by 
Δύο αντλίες ανεβάζουν νερό από το ίδιο πηγάδι.
Η μία τροφοδοτεί σωλήνα διατομής μεγαλύτερης από αυτήν του σωλήνα που τροφοδοτεί ή άλλη.
Οι δύο παροχές είναι ίσες.
Να συγκρίνετε τις ισχείς των αντλιών.
Επειδή το να μοιράζεσαι πράγματα, είναι καλό για όλους…
Βαγγέλη διάβασε το κεφαλή, η κλίνη και η λαθολογία".
Η κεφαλή η κλίνη και η λαθολογία.
Εκεί θα δεις ότι χρησιμοποιήθηκαν και οι δύο τύποι. Όχι από κάποιους Μποστ της εποχής ή από κάποιον τραγουδποιό όπως ο (εξαίρετος) Άκης Πάνου.
Θα δεις ότι τον 4ο μόλις αιώνα μ.Χ., ο Ιωάννης Χρυσόστομος, ένας από τους επιφανέστερους πατέρες της εκκλησίας, ρήτορας χαρισματικός, στις ομιλίες περί μετανοίας γράφει:
Διὰ τοῦτο ὁ Θεὸς ἐπὶ γῆς ὤφθη· διὰ σὲ, ὦ ἄνθρωπε, Θεὸς ἐπὶ γῆς ὤφθη, μὴ ἔχων ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίναι.
Θα διαβάσεις γιατί το αρχαίον «ουκ έχει πού την κεφαλήν κλίνη» εξελίχθηκε έτσι. Γιατί δηλαδή απαρέμφατο.
Θα διαβάσεις ότι το να πεις «δεν έχω πού την κεφαλήν κλίνη» είναι σπασμένα περσικά, διότι συντάσσεις αντωνυμία πρώτου προσώπου με ρήμα τρίτου, σαν να λες «εγώ φεύγει». Το να πεις «δεν έχω πού την κεφαλήν κλίνω» είναι τραγέλαφος, που ανακατεύει αρχαία σύνταξη με το νεοελληνικό αρνητικό μόριο. Εκτός πια αν χρησιμοποιεί κανείς τη φράση μόνο στο τρίτο ενικό πρόσωπο.
Τι σημαίνουν όλα αυτά και όλα τα άλλα που θα διαβάσεις;
Πολύ απλά σημαίνουν ότι πολλά τα αγνοούμε και τα βρίσκουμε ψάχνοντας. Σκέψου τώρα έναν να λέει "που την κεφαλήν κλίναι". Να έρχεται ο άλλος και να τον διορθώνει:
-Το σωστό είναι "που την κεφαλήν κλίνη".
Τι θα κάνει ο "διορθωτής" όταν του δείξεις τον Χρυσόστομο, τον Αθανάσιο,τον Ωριγένη, τον Δίδυμο Τυφλό, τον Θεόδωρο Στουδίτη, τον Ιωάννη Δαμασκηνό («Τίς γὰρ ἀνθρώπων τοσοῦτον ταπεινός; Οὐκ εἶχε μὲν γάρ, ποῦ τὴν κεφαλὴν κλῖναι«), τον Ιωάννη Καντακουζηνό, τον Γεννάδιο Σχολάριο, και πολλούς άλλους;;;
Θα μας πει ότι λάθος έκαναν διότι ο αρχαίος τύπος είναι…… η κυρία Βέρα στο Γυμνάσιο μας είπε ότι……
Αντιλαμβάνεσαι ότι το πλέον λογικό είναι να πει ο διορθώνων:
-Λάθος έκανα παιδιά.
Η κατάσταση αυτή ισχύει σε πάρα πολλές περιπτώσεις. Λέει ένας:
-Παν μέτρον άριστον.
-Όχι είναι "μέτρον άριστον" διότι έτσι το είπε ο Κλεόβουλος ο Ρόδιος!
Τι να του πεις τώρα του διορθωτή; Ότι ο Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός έτσι το έγραψαν; Θα τους βγάλει αμόρφωτους και τους δύο;
Ο ασκοί του Αιόλου που ήταν ένας.
Το κόκαλο που είναι κόκκαλο.
Οι αντιστάσεις που είναι αντιστάτες.
Το "αυξάνει" που είναι "αυξάνεται" (παρά τη σωρεία των λεξικών που την καταγράφουν).
Αντιλαμβάνεσαι ότι όλα αυτά είναι θέματα προτίμησης, συνήθειας, άποψης. Το κυνήγι της μοναδικής αλήθειας είναι επικίνδυνο. Κυριαρχεί ο νόμος του Μέφρι.
Όχι δεν έκανα λάθος γράφοντας "Μέφρι" αντί "Μέρφι".
Βαγγέλη εγώ είμαι άσχετος. Ότι Ελληνικά μιλάω τα άκουσα στο σπίτι , τα άκουσα και διάβασα στο σχολείο, τα διάβασα σε βιβλία ή σε συγγράμματα του Πανεπιστημίου.
Κάτι μου ακούγεται καλά ή όχι. Κάτι μου γυρίζει τα άντερα. Τότε ψάχνω.
Οι γνώσεις μου είναι πολύ περιορισμένες. Περίπτωση καραμπινάτης ημιμάθειας.
Μου μένει μόνο να ψάξω.
Τότε βλέπω ότι όντως χρησιμοποιούσα λανθασμένα το «Εξ απαλών ονύχων».
Βλέπω όμως ότι ο «μέτρον άριστον» , ο «ασκός του Αιόλου», ο οπαδός των αντιστατών και όλοι όσοι με διόρθωσαν δεν είχαν ψάξει πολύ. Τους είπανε ότι τα «πράσινα άλογα» είναι «πράσσειν άλογα», τους άρεσε και το αποδέχτηκαν χωρίς ψάξιμο.
Έτσι όταν αμφιβάλλω ψάχνω.
Βαγγέλη δεν είναι θέμα ούτε πλειοψηφίας, ούτε Δημοκρατίας.
Φυσικά δεν έχουν πάντοτε δίκιο οι πολλοί.
Το θέμα είναι ποιοι το λένε. Αν αυτοί είναι ο Σεφέρης, ο Χρυσόστομος, ο Παπαδιαμάντης, ο Κριαράς και έγκυρα λεξικά, είναι δυνατόν να λες:
-Άσχετα αν έχουν δίκιο;
Η πλειοψηφία των συμπολιτών μας λέει "εξ απαλών ονύχων" και εννοεί "ακροθιγώς". Φυσικά δεν έχουν δίκιο επειδή είναι πλειοψηφία. Όμως εδώ έχουμε άλλη περίπτωση.
Εν κατακλείδι οι “πάτερ Διονύσιοι” είναι αποδεκτοί εάν τους αποδέχεται έγκυρο λεξικό. Εγώ δεν χρησιμοποιώ τον τύπο.