by 
Αφιερωμένη στον εμπνευστή της Διονύση η ανάρτηση ζητά κάτι απλό:
Βλέπετε μια τετράγωνη ομογενή πλάκα ΑΒΓΔ.
Θέλω να συγκρίνετε δύο ροπές αδράνειας ως προς δύο άξονες διερχόμενους από το κέντρο Κ.
Αυτήν ως προς τον άξονα ε με αυτήν ως προς τον άξονα x.
Η απάντηση θα γραφεί, ελπίζω σήμερα.
Προφανώς δεν απευθύνεται σε μαθητές. με εξαίρεση ίσως τον Σπύρο και τους ομοίους του.
Ευχαριστώ για την αφιέρωση Γιάννη.
καλά τον έφερα τον ισοδύναμο άξονα y;
Καλησπέρα κ.Γιάννη,
Με γρήγορους υπολογισμούς βρίσκω και στις δύο περιπτώσεις ίδια ροπή αδράνειας.
Καθαρογράφω, τσεκάρω ξανά, και ανεβάζω λύση…
Μια επιπόλαια και αρκετά φιλόδοξη σκέψη:
Από το θεώρημα των κάθετων αξόνων φυσικά, εγώ μπερδεύτηκα…
Φυσικά αυτός είναι ο άξονας y τον οποίον επικαλούμαι.
Τελειώνω σε λίγα λεπτά.
Ακριβώς Σπύρο.
Φυσικά η απάντηση είναι αυτή που βρήκατε.
Μια απάντηση:
Καλησπέρα.
Η απάντηση στο ενδιαφέρον πρόβλημα που έθεσες Γιάννη, είναι απλή, αν έχεις λίγη γνώση θεωρίας. Κάθε σώμα έχει τρεις κύριους άξονες αδράνειας που είναι αμοιβαία κάθετοι. Θεωρείς Καρτεσιανό σύστημα με άξονες αυτούς τους τρεις. Έστω ότι θέλεις τη ροπή αδράνειας ως προς έναν άξονα στην κατεύθυνση του μοναδιαίου n. Έστω α, β, γ τα τετράγωνα των συνημιτόνων του n ως προς τους άξονες. Έστω Ix, Iy, Iz οι ροπές αδράνειας ως προς τους κύριους άξονες. Τότε η ροπή αδράνειας Ι ως προς τον άξονα n είναι:
I=αIx+βIy+γIz
Το αποτέλεσμα αυτό εύκολα προσαρμόζεται στην περίπτωσή σου.
Φυσικά Νίκο δίκιο έχεις.
Η αναζήτηση της συντομότερης λύσης με απασχολεί πάντα.
Αν ήμουν πανεπιστημιακός θα έβαζα μεγαλύτερο βαθμό στον φοιτητή που θα χρησιμοποιούσε τα στοιχειωδέστερα μαθηματικά.
Σαφώς 10 σε έναν που θα μου παρουσίαζε λύση χωρίς πράξεις.
Ευτυχώς δεν είμαι πανεπιστημιακός.
Γιάννη, όταν ήμουν φοιτητής είχα κάπως επαναστατικές αντιλήψεις που ταίριαζαν πολύ με τις δικές σου. Φυσικά δεν άρεσαν στον Αντωνίου (καλή του η ώρα).
Αντίθετα Νίκο, όταν ήμουν μικρός είχα απόψεις σαν τις δικές σου. Μου άρεσε η βαβούρα. Τώρα έχω τις παρούσες απόψεις.
Ίσως γερνώντας ξαναγίνομαι πιτσιρικάς.
Εγώ Γιάννη, όταν συγκρίνω τον εαυτό μου τότε και τώρα καταλήγω στο: "γηράσκω αεί διδασκόμενος".