by 
Όταν οι επίκαιρες εκδόσεις σχολικών ημερολογίων έχουν θέμα τον χρόνο, θα πρέπει να ενδιαφέρουν τους αναγνώστες του ylikonet.
Ακόμα περισσότερο, όταν τιμάται ο Στήβεν Χόκινγκ και η θεώρησή του για τον χρόνο συνδυάζεται με τον Ιανουάριο.
Ο Φλεβάρης, με τον χρόνο της Γεωλογίας-Παλαιοντολογίας.
Ο Μάρτης, με τον χρόνο που ορίστηκε από τα ιστορικά γεγονότα που βίωσαν οι αρχαίοι Βοιωτοί, όπου και το σχολείο που συνέταξε το ημερολόγιο.
Ο Απρίλης συνδυάζεται με τον χρόνο που καθορίζεται από τη σχετική κίνηση της Γη ως προς τον Ήλιο.
Ο Μάιος, με αρχαιοελληνικό χρόνο, των Ολυμπιάδων.
Ο Ιούνιος, με τον χρόνο των Ρωμαίων και ο Ιούλιος με αυτόν των Χριστιανών.
Ο Αύγουστος, με τον χρόνο των Εβραίων και ο Σεπτέμβριος με αυτόν των Μουσουλμάνων.
Ο Οκτώβριος, με τον χρόνο των Επαναστάσεων και ο Νοέμβριος με τα ρέοντα ρολόγια της τέχνης.
Τέλος, ο Δεκέμβρης είναι μήνας αποτίμησης του «χαμένου καιρού», με αναφορά στον Προυστ- όχι τον χημικό.
Τα καλογραμμένα μικρά σχόλια ταξιδεύουν τον αναγνώστη σ’ ενδιαφέρουσες εκδοχές της πιο αινιγματικής φυσικής παραμέτρου.
Φυλλομέτρησέ το, από εδώ.
Και του … Χρόνου!
Πράγματι ενδιαφέρουν…..τους αναγνώστες του ylikonet….
Πολύ καλή δουλειά, συγχαρητήρια στους δημιουργούς του
Δεν ήξερα ότι αποχαιρετάμε το 226 και περιμένουμε το 227….
Αλλά αφού 1792-2018 αντιστοιχεί σε 226 χρόνια, πώς συμπίπτουν οι ημερομηνίες,
αφού στο ημερολόγιο των Ιακωβίνων μετρώ 100000 s αντί για 86400 ημερησίως
σε μήνα των 3 δεκαήμερων εβδομάδων…
Δλδ ανά μήνα 3.000.000s ανά μήνα ενώ στο σημερινό 30*86400=2.592.000s
Σημαντική διαφορά….
Εκτιμώ πως το 2018 στο ημερολόγιο των Ιακωβίνων θα είχε άλλη αρίθμηση και όχι 226
Θόδωρε καλημέρα,
και εγώ, χάρις στην σχετική αναφορά του ημερολογίου του σχολείου της Ασωπίας, αναζήτησα λεπτομέρειες για το Ημερολόγιο των Ιακωβίνων.
Δεν πρέπει να υπήρξαν προβλήματα όπως αυτά που υπέθεσες, αφού η διάρκεια της νέας ώρας ήταν μεγαλύτερη του δίωρου της συμβατικής ενώ οι αντίστοιχες των πρώτων λεπτών να είναι μεγαλύτερες και των δεύτερων λεπτών μικρότερες των συμβατικών αντίστοιχα.
Το ιακωβίνικο ημερολόγιο αποτελούνταν επίσης από 365 ημέρες, ωστόσο ήταν διαφορετικός ο τρόπος υποδιαίρεσης του. Ο χρόνος εξακολουθούσε να είναι χωρισμένος σε δώδεκα μήνες, ωστόσο ο κάθε μήνας – χωρίς εξαίρεση – αποτελούνταν από τριάντα ημέρες με αποτέλεσμα να περισσεύουν πέντε ημέρες κάθε χρόνο, οι οποίες τοποθετούνταν ως εμβόλιμες στο διάστημα μεταξύ 17 και 22 Σεπτεμβρίου, δηλαδή τις ημέρες ακριβώς πριν την επέτειο από την ανακήρυξη της Δημοκρατίας. Οι ημέρες αυτές ήταν ημέρες ξεκούρασης και εορταστικών εκδηλώσεων αφιερωμένων στην αρετή, στο ταλέντο, στην εργατικότητα, στην κρίση και στην ανταμοιβή. Αρχικά επιχειρήθηκε να χωριστεί και η κάθε ημέρα σε δέκα ίσα τμήματα, αλλά το σχέδιο εγκαταλείφθηκε γρήγορα.
Τα προβλήματα που ανέκυψαν αφορούσαν περισσότερο τις σχέσεις της Γαλλικής Δημοκρατίας με τον υπόλοιπο κόσμο που χρησιμοποιούσε ένα τελείως διαφορετικό πρότυπο διαίρεσης του ημερολογιακού έτους. Οι εμπορικές συναλλαγές αλλά και η καθημερινή επικοινωνία των ανθρώπων ήταν πιο σημαντικές από την ανάγκη συθέμελης αλλαγής σε οτιδήποτε θύμιζε το παρελθόν. Η εφαρμογή του κράτησε λίγο περισσότερο από δώδεκα χρόνια, καθώς καταργήθηκε από τον Ναπολέοντα με ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 1806, αν και πρακτικά είχε αρχίσει να εγκαταλείπεται νωρίτερα. Προσπάθεια αναβίωσης του έγινε πρόσκαιρα και ανεπιτυχώς την περίοδο της Παρισινής Κομμούνας τον Μάιο του 1871 (6-23 Μαΐου).
Τα παραθέματα, από εδώ. Το πρώτο από την Βικιπαιδεία.
Η επεξεργασία της ημερολογιακής μεταρρύθμισης ανατέθηκε σε επιστήμονες κύρους, όπως τον Charles-Gilbert Romme, τον μαθηματικό Joseph-Louis Lagrange, τον Gaspard Monge και τον Philippe Fabre d' Eglantine. Ο ένας απ’ αυτούς μας έχει ταλαιπωρήσει στην Κλασσική (Θεωρητική) Μηχανική.
ένα ακόμα επαναστατικό ημερολόγιο
Η Σοβιετική Ρωσία, όπως και η Γαλλική Επανάσταση, πραγματοποίησε αλλαγές στο ημερολόγιο το 1929, όταν εγκατέλειψε τόσο το Ιουλιανό όσο και το Γρηγοριανό ημερολόγιο και υιοθέτησε το "Αιώνιο Ημερολόγιο", που ανέτρεπε λαϊκές παραδόσεις αιώνων. Η εβδομάδα αποκτούσε πέντε ημέρες και ο μήνας έξι εβδομάδες, έτσι ώστε το έτος να αποτελείται από 12 μήνες των 30 ημερών συν πέντε "λευκές" ημέρες αργίας (Πρωτομαγιά, Ημέρα της Επανάστασης κ.λπ.).
Για τον ευκολότερο υπολογισμό της ημερομηνίας, όλοι οι μήνες περιείχαν 6 πεντάδες και ίση διάρκεια, δηλαδή 30 ημέρες έτσι ώστε από την ημερομηνία να είναι εύκολο να υπολογιστεί αμέσως και η ημέρα της πεντάδας. Κατάργησε την αργία της Κυριακής, αλλά αναπαύονταν μια από τις ημέρες της "πεντάδας". Κατά τη γνώμη των μεταρρυθμιστών οι αλλαγές συμφωνούσαν περισσότερο με τις νέες συνθήκες εργασίας.
Το έτος είχε διάρκεια ίση με 72 πεντάδες, δηλαδή 360 ημέρες (5 × 72 = 360 ημέρες), ενώ οι 5 λευκές επαγόμενες ημέρες του κοινού έτους προστίθεντο κατά τον ακόλουθο τρόπο: H 1η λευκή ημέρα χωρίς ημερομηνία έμπαινε μετά την 30ή Ιανουαρίου και ονομαζόταν «ημέρα του Λένιν». Η 2η και 3η έμπαιναν μετά την 30ή Απριλίου, και ήταν δύο ημέρες αφιερωμένες στον εορτασμό της εργατικής Πρωτομαγιάς. Η 4η και η 5η έμπαιναν μετά την 7η Νοεμβρίου, συνδυάζονταν με τη μεγάλη γιορτή της «Οκτωβριανής Επανάστασης», που έδωσε τη νίκη στα Σοβιέτ, και ήταν αφιερωμένες στη βιομηχανία, που προσφέρει σε ένα κράτος την γεωργική και οικονομική αυτάρκεια.
Στα δίσεκτα έτη οι Σοβιετικοί πρόσθεταν μία ακόμα εμβόλιμη ημέρα μετά την 30ή Φεβρουαρίου, αφιερωμένη στη βιομηχανία. Η παρεμβολή των 5 ή 6 λευκών αυτών ημερών δεν αλλοίωνε τη σειρά των άλλων ημερών του μήνα και του έτους. Αφού καταργήθηκε η Κυριακή, ως ημέρα ανάπαυσης χρησιμοποιούνταν μια οποιαδήποτε ημέρα της πεντάδας, όχι απαραίτητα η ίδια για τους διάφορους κλάδους εργασίας, ώστε να μη διακόπτεται η παραγωγή.
Το ημερολόγιο αυτό είχε εγκριθεί από την Ακαδημία Επιστημών της Μόσχας. Όμως, η προσπάθεια αλλαγής της εβδομάδας με τις πεντάδες απέτυχε και η κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης αντικατέστησε το 1932 τις πεντάδες με τις εξάδες, ώστε το έτος των 360 ημερών να αποτελείται από 60 εξάδες. Αλλά και αυτό το σύστημα δεν μπόρεσε να καθιερωθεί στη συνείδηση του λαού. Γι’ αυτό τον λόγο, το 1940 η Σοβιετική κυβέρνηση επανέφερε σε χρήση το αρχικό Γρηγοριανό ημερολόγιο και την πανάρχαια εβδομάδα των 7 ημερών, με το Σάββατο και την Κυριακή.
Θεοδοσίου Στράτος και Δανέζης Μάνος, 1995, Η Οδύσσεια των ημερολογίων. Τόμος Β΄, Αστρονομία και Παράδοση. Εκδόσεις Δίαυλος, Αθήνα.
Ο χρόνος και η μέτρησή του με την ματιά του χημικού
Ελένη Ατσαλάκη, ΠΕ02, ΓΕΛ Βάμου
το ψάρεψα από γιορτινό ποστ του Δήμου
ορθότερα και χαλάλι της
Ελένη Ατσαλάκη, ΠΕ04.02, ΓΕΛ Βάμου
Πολύ όμορφο και σίγουρα πρωτότυπο..
Ανακαλώντας στη μνήμη μου διαφημιστικά ρολόγια, νομίζω πως
η πλειοψηφία δείχνει 10:10….
Τελικά η επίκεντρη γωνία των 120 μοιρών είναι πιο γοητευτική
από την ορθή των 90….
Γιατί όμως όχι 4:40 ;;;;
Τι εικόνα δημιουργεί στο υποσυνείδητο η θέση των δεικτών στη
συγκεκριμένη ώρα;;;
Γιώργο, καλές "διαδρομές" στη γείτονα χώρα…