by 
Ο καθηγητής του ΜΙΤ-(Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης) Μούνγκι Μπαβέντι είναι ένας από τους τρις νικητές του φετινού βραβείου Νόμπελ Χημείας για τη συμβολή του στην ανάπτυξη των «κβαντικών κουκκίδων» – νανοσωματίδια που βρίσκονται τώρα στις οθόνες τηλεοράσεων επόμενης γενιάς και βοηθούν στο φωτισμό των όγκων μέσα στο σώμα.
Ως προπτυχιακός φοιτητής, όμως, απέτυχε στις πρώτες του εξετάσεις χημείας, ανακαλώντας στη μνήμη του ότι η εμπειρία αυτή σχεδόν τον «κατέστρεψε».
Περισσότερα εδώ
Καλησπέρα, μια ΄παράλληλη’ ιστορία έχει γίνει και με τον Tomas Lindahl (Nobel Χημείας 2015) εδώ
Παναγιώτη, διάβασα τις απόψεις του νομπελίστα Tomas Lindahl για τους δασκάλους του, στη διεύθυνση που μας παράπεμψες.
Τις παραθέτω στη γλώσσα μας για να τις προσέξουν περισσότεροι.
Είχα το προνόμιο να φοιτήσω σε ένα εξαιρετικό κρατικό σχολείο στη Στοκχόλμη. Στο Γυμνάσιο Bromma.
Σ’ αυτό το σχολείο είχα την τύχη να έχω εξαιρετικούς καθηγητές στη χημεία, τη βιολογία, τα μαθηματικά και τη λογοτεχνία. Ως αλαζονικός νεαρός το θεωρούσα δεδομένο.
Αλλά κατά τη διάρκεια των μαθημάτων του γυμνασίου η οικογένειά μου μετακόμισε στο κέντρο της Στοκχόλμης, οπότε φαινόταν βολικό να αλλάξω σχολείο. Αυτό αποδείχθηκε ότι ήταν για μένα μια μικρή καταστροφή. Δεν μου άρεσαν οι δάσκαλοι στο νέο σχολείο αλλά κι οι δάσκαλοι στο νέο σχολείο δεν με συμπαθούσαν. Μάλιστα, απέτυχα σ’ ένα απ’ τα βασικά μαθήματα που μ’ ενδιέφεραν, στη χημεία. Αυτό ήταν σοβαρό γιατί χρειαζόμουν καλούς βαθμούς για να μπορέσω να μπω στην Ιατρική Σχολή Καρολίνσκα στη Στοκχόλμη αργότερα.
Χάρη στην ανησυχία και τη βοήθεια των γονιών μου, κατάφερα ευτυχώς να επιστρέψω στο προηγούμενο σχολείο μου και στους εκεί εξαιρετικούς καθηγητές που με στήριξαν.
Συγκεκριμένα, είχα εμπνευσμένη βοήθεια από μια εξαιρετική καθηγήτρια χημείας. Το όνομά της ήταν Karin Brandt. Η κυρία Brandt ενθάρρυνε το ενδιαφέρον μου για τη χημεία. Χάρη στη βελτιωμένη θέση μου στη χημεία, μπόρεσα τότε να μπω στην Ιατρική Σχολή.
Αυτή η προσωπική μου εμπειρία δείχνει πόσο σημαντικοί μπορούν να είναι οι δάσκαλοί μας και θα πρέπει να έχουν την ισχυρή και ενθουσιώδη υποστήριξή μας.
Είχα παρόμοιες θετικές εμπειρίες στην Ιατρική Σχολή Καρολίνσκα. Συνειδητοποίησα σε πρώιμο στάδιο ότι μπορεί να μην γίνω πολύ καλός γιατρός, αλλά με γοήτευαν τα θεωρητικά θέματα, ιδιαίτερα η ιατρική χημεία. Ως αποτέλεσμα, ξεκίνησα ως μεταπτυχιακός φοιτητής με τον θρυλικό χημικό της μελέτης του DNA, Einar Hammarsten.
Ήταν ο πρώτος επιστήμονας που έδειξε στην πρώιμη εργασία του, ότι το DNA είναι ένα πολύ μεγάλο μόριο, ένα μακρομόριο, και δημιούργησε μια σημαντική σουηδική σχολή στον τομέα αυτό. Προσωπικά, τον αντιλαμβανόμουν σαν γάτα, με έντονα πράσινα μάτια και απόλυτα εμπνευσμένο ταμπεραμέντο.
Με τους δασκάλους και τους συναδέλφους μου στην Καρολίνσκα, έμαθα να σκέφτομαι ελεύθερα και κριτικά, και επίσης έμαθα τη σημασία της βασικής επιστήμης.
Χωρίς εξαιρετικούς δασκάλους και νέες γνώσεις από τις βασικές επιστήμες, η πρόοδος στη χημεία και τη βιολογία θα ήταν πολύ πιο αργή και θα μπορούσε ακόμη και να σταματήσει.
Εξαιρετικό κείμενο Γιώργο και Παναγιώτη. Θα το κλέψω για να διαβαστεί και σε αλλους χώρους. Να είσαι καλά.
Γιώργο εξαιρεττικός όπως πάντα – πάντα σημαντικοί τελικά οι δάσκαλοι – ευχαριστούμε τον Αποστόλη για τον σύνδεσμο.
Γεια σας παιδιά. Παναγιώτη ο σύνδεσμος που είχες βάλει δεν οδηγούσε κάπου, οπότε και η αντικατάσταση…
Καλημέρα Γιώργο.Θα το πάω λίγο παραπέρα. Ήμουν ανέκαθεν απέναντι στις λογικές των αριστείων και των διαγωνισμών.Και αυτό επειδή οι αποτυχόντες σε αυτα δεν σημαίνει ότι δεν έχουν αξία ,που μπορεί να εκδηλωθεί σε κάποα μετέπειτα φάσης της ζωής τους. Αντίθετα μπορεί να απαγοητεύσουν κάποιους ,να τους αποθαρρύνουν και να απομακρυνθούν από το αντίστοιχο αντικείμενο και να στραφούν αλλού με αμφίβολα αποτελέσματα.
Ο μοναδικός διαγωνισμός που υποστήριξα είναι αυτός των πειραμάτων που διοργανώνουν τα ΕΚΦΕ και ο λόγος είναι ότι προωθούν τα εργαστήρια στο Λύκειο που είναι απαραίτητα, αλλά πολλοί τα αποφεύγουν.
Και όμως πολλοί ταλαντούχοι μαθητές χάρη στους διαγωνισμους εγιναν γνωστοί ή πήραν υποτροφίες για καλά Πανεπιστήμια του εξωτερικού. Δεν είναι όλα άσπρο ή μαυρο.
Γιώργο
έχω και γω θετική εμπειρία απ’ το διαγωνισμό EUSO.
Στον τελευταίο, μαζί με τον Κυρ – Γιάννη, συνδράμαμε ως επιτηρητές στο ΕΚΦΕ Αγίων Αναργύρων.
Σχετικά για κάποιες γκρίζες ζώνες που αφορούν τους διαγωνισμούς θετικών μαθημάτων,τις έμαθα διαβάζοντας το ακόλουθο βιβλίο – το συστήνω θερμά
Ο Πέλερμαν απέσπασε το χρυσό μετάλλειο στη Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα του 1982, σημειώνοντας την μεγαλύτερη δυνατή βαθμολογία.
Το 2002 ανεβάζει στο διαδίκτυο την απόδειξη για ένα απ’ τα επτά δυσεπίλυτα προβλήματα των μαθηματικών, την Εικασία του Πουανκαρέ.
Στη συνέχεια απομονώνεται σε μικρό διαμέρισμα παρέα με την μαθηματικό μητέρα του, αρνείται το μετάλλιο Fields (2006), που θεωρείται ως το Νόμπελ των Μαθηματικών και ξεκόβει απ’ τους κοινωνικούς γνωστούς του απευθύνοντας κατηγορίες προς όλη την μαθηματική κοινότητα.
Το βιβλίο επισημαίνει ότι με εξαίρεση τον Πέλερμαν, κανείς άλλος απ’ την σπουδαία μαθηματική γενιά των προικισμένων ρώσων μαθητών, που με πολυετή προπόνηση διακρίθηκαν σε διαγωνισμούς δεν ευτύχησε να συμβάλει στον τομέα που ασχολήθηκε ως ερευνητής.
Η δικιά μου ματιά, για όσα πραγματεύεται το βιβλίο συνοψίζονται στο ότι,
αυτοί που πετυχαίνουν υψηλές διακρίσεις σε διαγωνισμούς είναι δεινοί λύτες προβλημάτων που έχουν διατυπώσει άλλοι,
ενώ το βασικό χαρακτηριστικό των δημιουργικών επιστημόνων είναι η διατύπωση νέων ερωτημάτων, όπως αυτά που έθεσαν επιστήμονες όπως ο Φουριέ και ο Πουανκαρέ.
Ενδιαφέρουσα περίπτωση ο Ρώσος μαθηματικός εβραϊκής καταγωγής,
αρνήθηκε το μετάλλιο και χρηματικό ποσό λέγοντας :
«Τα χρήματα ή η δόξα δεν με ενδιαφέρουν. Δεν θέλω να με επιδεικνύουν όπως ένα ζώο σε ζωολογικό κήπο. Δεν είμαι ένας ήρωας των μαθηματικών. Δεν είμαι καν επιτυχημένος· γι’ αυτό δεν θέλω να βρεθώ στη θέση του να πρέπει να με κοιτάνε όλοι».
Άρα η ματιά σου Γιώργο, δίνει εξήγηση για την παραπάνω δήλωση.
Το ότι έγιναν γνωστοί δεν μου λέει και πολλά. Για τις υποτροφίες πιστεύω ‘οτι είναι ένας θεσμός ¨ελεημοσύνης” των εχόντων στους μη έχοντες προκκειμένου να αλιεύσουν “καλά μυαλά” προς εκμετάλευση.
Καλησπέρα Γιώργο,
Το θέμα δεν είναι αν σου λέει εσένα πολλά η λίγα, αλλά το ότι κάποια παιδιά μέσω υποτροφιών βρήκαν μια ευκαιρία που ούτως ή άλλως άξιζαν για να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Τα περί ελεημοσύνης των εχόντων που αναφέρεις, δεν τους αφορούν.
Καλά σοβαρά τώρα ο θεσμός των υποτροφιών είναι ελεημοσύνη;
Δίνεται η ευκαιρία σε παιδιά που δεν μπορούν να πληρώσουν τα δίδακτρα των κορυφαίων πανεπιστημίων ή ενός Ivy League Πανεπιστημίου να πάρουν υποτροφία και το συζητάμε;
Τότε ας αφήσουμε τα Ivy League και την Σορβόννη για τους πλούσιους μόνον.
Οι υποτροφίες είναι λίγες και ένα από τα κριτήρια επιλογής των φοιτητών ειναι οι διακρίσεις σε διεθνείς διαγωνισμούς όπως είναι οι Ολυμπιάδες Μαθηματικων και Φυσικής. Και ευτυχώς υπάρχουν και αυτές.
Μπορω να σου αναφέρω και πολύ γνωστούς αγαπητούς μας καθηγητές που χάρη σε αυτές τις υποτροφίες σπούδασαν στο Harvard.
Μιλάμε για διαφορετικά πραγματα. Λέω για το πως βλέπω τον θεσμό και εσύ για την ωφέλεια που έχουν κάποια παιδιά (ελάχιστα) .
Καλησπέρα Στάθη. Και; Τα πάρα πολλά παιδιά που ενώ είχαν τα προσόντα για τον οποιοδήποτε λόγο που δεν πήραν υποτροφία; Αυτή η επιλεκτική κατάσταση σε αφήνει αδιάφορο;
Όσο και ότι αν βρέξει, θα βραχώ Γιώργο.