Laser από τη γη στο φεγγάρι.

 
Καλησπέρα σε όλους.
Βεβαίως το ίχνος της δέσμης μπορεί να κινείται πιο γρήγορα από την c.
Πέρα από τα σωστά επιχειρήματα που αναφέρθηκαν.

– Η δέσμη φωτός είναι μια ροή σωματιδίων (φωτόνια). Μηχανικό ανάλογο.
Μπορούμε να κουνάμε την άκρη από το λάστιχο από το οποίο βγαίνει νερό πιο γρήγορα από ό,τι  βγαίνει το νερό, και έτσι το σημείο που πέφτει το νερό στο πάτωμα να  κινείται πιο γρήγορα από την ταχύτητα του νερού στο λάστιχο. Το νερό στη φλέβα καθώς ρέει, δεν κινηθεί πιο γρήγορα θα ακολουθήσει τον νόμο της ροής.

– Ένας πειραματιστής στο σημείο Α δεν μπορεί να μεταβάλει τη δέσμη λέιζερ έτσι ώστε να φτάσει σε τροποποιημένη κατάσταση στο Β, μεταφέροντας έτσι πληροφορίες από το Α στο Β.

Ένα περίπου αντίστροφο ερώτημα θα είχε αξία.
Αν μπορούσατε να ταξιδέψετε μακριά από τη Γη με την ταχύτητα του φωτός και να κοιτάξετε πίσω και να την βλέπετε ακόμα, τι θα βλέπατε;
Απάντηση.

Η θέα που θα είχατε θα ήταν η στιγμή που μόλις ξεκινήσατε από τη γη με την ταχύτητα του φωτός. Αυτό σημαίνει ότι θα βλέπατε τη γη αμετάβλητη. Θα βλέπατε τα πάντα αμετάβλητα, σταματημένα , να μην κινούνται καθόλου, παρόλο που μπορεί να είχαν συμβεί του κόσμου οι αλλαγές.

Και λίγη  πραγματικότητα για τις δέσμες Laser από την γη στη σελήνη.
https://www.nasa.gov/feature/goddard/2020/laser-beams-reflected-between-earth-and-moon-boost-science
https://www.nytimes.com/2020/08/15/science/moon-lasers-dust.html

Κάποια σημεία μεταφρασμένα για τους …..βιαστικούς.
 Υπάρχουν πέντε ανακλαστικά πάνελ στη Σελήνη (3 Αμερικανικά  2 Ρωσικά) από τις δεκαετίες ‘60 και ‘70

Η μεταφορά περισσότερων φωτονίων στη Σελήνη  η επαναφορά τους και η καλύτερη καταγραφή των φωτονίων που χάνονται λόγω σκόνης, για παράδειγμα, είναι μερικοί από τους τρόπους που θα βοηθήσουν στη βελτίωση της ακρίβειας. Αλλά πρόκειται για ένα ηράκλειο έργο.
Σκεφτείτε τους επιφανειακούς πίνακες. Οι επιστήμονες πρέπει πρώτα να προσδιορίσουν την ακριβή θέση του καθενός, η οποία αλλάζει συνεχώς με την τροχιά της Σελήνης. Στη συνέχεια, τα φωτόνια λέιζερ πρέπει να ταξιδέψουν δύο φορές μέσα από την πυκνή ατμόσφαιρα της Γης, η οποία τείνει να τα διασκορπίζει.

Αυτό που ξεκινάει ως μια ακτίνα φωτός με πλάτος περίπου 10 πόδια ή μερικά μέτρα στο έδαφος μπορεί να εξαπλωθεί σε περισσότερο από 1 μίλι ή 2 χιλιόμετρα μέχρι να φτάσει στην επιφάνεια της Σελήνης, και πολύ ευρύτερα όταν αναπηδά πίσω. Αυτό σημαίνει ότι η πιθανότητα ένα φωτόνιο που εκτοξεύεται από τη Γη να φτάσει στον ανακλαστήρα του Apollo 11 είναι μία στα 25 εκατομμύρια. Για τα λίγα φωτόνια που καταφέρνουν να φτάσουν στη Σελήνη, υπάρχει ακόμη μικρότερη πιθανότητα, μία στα 250 εκατομμύρια, να επιστρέψουν πίσω, σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις.

Τοποθέτησαν έναν ανακλαστήρα στο Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO), ένα διαστημικό σκάφος που περιφέρεται γύρω από την Σελήνη και την  μελετά  από το 2009. Ένας λόγος για τον οποίο οι μηχανικοί τοποθέτησαν τον ανακλαστήρα στο LRO ήταν ώστε να χρησιμεύσει ως παρθένος στόχος για να βοηθήσει στη δοκιμή της ανακλαστικής ισχύος των πάνελ που είχαν μείνει στην επιφάνεια της Σελήνης πριν από περίπου 50 χρόνια.

Προχώρημα στην προσπάθεια θεωρείται μια ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΓΑΛΛΙΚΗ συνεργασία.
Η επιτυχία τους μέχρι στιγμής βασίζεται στη χρήση προηγμένης τεχνολογίας που αναπτύχθηκε από την ομάδα Géoazur του Université Côte d’Azur για έναν σταθμό λέιζερ στη Grasse της Γαλλίας, ο οποίος μπορεί να στείλει παλμό υπέρυθρου μήκους κύματος φωτός στο LRO. Ένα πλεονέκτημα της χρήσης υπέρυθρου φωτός είναι ότι διαπερνά τη γήινη ατμόσφαιρα καλύτερα από το ορατό πράσινο μήκος κύματος του φωτός που παραδοσιακά χρησιμοποιούν οι επιστήμονες.
Αλλά ακόμη και με υπέρυθρο φως, το τηλεσκόπιο της Grasse έλαβε πίσω μόνο περίπου 200 φωτόνια από τους δεκάδες χιλιάδες παλμούς που ρίχτηκαν στο LRO κατά τη διάρκεια μερικών ημερομηνιών το 2018 και το 2019.