1-το Φυσικό του Πανεπιστήμιου Αθηνών (1837-1940): στιγμιότυπα από τα 100 πρώτα χρόνια

χρόνια πολλά Παναγιώτη της Χημείας

η ιστορία του ενιαίου Φυσικού μέχρι το 1918, έχει πολύ περισσότερη Χημεία απ’ όση άντεχαν οι φοιτητές Φυσικής. Γι’ αυτό μετονόμασαν άτυπα ως «Φυσικείο» τους χώρους του Παλαιού Χημείου, που περιήλθε στην αποκλειστική χρήση του Φυσικού Τμήματος μετά την οικοδόμηση του Νέου Χημείου στις αρχές του 1960. Ο νεολογισμός «Φυσικείο» ήταν άγνωστος προσδιορισμός μέχρι το 1970, όπως μαρτυρεί ένας απ’ τους δραστήριους φοιτητές του Φυσικού της δεκαετίας του 1960, ο Λευτέρης Τσίλογλου

το Νέο Χημείο, οικοδομήθηκε στον εφαπτόμενο του Παλαιού Χημείου ανοιχτό χώρο, που μέχρι τότε λειτουργούσε το Πανεπιστημιακό Γυμναστήριο

στη φωτογραφία του 1923 φαίνεται ο ανοιχτός χώρος του γυμναστηρίου και τα αποδυτήρια που περιβάλλεται απ’ τις οδούς Χ. Τρικούπη, Ναυαρίνου & Μαυρομιχάλη

το ylikonet, ως υλικό Φυσικής & Χημείας, αποδίδει παρόμοιους σημειολογικούς διαχωρισμούς σε … εκλιπόντες ιστορικούς λόγους

Χρήστο, να σε χαιρόμαστε!

οι αριθμητικά περισσότεροι «καλοί φοιτητές» του Φυσικού των παρελθόντων δεκαετιών, ίσως να σχετίζονται με κάποιους από τους ακόλουθους παράγοντες

1.η αναβάθμιση της έρευνας την περίοδο του μεσοπόλεμου, σε σχέση με την πρώτη περίοδο λειτουργίας του Φυσικού, χωρίς να έχει πετύχει ανταγωνιστικό διεθνώς πρόσημο, συνετέλεσε στην εκσυγχρονιστική μετάβαση του Φυσικού από τον παλαιότερο φυσιογνωστικό – ποιοτικό χαρακτήρα του, σε σχολή που υπάκουε περισσότερο στην μαθηματική διαχείριση της Φυσικής

αυτή η αλλαγή γίνεται ευδιάκριτη στο δεύτερο Φυσικό της χώρας, αυτό του Αριστοτέλειου

2.συνακόλουθα, οι απόφοιτοι των δυο Φυσικών, που σ’ αυτή τη φάση απορροφούνται σε μεγαλύτερους αριθμούς στην εκπαίδευση, την μπολιάζουν με τον απαιτητικότερο φορμαλισμό που έμαθαν στο πανεπιστήμιο, έναντι των παλαιότερων δασκάλων Φ.Ε.

3.αυξάνονται οι θέσεις εργασίας των αποφοίτων Φυσικής στην δημόσια αλλά και την ιδιωτική εκπαίδευση, με αποτέλεσμα να επιλέγουν τα Φυσικά Τμήματα ανταγωνιστικοί μαθητές

4.πρέπει να έπαιξε ρόλο και το ότι αυτή η περίοδος χαρακτηρίζεται σχηματικά ως «Ατομική Εποχή» ή και ως «Αιών του Ατόμου» με εκπαιδευτικό αποτέλεσμα να προσελκύονται σε σχετικές σπουδές και «καλοί» μαθητές που απέδιδαν αυταξία στην γνώση, ρισκάροντας παράλληλα την επαγγελματική τους ευδοκίμηση

τα προηγούμενα τέσσερα σημεία φαίνεται ότι χονδροειδώς μπορούν να περιγράψουν την γνωστική αναβάθμιση των φοιτητών Βιολογίας τις δύο τελευταίες δεκαετίες στη χώρα, αλλά και την βελτίωση του μαθήματος στην εκπαίδευση, επομένως κάτι πρέπει να λένε

η ίδρυση του Πανεπιστήμιου «έγινε πρόχειρα»;

αυτό αποτελεί και δικό μου ερώτημα που θα επιχειρήσω να ελέγξω και στις επόμενες αναρτήσεις, αναζητώντας το θετικό πρόσημο στις αντικειμενικές συνθήκες αλλά και την επιτυχία στους στόχους που έθεσε ως θεσμός. Δηλαδή τη συνολική λειτουργία του, σε ένα νεόδμητο εθνικό κράτος, το πρώτο στην Ανατολική Μεσόγειο. Πιο συγκεκριμένα,

μπόρεσε να επιτελέσει τον πρωταρχικό του στόχο, δηλαδή να παράγει κρατική γραφειοκρατία που θα συντελούσε στην εθνική ενοποίηση;

επιτάχυνε με εξειδικευμένα στελέχη τον οικονομικό και κοινωνικό εκσυγχρονισμό της χώρας;

γεφύρωσε τα τοπικά πολιτιστικά στοιχεία με τα εισαγόμενα ισχυρά πρότυπα των δυτικών κοινωνιών και των πανεπιστημίων τους;

υπήρξε πρωτοπορία ή ακόλουθος των ιστορικών αλλαγών που συντελέστηκαν τα χρόνια της λειτουργίας του;

πόσο “νευρικοί” ήταν οι σπουδαστές του και πότε ο δυναμισμός τους συντονιζόταν με τα θεσμικά προστάγματα;