by Τυπικά ρομάντζα με πρωταγωνίστριες γυναίκες που ασχολούνται με Επιστήμες, Τεχνολογία, Μηχανική ή Μαθηματικά, δηλαδή με το STEM (1)
Ακολουθούν αντιπροσωπευτικά δείγματα αυτής της παραλογοτεχνίας που η εικαστική επιλογή των εξώφυλλων θυμίζουν τα “Βίπερ Νόρα” του 1970, στα οποία όμως το ρομαντικό κορίτσι άκουγε μαθηματικά και ξενέρωνε
Αντιγράφω από εδώ:
Αυτή τη νέα εποχή κάνουμε ένα αγνοημένο μέρος της ιστορίας των γυναικών αξιοποιήσιμο και προσιτό. Χρειαζόμαστε τα ρομάντζα, τα μυθιστορήματα που μας διδάσκουν κάτι, ακόμα και τα μη μυθιστορηματικά αφηγήματα που τεκμηριώνουν ιστορίες που έχουν καθίσει πάρα πολύ καιρό σε ένα σκονισμένο ντουλάπι αρχείων που κάποιος δεν θέλει να ειπωθούν
Ένα δείγμα – “Atomic Love”
η ιστορία της Ρόζαλιντ, που ξεπερνώντας τις κοινωνικές προσδοκίες της δεκαετίας του 1950 έγινε πυρηνικός φυσικός και ερωτεύτηκε τον όμορφο συνάδελφό της, Τόμας Γουίβερ. Πέντε χρόνια μετά το τέλος της δουλειάς της για την ατομική βόμβα και τη διακοπή της σχέσης της με τον Τόμας, η Ρόζαλιντ διαπιστώνει ότι της λείπει η παλιά της ζωή
Τότε επανεμφανίζεται ο Τόμας, αλλά και … το FBI. Η Ρόζαλιντ συνειδητοποιεί ότι η επαναφορά του Τόμας στη ζωή της μπορεί να έχει αρνητικές επιπτώσεις για τις Ηνωμένες Πολιτείες σχετικά με την χρήση της ατομικής βόμβας. Αυτή η συνειδητοποίηση την οδηγεί στην αγκαλιά του ειδικού πράκτορα του FBI, Τσάρλι Σίντλο
Ο Τσάρλι πιέζει τη Ροζ να μάθει όλο και περισσότερα για το πού πήγε η έρευνα του Τόμας για την ατομική βόμβα, τα πράγματα αρχίζουν να θερμαίνονται και να γίνονται όλο και πιο επικίνδυνα …….
Τι γίνεται εδώ;
Πρόκειται για τυπικές χαζοχαρούμενες νουβέλες, στις οποίες ο χαρακτήρας της γυναίκας λιμνάζει στην παθητικότητα δίπλα σε θεληματικούς άνδρες και στην αφέλεια που προκύπτει απ’ τη συναισθηματική παράδοση στο “ισχυρό φύλλο”
Η εκδοχή STEM στο «Atomic Love» είναι επιδερμική. Η πρωταγωνίστρια εισέρχεται στην ιστορία ως ατομική επιστήμων ενώ σ’ αυτούς τους χώρους παλαιότερα θα υπήρχε, στην καλύτερη, ως διατρήτρια καρτελών προγραμματιζόμενων υπολογιστικών μηχανών. Η συμπεριφορά της όμως δεν διαφέρει απ’ τις ρομαντικές ετερόφωτες εύθραυστες πριγκίπισσες των τυπικών ρομάντζων που διάβαζαν οι νοικοκυρές των παλαιότερων εποχών
Τα ρομάντζα, έστω και στην STEM εκδοχή τους, αναπαράγουν τα έμφυλα στερεότυπα και το STEM λειτουργεί σαν ουδέτερο φόντο
Όμως, η ανάπτυξη της STEM εκδοχής των pulp βιβλίων δείχνει πως το ακρωνύμιο STEM δεν είναι άγνωστο στο λαϊκό κοινό που απευθύνονται αυτά τα αναγνώσματα
Θα τα δούμε και στην Ελλάδα, όπως τους άμεσους προγόνους τους;
Τα Άρλεκιν του τώρα;
Η “σύγχρονη” κοπέλα δεν χρειάζεται ένα Άρλεκιν για να ξεχαστεί (η διαφημιστική καμπάνια των Άρλεκιν ήταν πως με ένα Αρλεκιν ξεχνιέσαι) γιατί μπορεί εύκολα να “αποχαυνωθεί” με το Instagram και το Tik Tok.
Η θέση της σύγχρονης γυναίκας, μπορεί να δοθεί με την προβολή αρκετών και αξιόλογων γυναικών. Κάτι δύσκολο την εποχή της εικόνας και της προβολής ενός (σε αρκετές περιπτώσεις) πλαστού κόσμου, όπου το σωστά μακιγιαρισμένο και σωστά φωτισμένο πρόσωπο, το καλλίγραμμο κορμί και οι infinity πισίνες είναι το ιδανικό.
Απ’ το σημείωμά σου Κώστα
συνειδητοποίησα ότι υπάρχει ακόμα ενδιαφέρον
αλλά κυρίως χώρος και χρόνος κλεμμένος απ’ τις κυρίαρχες ηλεκτρονικές πλατφόρμες
για χαρτόδετα ελαφρά αφηγήματα – pulp fiction
που σέβονται και στηρίζουν τα πατριαρχικά αρχέτυπα
έστω κι’ αν αντί για σταχτομπούτες θα πρωταγωνιστούν μοριακές βιολόγοι
ευχές για δροσερές γωνιές σήμερα
Θα διαφωνήσω. Τα ρομάνζα πάντα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν όπως και τα παιδικά παραμύθια που επίσης … “αναπαράγουν έμφυλα στερεότυπα”. Το περιοδικό Ρομάντζο του οποίου έχω πολλά συλλεκτικά τεύχη ήταν περιοδικό ποικίλης ύλης με τακτικά κείμενα του Τσιφόρου, γελοιογραφίες διάσημων τότε γελοιογραφων, σελίδα για παιδιά με παραμύθια που έστελναν τότε από όλη την ελλάδα, σταυρόλεξα ακόμα και σελίδα για επιστημονικά-Ιατρικά κυρίως θέματα είναι κατάλοιπο κάποιας εποχής(σταμάτησε εδώ και δεκαετίες). Είναι ατυχής η ιδέα ότι “αναπαράγουν έμφυλα στερεότυπα” και μάλλον κατάλοιπο της woke κουλτούρας που ήδη αποδομείται στις ΗΠΑ. Απευθύνονται σε συγκεκριμένο κοινό που ονειροπολεί και είναι κείμενα για χαλάρωση και όχι για επιμόρφωση. Προσωπικά πιστεύω ότι είναι καλύτερα από το καθετί αντίστοιχο ηλεκτρονικό. Τώρα για να πουλήσουν παραπάνω κάποιες (λίγες) ιστοριούλες από αυτά “αρπάζονται” από τις μόδες της εκάστοτε εποχής που τώρα είναι τα STEM. Δεν νομίζω ότι .. κινδυνεύει η επιστήμη από αυτά (ούτε .. κινδύνευσε από τα παιδικά του Ιουλίου Βερν που εμπεριείχαν πολλές “ψευδοεπιστημονικές” απόψεις επιστημονικής φαντασίας). Δεν έχουν σκοπό να υποκαταστήσουν την επιστήμη με σκοπό το κέρδος όπως άλλα κείμενα της κβαντικής που σωστά τα καυτηρίασε ο Στέφανος Τραχανάς (κοροιδεύοντας αφελείς μια και η λέξη κβαντική πουλάει στις ΗΠΑ).
όταν ανεβαίνει η ζέστη, ας γράφουμε «υπό σκιάν»
ποια ρομάντζα αποτελούν στοιχεία του πολιτισμού της εποχής που γράφηκαν και ποια θα γίνουν χαρτοπολτός για να τυπωθούν πάνω του τα επόμενα παρόμοια, που θα επαναλαμβάνουν τα προηγούμενα όχι μόνο με τις ίδιες λέξεις κλισέ αλλά ακόμα με την ίδια στίξη;
Χωράνε στο γράμμα και στο πνεύμα της ανάρτησης τα «επιστημονικά λάθη» του Ιούλιου Βερν, τα ρομάντζα του περιοδικού που λεγόταν «Ρομάντσο» και κυρίως ο αντίλογος σ’ αυτό που αποκαλείται «woke κουλτούρα»;
Δεν κινδυνεύει η επιστήμη απ’ τον Ιούλιο Βερν γιατί δεν μπορεί να λογιστεί ως κληρονομιά του Ιούλιου Βερν οι όποιες παραβιάσεις του επιστημονικού πρότυπου για κάποιες απ’ ευφάνταστες μηχανές που αποτέλεσαν τα οχήματα των ιδεών του. Ας εμπιστευτούμε τον υπερβολικά δεικτικό λογοτεχνικό κριτικό, Δημοσθένη Κούρτοβικ, με πτυχίο βιολογίας και διδακτορικό στην ανθρωπολογία για την αποτίμηση αυτής της κληρονομιάς και επ’ αυτής μπορούν να εγερθούν αντιρρήσεις:
σε ολόκληρο το έργο του Ιουλίου Βερν υπάρχει η έμμονη ιδέα της φυγής και της απομόνωσης. Διαβάζουμε ολοένα για απόμακρα νησιά, μυστικές σπηλιές, υποβρύχια ή αερόπλοια που αποτελούν αυτάρκεις και αυτόνομους κόσμους. Οι βερνικοί ήρωες όμως δεν καταφεύγουν εκεί μόνοι. Έχουν συντρόφους με τους οποίους μπορούν να συνεννοηθούν και να συνεργαστούν. Δημιουργούν στα απομονωτήριά τους μια ευέλικτη, επινοητική κοινότητα που λειτουργεί λίγο πολύ όπως επιθυμούν και όπως δεν θα μπορούσε ποτέ (φαίνεται να πιστεύει ο Βερν) να λειτουργήσει η κοινωνία (εδώ)
η θεματολογία του περιοδικού «Ρομάντσο» μαρτυρά έμμεσα τις λαϊκές αντιλήψεις, από το 1934 που εκδόθηκε, μέχρι το 1970. Μετά το 70 και μέχρι το 1990 έκλεισε μάλλον επειδή τις τελευταίες δεκαετίες απέτυχε να εκφράσει αυτά που συνέβαιναν εκεί έξω
η ακόλουθη γελοιογραφία απ’ το «Ρομάντζο» εκφράζει το πνεύμα εκείνης της εποχής
Μια ερμηνεία: δεν αρκούν τα πλούσια τυπικά επαγγελματικά προσόντα για την πρόσληψη, μάλλον για θέση γραμματέα, όσο η εξωτερική εμφάνιση
Αποτελεί αυτή η γελοιογραφία πρώιμη έκφραση της «woke κουλτούρας»;
Υποθέτω, ότι την εποχή που δημοσιεύτηκε, μάλλον αποτέλεσε αρνητικό σχόλιο για τον με γουρλωμένα μάτια «λιγούρη» διευθυντή που θ’ αποφάσιζε για την πρόσληψη
Τι είναι επιτέλους η «woke κουλτούρα» και ποιοι είναι αυτοί που κάνουν σημαία την αποδόμησή της;
Είναι έκφραση της αργκό που καλεί σε εγρήγορση για τα δικαιώματα φύλου και των μειονοτήτων. Σύμφωνα με την τραμπική δεξιά αποτελεί κίνημα που στοχεύει στην αποδόμηση των παραδοσιακών αξιών της Δύσης. Ιδίως αυτών που σχετίζονται με τους παραδοσιακά διακριτούς ρόλους των δύο φύλων στην οικογένεια, αλλά και των δικαιωμάτων που διεκδικούν με έμφαση οι διάφορες μειονότητες στις σημερινές δυτικές κοινωνίες (εδώ)
Μάλλον δεν σχετίζεται αυτή η τάση με την καθησυχαστική και εύπεπτη εικόνα του κοριτσιού που οι αποφάσεις του συναρτώνται απ’ τη συναισθηματική εξάρτησή της απ’ τους άντρες απ’ τους οποίους γοητεύεται
Εδώ σχολιάστηκαν τα ευτελή ρομάντζα που εκδίδονται για να αποκοιμίζουν
Με την ευκαιρία, ας διαφοροποιηθούν από ρομαντικά δραματικά αφηγήματα όπως το «Όσα παίρνει ο Άνεμος» της Μάργκαρετ Μίτσελ, που εκδόθηκε το 1936
Σ’ αυτό κυριαρχεί το ιστορικό πλαίσιο του Αμερικάνικου Εμφύλιου και η ατίθαση και κοινωνικά ασύμβατη προσωπικότητα της Σκάρλετ Ο’ Χάρα, που δεν διεκδικεί να ξεσηκώσει τις γυναίκες (woke κουλτούρα) αλλά να περιγράψει το τίμημα των επιλογών της και την αισιόδοξη προοπτική της μέσα απ τα συντρίμμια λέγοντας το ακροτελεύτιο «αύριο είναι μια άλλη μέρα»
Τελειώνοντας Χαράλαμπε, δεν βρίσκω πως η αναφορά στην αναπαραγωγή έμφυλων στερεότυπων για την περίπτωση των χαρτόδετων STEM – ρομάντζων, οδηγεί σε αποδοχή χωρίς επιφυλάξεις όλων των διεκδικήσεων της woke κουλτούρας όπως ανακλώνται στην καθημερινότητα
Ας θυμίσω σε μια αθώα «κατάκτηση», για να μην ανεβάσω κι’ άλλο τη θερμοκρασία αυτής της διακεκαυμένης μέρας, που εκτιμώ ότι δεν θα μακροημερεύσει στον γραπτό λόγο,
σ’ αυτό το φλύαρο «μαθητές – μαθήτριες» αναφέρομαι
Ρομάντζα υπήρχαν, υπάρχουν αλλά δεν είναι απαραίτητο ότι θα υπάρχουν και στο μέλλον.
(Το περιοδικό ρομάντζο το γνωρίζω, άφησε η γιαγιά στο χωριό ένα σωρό, τώρα δεν υπάρχουν. Ωραίες γελοιογραφίες που έδιναν τα κοινωνικά πρέπει της εποχής αυτής)
Η μητέρα ήταν φεμινίστρια αλλά και τα παιδικά μου αναγνώσματα ήταν σε ένα πρότυπο γυναίκας που δεν θέλει να ζει σε ένα ροζ σύννεφο και ας έχει λίγο science στη σύγχρονη μορφή του.
Υπάρχει κοινωνικός προγραμματισμός, υπάρχει η επικρατούσα άποψη ότι η προσωπικότητα εκφράζεται με την “εικόνα” που δίνει το άτομο προς τα έξω, οι ρόλοι που έγιναν πολλαπλοί και στα δύο φύλλα (τώρα με την LGBD κοινότητα μπερδέψαμε), υπάρχει όμως πάντα η δυνατότητα βελτίωσης.
Πολύ ενδιαφέρον το άρθρο σου Γιώργο όπως πάντα.
Δεν γνώριζα ότι υπάρχουν STEM romance βιβλία και δεν σου κρύβω ότι από καθαρή περίεργεια θα ψάξω να τα βρω.
Μπορεί όντως να με έχει πειράξει η υψηλή θερμοκρασία μια και γράφω από μια παραλία του Ρεθύμνου και να γράφω ένα όνειρο θερινής νυκτός αλλά
α) απλά θα γελούσα το «κριτικό» που γράφει για τον Ιούλιο Βερν κείμενα όπως το παρακάτω
«Υπήρξε πρωτοπόρος της μοντέρνας επιστήμης και τεχνολογίας (υποτίθεται ότι οι Αμερικανοί έφτασαν στο φεγγάρι βασιζόμενοι στις ιδέες του) ή μετέφερε απλώς μυθολογικά και θρησκευτικά μηνύματα; Ήταν πιστός της προόδου ή προτιμούσε την παράδοση; Ήταν ρατσιστής και αντισημίτης ή σεβόταν κάθε κουλτούρα; Ήταν αισιόδοξος ή απαισιόδοξος; Αριστερός η δεξιός; Τι σεξουαλικές προτιμήσεις είχε; Ήταν μισογύνης;»
και θα τον αντικαθιστούσα με αυτό:
https://ir.lib.uth.gr/xmlui/bitstream/handle/11615/13542/P0013542.pdf
β) Δεν θα απομόνωνα μια γελοιογραφία του διάσημου Β Χριστοδούλου από ένα γυναικείο περιοδικό για να βγάλω συμπεράσματα για το ότι ένα περιοδικό που απευθύνονταν κυρίως σε γυναίκες και παιδιά είχε χαρακτηριστικά .. μισογυνισμού ή ότι η συγκεκριμένη γελοιογραφία εκφράζει τις απόψεις-κουλτούρα δεκάδων συνεργατών σε ένα περιοδικό ποικίλης ύλης 50+ ετών.
γ) Δεν θα έλεγα ότι το περιοδικό εξαφανίστηκε επειδή απέτυχε να εκφράσει αυτά που γινόταν εκεί έξω. Αντικαταστάθηκε από πολλά περιοδικά ή βιβλιαράκια με περισσότερη ειδίκευση όπως τον Κλουζ για τα παιδιά, περιοδικά σταυρολέξων και πολλά περιοδικά για διασήμους -ονόματι celebrities- (πολύ χειρότερου και «ελαφρότερου» περιεχομένου και λεξιλογίου) που περιέχουν πληροφορίες διασήμων και μόνον και όχι ένα δίστηλο. Το μόνο που δεν αντικαταστάθηκε ήταν η σάτιρα/ευθυμογραφήματα που υπάρχει πλέον μόνο σε τηλεοπτικές εκπομπές (Λαζόπουλος, Ράδιο Αρβύλα κ.λ.π.) ή βίντεο stand up comedy στο τικ τοκ.
δ) Όσον αφορά τον έτερο «ενημερωμένο» αρθρογράφο για το τι είναι woke κουλτούρα που γράφει κείμενα όπως «Σύμφωνα με την τραμπική δεξιά αποτελεί κίνημα που στοχεύει στην αποδόμηση των παραδοσιακών αξιών της Δύσης» θα αφήσω να απαντήσει η Anne de Guigne στό βιβλιο της “Le Capitalisme woke” αλλά κυρίως ο πρόεδρος Ομπάμα (που μόνο… τραμπικό δεν μπορείς να τον πεις) στο μνημειώδη λόγο του για το θέμα (παραθέτω το απόσπασμα)
https://www.youtube.com/watch?v=qaHLd8de6nM
Καλό καλοκαίρι σε όλους και ας μείνουμε με ονειροπόλα διάθεση μια και αυτά τα περιοδικά-βιβλία σε ονειροπόλους και παιδιά απευθύνονται. Άλλωστε η άποψη μου είναι η άποψη ενός και μόνο ανθρώπου μη ειδικού στο θέμα και ως τέτοια πρέπει να εκλαμβάνεται.
Χαράλαμπε καλησπέρα
Διάβασα τα δυο κείμενα στα οποία με παρέπεμψες και είδα το βίντεο που πρότεινες
Η διπλωματική της προπτυχιακής φοιτήτριας του Παιδαγωγικού για την πρόσληψη του Ιούλιου Βερν στην Ελλάδα διαβαζόταν γρήγορα, αφού ήταν μόνο 24 σελίδες
Δεν αντιλαμβάνομαι την αντιπαράθεση που προτείνεις
Ο Κούρτοβικ, με σπουδές στην επιστήμη και μεταφράσεις σπουδαίων βιβλίων για την Ιστορία της Επιστήμης, σ’ αυτό το τμήμα που παρέθεσες και σου προκάλεσε γέλωτα, διερωτάται:
«Υπήρξε πρωτοπόρος της μοντέρνας επιστήμης και τεχνολογίας (υποτίθεται ότι οι Αμερικανοί έφτασαν στο φεγγάρι βασιζόμενοι στις ιδέες του) ή μετέφερε απλώς μυθολογικά και θρησκευτικά μηνύματα;»
Η φοιτήτρια, για το ίδιο θέμα εκφράζει την ακόλουθη βεβαιότητα:
«Έτσι με την τρομερή διαίσθησή του «προφήτεψε» την ανακάλυψη του υποβρυχίου, του αεροπλάνου, του ασυρμάτου και των διαπλανητικών ταξιδιών και πυραύλων. Περιέγραψε με καταπληκτική ζωηρότητα τις λεπτομέρειές τους και παρέμεινε τόσο σύγχρονος, αφού η κατάχτηση της Σελήνης που περιέγραψε στο βιβλίο του Από τη Γη στη Σελήνη, πραγματοποιήθηκε πριν από λίγα χρόνια. Ο Ιούλιος Βερν θα μπορούσε να ονομαστεί για το λόγο αυτό και εμπνευστής ανακαλύψεων και εφευρέσεων»
Κάποιο απ’ τα δυο παραθέματα είναι περισσότερο ορθολογικό;
Προφανώς, ο καθείς επιλέγει το πιο, με τα δικά του κριτήρια
Σχετικά με το πνεύμα της λογοτεχνίας του Ιούλιου Βερν, στο οποίο αποκλειστικά αναφέρθηκα, παραθέτοντας τον Κούρτοβικ και κουραστικά για τους αναγνώστες μας επαναλαμβάνω:
«Οι βερνικοί ήρωες όμως δεν καταφεύγουν εκεί μόνοι. Έχουν συντρόφους με τους οποίους μπορούν να συνεννοηθούν και να συνεργαστούν. Δημιουργούν στα απομονωτήριά τους μια ευέλικτη, επινοητική κοινότητα που λειτουργεί λίγο πολύ όπως επιθυμούν και όπως δεν θα μπορούσε ποτέ (φαίνεται να πιστεύει ο Βερν) να λειτουργήσει η κοινωνία»
Η φοιτήτρια για το ίδιο θέμα:
«Προπαντός ο ενθουσιασμός αυτός τρέφεται από μια εμπιστοσύνη προς τον άνθρωπο και τις πνευματικές του δυνατότητες»
Εγώ εδώ δεν βρίσκω αντίφαση ανάμεσα στις δυο τοποθετήσεις
Ο Ομπάμα είναι τόσο πολέμιος της Κουλτούρας του Δικαιωματισμού (woke) όσο και γω που δεν αντιλαμβάνομαι τον Όμηρο ως φαλοκράτη και δεν συναινώ στην μεταγραφή του σε πολιτικά ορθότερη εκδοχή. Στο βίντεο που παρέπεμψες κρατάει απόσταση από τις ακραίες εκδοχές αυτής της αναθεωρητικής τάσης. Αντίθετα, οι ρεπουμπλικάνοι υποψήφιοι για την προεδρία ανταγωνίζονται για το ποιος είναι μεγαλύτερος πολέμιος αυτής της κουλτούρας (εδώ)
Σχετικά με το βιβλίο «ο Woke Καπιταλισμός» της Anne Guigne παραθέτω την βασική ιδέα απ’ το οπισθόφυλλο – δικές μου οι υπογραμμίσεις
«Μια έρευνα-γροθιά: Πώς ο κόσμος της εργασίας επιτρέπει την αναδιαμόρφωσή του υπό το πρίσμα της “διαφορετικότητας”.
Η εταιρεία Lufthansa ζητά από το προσωπικό της, τον Ιούλιο του 2021, να καταργήσει την προσφώνηση “κυρίες και κύριοι” προκειμένου να επιλέξει μια προσφώνηση που να απευθύνεται σε όλους τους επιβάτες της.
Η εταιρεία Disney οργανώνει ένα είδος διαχωρισμού των εργαζομένων της δημιουργώντας τρεις συγγενικές ομάδες (Λατίνους, Ασιάτες και μαύρους), καλώντας επίσης τους λευκούς να καταγράψουν τα προνόμιά τους.
Η καμπάνια “Walk A Mile in My Shoes” του οίκου Louboutin, το καλοκαίρι του 2021, με την αντιρατσίστρια ακτιβίστρια Άσα Τραορέ να φορά γόβες των 995 ευρώ, εκφράζει “ενσυναίσθηση και αλληλεγγύη”.
Υπό την πίεση της κοινωνίας των πολιτών, η ιδιωτική επιχείρηση δεν ενδιαφέρεται πλέον μόνο για την κερδοφορία.
Έχει ξεκινήσει τη μεγάλη πορεία προς το κοινό καλό, ενστερνιζόμενη αγώνες της εποχής. Το κίνημα woke, πολύ επίκαιρο στις Ηνωμένες Πολιτείες, εξαπλώνεται σταδιακά στην Ευρώπη, με κίνδυνο να οδηγήσει σε μια μορφή ιδιωτικοποίησης του γενικού συμφέροντος. Παραλυμένη από τις αντιφατικές εντολές των διαφορετικών έννομων τάξεων, φοβισμένη από τις προσταγές της κουλτούρας της αφύπνισης (woke), αντιμέτωπη με τις αντιφάσεις των καταναλωτών που περιμένουν “μηνύματα” από αυτή, η εταιρεία εμπλέκεται στην πολιτική είτε προς το καλό είτε προς το χειρότερο»
Μάλλον πρόκειται για έκκληση για εγρήγορση της Δύσης αφού και οι ιδιωτικές επιχειρήσεις τείνουν να συμμερίζονται την Woke κουλτούρα
Να το διαβάσουμε … δε λέω, να το διαβάσουμε!
Αλλά δεν είναι υπερβολή Χαράλαμπε για μια αναφορά μιας ανάρτησης με ιδιαίτερα ελαφρό θέμα – STEM romance, για φαντάσου – που αναφέρθηκε στην «αναπαραγωγή έμφυλων στερεότυπων»
να αντιπαραθέτουμε τις απόψεις για τον Ιούλιο Βερν ενός έμπειρου λογοτεχνικού κριτικού με την 24σελιδη διπλωματική μιας προπτυχιακής φοιτήτριας,
να τσουβαλιάζουμε τον Ομπάμα με τους τραμπικούς,
να μας φταίει ο δημοσιογράφος του «Πρώτου Θέματος» που αναφέρθηκε στο ζήτημα
και “καπάκι” να διαβάσουμε και το βιβλίο της Anne Guigne για την διείσδυση των μεγάλων επιχειρήσεων στην αγορά μέσα απ’ την κουλτούρα
Ψυχραιμία Παιδιά!
Σε όποια πλευρά της Woke κουλτούρας κι’ αν βρίσκεστε