by 
Φοιτητής ακόμα ο Άρθουρ Κόμπτον βρήκε ένα τρόπο να αποδείξουμε την περιστροφή της γης. Ένα τρόπο συντομότερο από το εκκρεμές του Φουκώ.
Ένας κυκλικός σωλήνας περιέχει νερό. Το νερό ηρεμεί.
Αν ο σωλήνας περιστραφεί κατάλληλα περί διάμετρό του το νερό τίθεται σε κίνηση. Η μικρής ταχύτητας κίνηση διαπιστώνεται με παρατήρηση στο μικροσκόπιο.
Η έξυπνη αυτή ιδέα αναλύεται ποικιλοτρόπως.
Γιάννη σ ευχαριστούμε για την, όπως πάντα, ιδιαίτερη παρουσίαση. Αγνοούσα πλήρως την πτυχή αυτή του Κόμπτον. Να υποθέσω ότι το πείραμά του έδωσε την αναμενόμενη γων. ταχύτητα; Πάντως ο Κόμπτον, με απλές και μικρών διαστάσεων συσκευές υπολόγισε μεγέθη για κάτι πολύ μεγάλο και κάτι ασύλληπτα μικρό. Να είσαι καλά με τέτοιες πάντα αναρτήσεις.
Ευχαριστώ Δημήτρη.
Ρίξε μια ματιά εδώ:
Δεν γνωρίζω αν μετρήθηκε με ακρίβεια η γωνιακή ταχύτητα της γης, όμως πιστεύω πως εγινε αυτό μια και το πείραμα είναι εύκολο.
Γιάννη,
η αναλυτική πραγμάτευση του έλεγχου περιστροφής της Γης απ’ τον Κόμπτον που ανάρτησες, απαλλαγμένη απ’ την επίκληση των δυνάμεων Κοριόλις μου ήταν και μένα άγνωστη
Πιο βολική στην πραγματοποίηση αλλά λιγότερο καταδεικτική στο ανειδίκευτο κοινό απ’ την αντίστοιχη του Εκκρεμούς Φουκώ
Δυο παρατηρήσεις που προέκυψαν με αφορμή την ανάρτησή σου
Οι δυο σημαντικότερες προσωπικότητες της σύγχρονης αμερικάνικής φυσικής, ο Μίλικαν κι’ ο Κόμπτον χρησιμοποίησαν μικροσκόπιο για την παρατήρηση της αργής κίνησης ρευστών, ο πρώτος μιας σταγόνας ηλεκτρικά φορτισμένου λαδιού και ο δεύτερος νερού σε σωλήνα χουλαχούπ
Ο Μίλικαν εξέλιξε το περίφημο πείραμα της σταγόνας για τον προσδιορισμό του φορτίου του ηλεκτρονίου απ’ το 1909 ως το 1913 και ο Κόμπτον πραγματοποίησε το πείραμα για την επίδειξη της περιστροφής της Γης το 1913 ως φοιτητής πτυχίου μπάτσελορ
Φαίνεται ότι η τεχνική παρατήρησης κινούμενων υγρών με μικροσκόπιο να ήταν δημοφιλής στα αμερικάνικα εργαστήρια στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του 20ου
Ο ένας την χειρίστηκε για να διερευνήσει τον μικρόκοσμο, ο άλλος τις κινήσεις του μακρόκοσμου
Επιπλέον, και ο δυο αμερικάνοι νομπελίστες, ο Μίλικαν το 1923 και ο Κόμπτον το 1927, ασχολήθηκαν με το ίδιο ερευνητικό αντικείμενο στα ώριμα επιστημονικά τους χρόνια. Με τις κοσμικές ακτίνες, που ονομάστηκαν έτσι απ’ τον Μίλικαν
Γεια σου Γιώργο.
Δεν είχα σκεφτεί τις ομοιότητες Κόμπτον -Μίλικαν.
Μου κάνει εντύπωση η επίκληση δυνάμεων Κοριόλις για το θέμα αυτό, αν και τις αγαπώ.
Γιατί επιλέγεται μια συνθετότερη λύση ενός προβλήματος, τελικά απλού;
Ίσως διότι οι φορμαλισμοί –εδώ οι δυνάμεις Κοριόλις,
συνήθως υπερτερούν των αναλυτικών – εννοιολογικών, όπως αυτή που επέλεξες