Ο Αλβέρτος πέθανε; Ζήτω ο Αλβέρτος!

Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι, σε γενικές γραμμές, η εξέλιξη των ιδεών στην Φυσική, συνάδει με την εκάστοτε τεχνολογία και αντίληψη των πραγμάτων απο το ανθρώπινο είδος.
“Εξαιρετικό” το Principia για το 1687, ικανοποιούσε με το παραπάνω, στο σύνολο, ότι παρατηρούσαμε μέχρι τότε στον κόσμο μας.
Η εμφάνιση του χαρισματικού Αϊνστάϊν, πριν 120 χρόνια, πρώτα με την ΕΘΣ και μετά με την ΓΘΣ, αναστάτωσε την επιστημονική κοινότητα «ταιριάζοντας» παρατηρημένα συμβάντα, που βρίσκονταν σε ασυμφωνία με την αποδεκτή και επικρατούσα Νευτώνια Φυσική. Κυρίως όμως, «λειτούργησε άψογα» για την επεξήγηση των επερχόμενων ανακαλύψεων και για την εντελώς διαφορετική εικόνα του κόσμου που αποδείχθηκε ότι ζούμε, τοποθετώντας το Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica στην βιβλιοθήκη της ιστορίας και των σχολείων Μέσης Εκπαίδευσης.

Από τότε, κύλισε πάνω από ένας αιώνας εντυπωσιακών ανακαλύψεων και θεωριών που γενικά «συνεργάζονταν» με τις ΕΘΣ/ΓΘΣ, χωρίς ενστάσεις ή έντονους προβληματισμούς (…) για την αρτιότητά τους.

Όμως, η λογική αποτυπώνει πως ο κύριος όγκος αυτών των μετέπειτα ανακαλύψεων ή παρατηρήσεων θα συνέβαιναν ακόμη και αν ο μεγαλοφυής αυτός φυσικός δεν εμφανιζόταν πάνω στην γη. Το ερώτημα στο πως θα διαχειριζόταν τότε η επιστημονική κοινότητα τις «απρόσμενες» μελλοντικές παρατηρήσεις, μόνο ως ακαδημαϊκό μπορεί να χαρακτηριστεί.

Ο Fritz Zwicky, πριν 90 χρόνια και η περίφημη Vera Rubin, μόλις μισό αιώνα πριν (η αδικία να μην της απονεμηθεί το Nobel θα στιγματίζει για πάντα την Βασιλική Σουηδική Ακαδημία Επιστημών), αναγκάστηκαν να «εφεύρουν» τον όρο «σκοτεινή ύλη» σε κάτι που δεν μπορούσαν να εξηγήσουν αλλά και που δεν παρατηρούσαν.
Μόλις πριν 25 χρόνια, το ίδιο έκανε για την «σκοτεινή ενέργεια», o Michael Turner. Όροι που μπορεί να μην είναι ασυνεπείς με την ΓΘΣ, αλλά δεν προβλέπονται απο αυτήν και το κυριότερο, συνάγονται απο παρατηρήσεις που δεν μπορούν να εξηγηθούν απο αυτήν την επικρατούσα θεωρία.
Στα τελευταία εκατό χρόνια, πάνω σε αυτή την θεμελιώδη θεωρία της Φυσικής επιστήμης μπορεί να προσθέταμε ορόφους στην πολυκατοικία της γνώσης, βλέπαμε όμως παράλληλα να «χτίζονταν περιφερειακά πολυκατοικίες». Δεν νομίζω πως πίστευε κανείς ότι θα φτάσουμε σε ένα σημείο, όπου η θεωρία να εξηγεί το 5% του σύμπαντος και για το υπόλοιπο 95% να περιμένει κάποιον νέο Αλβέρτο Αϊνστάιν να το…εξηγήσει.

Μία καινούργια θεωρία; Μία νέα ανατρεπτική εξέλιξη ιδεών που θα τοποθετείται απέναντι στις ισχύουσες θεωρίες σε ανάλογη σχετική θέση εξέλιξης, όπως τοποθετήθηκε η ΕΘΣ/ΓΘΣ απέναντι στην Νευτώνια Φυσική;
Μα, θα αναρωτηθεί εύλογα κάποιος, γιατί να πρέπει να θέλει αλλαγή κάτι που έχει αποδειχτεί ότι ισχύει σε κάθε παρατηρούμενο φυσικό φαινόμενο στο σύμπαν;
«Σχεδόν παρατηρούμενο», θα διευκρινίζαμε.

Ισως, την ίδια απάντηση που θα έπρεπε να δώσει και κάποιος στο ίδιο ερώτημα που θα ετίθετο πριν 120 χρόνια για τον ίδιο ακριβώς λόγο.
Θα πρόσθετα, μάλιστα, ότι η απάντηση τότε θα ήταν δυσκολότερα αποδεκτή, αφού ο μέσος άνθρωπος πολύ εύκολα καταλαβαίνει ότι όταν έχεις ταχύτητα 50χλμ/ώρα, σε 2 ώρες θα πρέπει να διανύσεις 100χλμ. και κάθε ανατροπή απο αυτό, αντιβαίνει την πραγματικότητα που βιώνει.
Πως να του εξηγήσεις ότι η Νευτώνια Φυσική είναι λάθος, δεν ισχύει, αλλά αντιπροσωπεύει μία καλή προσέγγιση της πραγματικότητας που αντιλαμβανόμαστε, γιατί οι ταχύτητες που βιώνουμε είναι ασήμαντες στην Συμπαντική κλίμακα ;

Και μην φανταστεί κανείς ότι μόλις δημοσιεύτηκε η ΕΘΣ, χειροκροτούσαν όλοι. Αντιθέτως, η δυσπιστία κυριαρχούσε στην επιστημονική κοινότητα και επί χρόνια ο Αϊνστάϊν έδινε διαλέξεις προσπαθώντας να συζητήσει την θεωρία του με μία χούφτα επιστήμονες που τουλάχιστον την κατανοούσαν. Από την αρχική δημοσίευση της ΕΘΣ το 1905, μέχρι την καθολική αποδοχή του μεγάλου φυσικού, το 1919, πέρασαν 14 ολόκληρα χρόνια…
Εφόσον μέχρι και σήμερα, 120 χρόνια μετά, τα θεωρητικά συμπεράσματα του μεγάλου φυσικού παραμένουν να βρίσκουν λογική αντίσταση στην αντίληψη του μέσου ανθρώπου, φανταστείτε μία καινούργια θεμελιώδη θεωρία πόσο δυσκολότερα θα μπορούσε να γίνει σήμερα κατανοητή και το χειρότερο, αποδεκτή.
Σίγουρα θα εντάσσει τις βασικές αρχές της Σχετικότητας, αλλά θα πρέπει να είναι σημαντικά ευρύτερη, ώστε να συμπεριλάβει και «τις περιφερειακές πολυκατοικίες».

Όσο ανεβαίνει ο πήχης της πολυπλοκότητας των φαινομένων που πρέπει να εξηγηθούν και να θεμελιωθούν, τόσο ανεβαίνει και η δυσκολία της απόδειξης, της κατανόησης της όποιας καινούργιας θεωρίας και έτσι αναπόφευκτα λιγοστεύει και ο αριθμός των επιστημόνων που μπορεί να την συζητήσουν, να την αναπτύξουν και να την διαχειριστούν με το να την επικοινωνήσουν στον υπόλοιπο κόσμο.

Βέβαια, από την παραπάνω «εξίσωση» λείπει ο …μαέστρος.
Πόσο εύκολο είναι να βρεθεί ο καινούργιος Αλβέρτος ; Θα έχει μουστάκι, ατημέλητα γκρίζα μαλλιά ή μήπως πολύχρωμα leds, δίκτυο οπτικών νευρώνων και θα αγαπάει το ψύχος των κλιματιστικών ;
Προσωπικά, θα επιθυμούσα έναν Αλβέρτο με ταυτότητα που να αναγράφει το ονοματεπώνυμό του. Αν πρόκειται να μας προσφέρουν την επόμενη επανάσταση στην Φυσική, μεταλλικά racks με πινακίδα που να αναγράφει ASI, καλύτερα ένα σύμπαν χωρίς Αλβέρτο.

Αλήθεια, πόσο χειρότερο πιστεύετε ότι θα ήταν ένα τέτοιο παράλληλο σύμπαν, χωρίς έναν Αλβέρτο ;
Εκεί, ας φανταστούμε τον sir Arthur Eddington, το 1919, πασχίζει να εξηγήσει γιατί παρατηρεί το φως των αστεριών εκεί που δεν έπρεπε να υπάρχει, μέσα από 16 φωτογραφίες (οι 2 ουσιαστικά ήταν καθοριστικές) που τράβηξαν οι δύο ομάδες του, ταυτόχρονα, απο την Βραζιλία και απο την Δ.Αφρική.
Σε εκείνο το σύμπαν, λοιπόν, οι αδιαμφισβήτητες παρατηρήσεις του, τραγικά ασυνεπείς με το επικρατούν ιερό δισκοπότηρο της Νευτώνιας Φυσικής, αναγκάζουν τους συναδέλφους να εφεύρουν τον όρο «σκοτεινή κάμψη». Λίγους μήνες αργότερα θα έρθουν ανακοινώσεις απο τον Hubble, τον Lemaïtre, τον Friedmann και πάει λέγοντας.
Θα μπορούσαν ολες αυτές οι παρατηρήσεις να υποκαταστήσουν τις γνώσεις από μία υποτιθέμενη έλλειψη της ΕΘΣ/ΓΘΣ ;
Μοιάζει σαν κάποιος να προσπαθεί να κερδίσει το Grand Prix της Monza, βάζοντας λάστιχα Pirelli F1 και carbon-κεραμικά φρένα πάνω σε ένα σασί Ford Model T…

Μερικές φορές αναρωτιέμαι τι θα άλλαζε στην ζωή μας, αν ο sir Eddington δεν έκανε ποτέ αυτό το ταξίδι στο Principe το 1919.
«Τίποτε το αξιόλογο δεν θα άλλαζε» θα μας απαντούσε ο Albert, χαμογελώντας σαρδόνια κάτω απο τα μουστάκια του και θα συνέχιζε : «το βασικό είναι εσύ να κατέχεις το σωστό σασί, λάστιχα και φρένα αργά ή γρήγορα θα βρεθούν».