by 
Ή αλλιώς μια παρουσίαση για αυτόνομο και συνεργατικό έργο, από τον Δημήτρη Τσαούση.
Τι συμβαίνει στη σύνθεση δύο ταλαντώσεων, όσον αφορά τις ενέργειες;
Δείτε το παρακάτω βίντεο.
Αλλά και ένα κείμενο για το:
Αυτόνομο και συνεργατικό έργο.
Επειδή το να μοιράζεσαι πράγματα, είναι καλό για όλους…
Ή αλλιώς μια παρουσίαση για αυτόνομο και συνεργατικό έργο, από τον Δημήτρη Τσαούση.
Τι συμβαίνει στη σύνθεση δύο ταλαντώσεων, όσον αφορά τις ενέργειες;
Δείτε το παρακάτω βίντεο.
Αλλά και ένα κείμενο για το:
Αυτόνομο και συνεργατικό έργο.
Μπορείς εδώ να βρεις ότι αναφέρω.
Παλιότερα είχα κάνει αναφορά.
Αγαπητέ κύριε Καράβολα,
Το πρόβλημα το βρήκα σε μια συζήτηση μαθητών στο διαδίκτυο πριν μερικά χρόνια και έχω κρατήσει ένα κομμάτι από την κουβέντα τους που σας την επισυνάπτω συνημμένα.
Στην προσπάθεια που έκανα να λύσω το πρόβλημα των παιδιών κατέληξα σε κάποια συμπεράσματα που με εξέπληξαν και εμένα, αλλά όταν βρήκα κάτι ανάλογο στην βιβλιογραφία, πήρα το θάρρος να δημοσιοποιήσω τις σκέψεις που έκανα.
Στην συνέχεια σας στέλνω συνημμένα την σχετική βιβλιογραφία.
Το 1+1=4 είχε κάτσει στο μυαλό μου περίεργα.
Όταν όμως το είδα και αλλού γραμμένο, ξεθάρρεψα.
Βέβαια η εξήγηση που έδωσα είναι πιο απλοϊκή από εκείνη της βιβλιογραφίας, αλλά έπρεπε να προσαρμόσω ένα πανεπιστημιακό σύγγραμμα στο επίπεδο της δευτεροβάθμιας και νομίζω δεν ξέφυγα από το θέμα, αφού και στη βιβλιογραφία αναφέρεται σαφώς ότι όταν οι δυο πηγές δουλεύουν πολύ κοντά, η μία επηρεάζει την άλλη και κάθε πηγή καταναλώνει περισσότερη ενέργεια παρουσία της δεύτερης. Αυτά αναφέρω και εγώ.
Το πρόβλημα αυτό το είχαμε ξανακουβεντιάσει και παλιότερα.
Τώρα το ξανάφερα ως μια διδακτική παρέμβαση για να δείξω ότι η παρουσίαση του μαθήματος μπορεί να προκαλέσει το ενδιαφέρον των μαθητών και με τον τρόπο αυτό να βελτιώσουμε το λύκειο που όλοι παραδέχονται ότι αντιμετωπίζει πρόβλημα.
Θέλω να πω ότι το σχολείο δεν πρόκειται να βελτιωθεί με καμία μεταρρύθμιση, παρά μόνο με ένα καλύτερο μάθημα από τους εκπαιδευτικούς, αρκεί αυτοί να κάνουν το μάθημά τους μοναδικό, έτσι που οι μαθητές να θέλουν μα παρακολουθήσουν αυτό το μοναδικό μάθημα που δεν θα το βρουν πουθενά αλλού.
Σε αυτό το συμπέρασμα έχω καταλήξει παρακολουθώντας σχολεία, φροντιστήρια και ιδιαίτερα μαθήματα, όπου παρατήρησα ότι όλοι λένε τα ίδια πράγματα. Κάνουν όλοι το ίδιο μάθημα, πολλές φορές και τις ίδιες ασκήσεις, οπότε ο μαθητής ακούει τα ίδια πράγματα και βαριέται. Επειδή δε πρώτα τα ακούει στο φροντιστήριο και μετά στο σχολείο, την νύφη την πληρώνει το σχολείο. Και εμείς να είμαστε μαθητές την ίδια συμπεριφορά θα είχαμε.
Πρέπει λοιπόν να αλλάξουμε το έργο που παίζουμε!
Ίσως αυτή την κουβέντα θα έπρεπε να κάνουμε και εκεί να ρίξουμε το μεγαλύτερο βάρος.
θέλω να σας στείλω κάποια πράγματα συνημμένα αλλά δεν μπορώ προς το παρόν. θα προσπαθ΄σω πάλι!
https://www.youtube.com/watch?v=XoJr0dqJC4w
Οι φυσικές επιστήμες είναι μία λαμπρή ανθρώπινη δραστηριότητα γιατί η αλήθεια τους βασίζεται στον ορθολογισμό και στο πείραμα. Έτσι μπορεί κάποιος να ανατρέψει τη γνώμη των πολλών ή και των αναγνωρισμένων στο χώρο ανθρώπων ή ιδρυμάτων, με μοναδικά του όπλα τα παραπάνω. Μπορεί να εναντιωθεί στις απόψεις φίλων και αγαπητών προσώπων χωρίς τον κίνδυνο να παρεξηγηθεί ή να χαλάσει τις αγαστές σχέσεις του με αυτούς που έχει αντίθετες απόψεις. Παράδειγμα η μακροχρόνια διαμάχη για την ερμηνεία της κβαντομηχανικής ανάμεσα στη σχολή του Αιστάιν και στη σχολή της Κοπελχάγης δεν εμπόδισε στο παραμικρό την αμοιβαία εκτίμηση και φιλία μεταξύ των πρωταγωνιστών της διαμάχης. Με αυτές τις βασικές σκέψεις θα επιχειρήσω μία αποδόμηση της έννοιας του συνεργατικού έργου του επιστήθιου φίλου μου Δημήτρη Τσαούση.
Η μεταφορά κάποιων φυσικών αρχών και συμπερασμάτων στο κοινωνικό γίγνεσθαι δεν είναι πρωτόγνωρη. Είναι πολύ διαδεδομένη για τα κεφάλαια της φυσικής που έχουν να κάνουν με την εντροπία, την ειδική θεωρία σχετικότητας και πάρα πολύ μα πάρα πολύ με την κβαντομηχανική την οποία την είδαμε να μεταφέρεται ακόμη και στα θεατρικά δρώμενα. Όλες αυτές οι «κοινωνικές εφαρμογές» των φυσικών επιστημών είναι κατά την γνώμη μου ανορθολογικές και ενίοτε και επικίνδυνες.
Το σημείωμα αυτό είναι αφιερωμένο εξαιρετικά στον φίλο μου το Δημήτρη που πάνω από 20 χρόνια ήταν για μένα μία πηγή έμπνευσης και δημιουργίας και ενίοτε και έντονων διαφωνιών.
Καλημέρα παιδιά.
Πάνο έχω επιφυλάξεις ή έστω απορίες για κάποια που γράφεις.
Στην φυσική όμως κατά την γνώμη μου δεν υφίσταται το φαινόμενο «σύνθεση ταλαντώσεων». Υφίσταται μόνο το φαινόμενο σύζευξη ταλαντώσεων.
Νομίζω πως υπάρχουν αμφότερα. Στην σύζευξη περνάει ενέργεια από τη μία ταλάντωση στην άλλη περιοδικά.
Σύνθεση τι είναι;
Θεωρώ πως είναι μια περίπτωση σύνθεσης κινήσεων. Ο παρατηρητής Α βλέπει ταλαντευόμενον τον Β. Ο Β βλέπει το σώμα Σ ταλαντευόμενο. Ποια κίνηση βλέπει ο Α για το Σ;
Υπάρχει διότι υλοποιήθηκε με τους μηχανικό και οπτικό παλμογράφο.
Πάμε στο άλλο:
Για το συνεργατικό έργο δεν νομίζω να μπορεί κάποιος να βρει ένα πρακτικό παράδειγμα συνεργασίας που η χημική ενέργεια ενός ανθρώπου να μετατρέπεται σε κινητική ενός σώματος και να χρειάζεται τη βοήθεια από έναν φίλο του.
Σκέφτομαι το εξής:
Πάνω σε κινούμενο τραίνο σπρώχνω ένα κιβώτιο. Ασκώ δύναμη 500 Ν και το κιβώτιο μετακινείται 2 m ως προς εμένα αλλά 100 m ως προς έναν μη επιβάτη. Αυτός βλέπει έργο 50000 J αλλά καταλαβαίνει πως εγώ δεν έχασα τόση (τουλάχιστον) χημική ενέργεια. Η ερμηνεία που δίνει έχει ενδιαφέρον. Μπορεί να γίνει μέσω συνεργατικού έργου.
Πέραν αυτών, έχουμε συνηθίσει να αναφερόμαστε στην σύνθεση κάθε φορά που οδηγούμαστε σε πρόσθεση (και όχι μόνο).
Όμως πρόσθεση κάνουμε σε περιπτώσεις ποιοτικά διαφορετικές.
1. Αθροίζουμε δύο σήματα.
2. Αθροίζουμε δύο λύσεις κυματικής εξίσωσης διότι το επιτρέπει η γραμμικότητα.
3. Εδώ:
4. Σε περιπτώσεις σύνθεσης κινήσεων.
Το ότι προσθέτουμε δεν εξομοιώνει ποιοτικά τις περιπτώσεις.
Καλησπέρα σε όλους και Χρόνια Πολλά.
Με μπερδεύει και εμένα αυτή η ερμηνεία του συνεργατικού και της ισχύος. Δηλαδή αν δέσω σε μία άμαξα δύο άλογα, θα κουράζονται περισσότερο από ότι καθένα μόνο του, ή κάτι παρερμηνεύω;
Στάθη αν δούμε το έργο ως γινόμενο δύναμης-απόστασης (ή όπως εκφράζεται μαθηματικά σε εξεζητημένες περιπτώσεις) δεν έχουμε πρόβλημα. Πρόβλημα γεννάται αν ψάξουμε να βρούμε την προέλευση.
Χρησιμοποίησα ένα παράδειγμα:
Πάνω σε κινούμενο τραίνο σπρώχνω ένα κιβώτιο. Ασκώ δύναμη 500 Ν και το κιβώτιο μετακινείται 2 m ως προς εμένα αλλά 100 m ως προς έναν μη επιβάτη. Αυτός βλέπει έργο 50000 J αλλά καταλαβαίνει πως εγώ δεν έχασα τόση (τουλάχιστον) χημική ενέργεια.
Αν κάνουμε πιο δραματική την κατάσταση. Αν η διαδικασία γίνεται σε αεροπλάνο;
Η μετατόπιση του σημείου εφαρμογής της δύναμης είναι τεράστια και γίνεται σε μικρό χρόνο. Το έργο της δύναμής μου είναι όντως τεράστιο, καθώς και η ισχύς. Είναι όμως εμφανές ότι τέτοια ισχύ δεν διαθέτω. Άλλως θα ήμουν ο Σούπερμαν. Ποιος με βοήθησε;
Διονύση καλησπέρα,
Σου έχω στείλει ένα μήνυμα στο messager στο φβ.
Καληνύχτα
Γιάννη εννοείς ότι για να υπολογίσω πόσο "κουράζομαι" στο παράδειγμά σου, πρέπει να υπολογίσω το έργο στο δικό μου σύστημα αναφοράς, το κινούμενο. Σύμφωνοι. Στο παράδειγμα της ανάρτησης τα δύο παιδιά ασκούν στο ίδιο δικό τους σύστημα αναφοράς, ίσες δυνάμεις. Το έργο τους προκύπτει μεγαλύτερο για να διατηρήσουν διπλάσια επιτάχυνση. Λογικό, αλλά δεν κουράζονται περισσότερο επειδή "συνεργάζονται".
Ακόμα "χειρότερα", Γιάννη, αν το κιβώτιο δεν μετατοπίζεται καθόλου σε σχέση με εμένα, λόγω τριβών, το δικό μου έργο είναι 0.
Πάνο καλησπέρα.
Μου φαίνεται ότι η κυβέρνηση έχει το σκεπτικό του Δημήτρη. Ότι όταν δύο συνεργάζονται, ο καθένας κουράζεται περισσότερο απ΄ ότι αν δεν υπήρχε συνεργασία. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που κατάργησε τους συνεργάτες στα ΕΚΦΕ.
Γιάννη, στη περίπτωση του αεροπλάνου κάνεις λάθος. Όταν το αεροπλάνο είναι ακίνητο, το έργο που κάνεις είναι μόνο το έργο που γίνεται σπρώχνοντας το κιβώτιο. Όταν το αεροπλάνο κινείται, το έργο της δύναμης που σπρώχνει το κιβώτιο είναι, όντως, πολύ μεγάλο, αλλά υπάρχει και το αρνητικό έργο που γίνεται από τα πόδια σου που σπρώχνουν το πάτωμα του κινούμενου αεροπλάνου αντίθετα με την κίνηση του αεροπλάνου. Το άθροισμα των δυο έργων είναι ακριβώς το έργο που κάνεις όταν το αεροπλάνο είναι ακίνητο.
Στάθη, Νίκο, Βαγγέλη θα συμφωνήσω. Είναι τόσο προφανές όμως;
Το θέμα είναι μόνο να αντιμετωπίσουμε το έργο ως F.x ή να καταλάβουμε την ουσία;
Γιάννη κάτι “χάνω” και πολλές φορές όταν κάτι “χάνω” με εσένα έχεις δίκιο. Ποιά είναι η ουσία;