράστια χρονική περίοδο για τη σύντομη καριέρα ενός επαγγελματία ποδοσφαιριστή. Πως τα κατάφερε να αντιμετωπίσει τη απομόνωσή του; Μου είπε πως έπρεπε να βρει κάτι να κάνει. Τι ήταν αυτό; Προσπάθησα να παίξω τρομπέτα, μου απάντησε. Και τότε, το πέπλο της διασημότητας έπεσε. Τελικά, είτε είσαι ο μεγάλος και τρανός Ερίκ είτε είσαι ο “μικρός” Έρικ, το μόνο που κάνεις καθημερινά είναι να προσπαθείς να δώσεις νόημα στη ζωή σου».

στο Σπόρτινγκ

Η έκρηξη των συναισθημάτων που προκαλεί στους θεατές το ποδόσφαιρο διευκολύνει την εκτονωτική αποσυμπίεση από την καθημερινότητα. Όσο για τη νεολαία που ζορίζεται να βρει τα προσωπικά πατήματά της, προσφέρει διεξόδους, συνήθως και δυστυχώς, αντικοινωνικής ομαδοποίησης, που αρκετές φορές την καθιστούν ακούσιο εργαλείο ετεροκαθοριζόμενων  σκοπιμοτήτων.

Στον δρόμο που ξεκινάει απ’ το γήπεδο του Πανιώνιου, στην ταράτσα του Σπόρτινγκ, βλέποντας τον «ταχυδρόμο Έρικ» και τον «Ερίκ το βασιλιά», διαπίστωσα ότι οι Λόουτς, Λάβερτι και Καντονά ανιχνεύουν μια ακόμα σχέση του ποδόσφαιρου με την καθημερινή ζωή. Το never walk alone, όχι της Μάντσεστερ αλλά της Λίβερπουλ, μπορεί να διευκολύνει την ελλείπουσα αυτογνωσία, αρκεί να πατάνε στο χόρτο προσωπικότητες που θρυμματίζουν με την συμπεριφορά τους τα καλούπια του κατεστημένου ποδοσφαιρικού πρότυπου.