by 
Στο κανάλι Βεριτάσιουμ ο Μύλλερ λέει ότι όταν η φορτισμένη γάτα κινείται ΄δίπλα σε ρευματοφόρο αγωγό με την ταχύτητα των ηλεκτρονίων, βλέπει τα πρωτόνια να κινούνται. Βλέπει να μικραίνει η απόστασή τους και να αυξάνεται η πυκνότητά τους. Έτσι βλέπει να δέχεται μια ηλεκτρική άπωση.
Εμείς όμως πρέπει να μιλήσουμε για μαγνητικό πεδίο.
Το βίντεο:
Πως σας φαίνεται το βίντεο;
Σίγουρα ο οποιοσδήποτε φίλος μπορεί να κατασκευάσει τα δικά του αντιπαραδείγματα στα οποία θα βγαίνουν συμπεράσματα που δεν στέκουν.
Τι θα λέγατε να τρέχει το φορτίο παράλληλα με το Β;
Τότε θα έβλεπε να συμπυκνώνονται τα ηλεκτρόνια και επομένως θα έπρεπε το (θετικό) φορτίο να έλκεται. Αυτό όμως δεν δέχεται δύναμη.
Αγαπώ ιδιαίτερα τις εκλαϊκεύσεις όμως πιστεύω πως εδώ ο Μύλλερ αστοχεί.
Άλλο ένα “παράδοξο”:
Ξέρουμε ότι ένας αγωγός πεπερασμένου μήκους δημιουργεί το μαγνητικό πεδίο της πάνω εικόνας. Ένα θετικό φορτίο, κινούμενο δεξιά, δέχεται τη δύναμη που σχεδιάστηκε.
Η λογική του Μύλλερ με τις διαφορές στις πυκνότητες φορτίων οδηγεί σε μια δύναμη που σημαδεύει τον αγωγό.
Στέκει η λογική;
Αν έστεκε δεν θα έβγαιναν όλες αυτές οι αντιφάσεις.
Γιάννη έχεις δίκιο. Κάτι δεν πάει καλά. Νομίζω ότι αυτό που δεν πάει καλά ( χωρίς ακόμη να πιάσω μολύβι και χαρτί) είναι ότι όταν αλλάζουμε σύστημα αναφοράς αλλάζει η πυκνότητα τόσο των θετικών φορτίων όσο και των ηλεκτρονίων. Ο Veritasium αναφέρεται στην αλλαγή της πυκνότητας μόνο των θετικών φορτίων. Επιφυλάσσομαι αν όντως είναι αυτό το πρόβλημα, μέχρι να πιάσω μολύβι και χαρτί και να πιώ τον πρώτο πρωινό καφέ 🙂
Καλημέρα Πάνο.
Θυμάσαι αυτό που είχες ανεβάσει με το διάνυσμα Πόυντινγκ;
Ο Μύλλερ είναι εξαιρετικός αλλά στα τόσα που ανεβάζει θα κάνει και κάποιο λάθος.
Ας θυμηθούμε και την πτέρυγα του Αϊνστάιν.
Φυσικά θέλει χαρτί και μολύβι. Ο λόγος υ/c είναι κάπου 10^-11 και αν σηκωθεί στο τετράγωνο είναι 10^-22. Η πυκνότητα ηλεκτρονίων σε μέταλλο είναι κάπου 10^28 e/m^3. Δηλαδή σε ένα σύρμα μήκους ενός μέτρου το πλήθος τους είναι κάπου 10^28.
Ποια η επίδραση της συστολής μήκους σε τόσο χαμηλές ταχύτητες;
Πολλοί έχουν σχολιάσει το βίντεο. Ένας (με ειδικότητα στα ηλεκτρονικά) μιλούσε για οπές, κάτι επίσης “τολμηρό” γιατί οι οπές ανήκουν στη ζώνη σθένους.
Καλημέρα Γιάννη.
Διάβασα τώρα και τα αντιπαραδείγματά σου.
Δυνατά!!!
Ευχαριστώ Διονύση.
Γιάννη,
η απόδειξη για την σχετικιστική μεταβολή της πυκνότητας φορτίου που αναφέρεται στο video.
Είναι από το βιβλίο που διδάσκεται στο ΑΠΘ.
Ε. Παπαδημητράκη-Χλίχλια, Ι.Α. Τσουκαλάς “ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΣΜΟΣ”
Βασικός λόγος το σχετικιστικό φαινόμενο του μη ταυτοχρονισμού. των γεγονότων.
Καλημέρα Άρη.
Ευχαριστώ για την παραπομπή.
Το βιβλίο ερμηνεύει την μαγνητική αλληλεπίδραση ως ηλεκτρική λόγω μεταβολής της πυκνότητας;
Η απορίες μου Άρη παραμένουν.
Μία από αυτές:
Το κόκκινο θετικό φορτίο δέχεται δύναμη παράλληλη με το σύρμα.
Πως την εξηγεί ένας παρατηρητής που βλέπει το φορτίο ακίνητο και τον αγωγό κινούμενο;
Η εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι ότι ένας παρατηρητής που κινείται μέσα σε μαγνητικό πεδίο (όπως το πράσινο) με ταχύτητα υ (όπως η μπλε) βλέπει ένα ηλεκτρικό πεδίο με διεύθυνση και φορά όπως αυτή του κόκκινου διανύσματος.
Όμως πως θα αποδοθεί αυτό το ηλεκτρικό πεδίο ως αποτέλεσμα διαφορών πυκνοτήτων πρωτονίων και ηλεκτρονίων;;
Ένα τέτοιο πεδίο δεν θα έπρεπε να κατευθύνεται προς το σύρμα;
Άλλη μία απορία:
Στην πάνω εικόνα δεν περνάει ρεύμα. Γιατί δεν δέχεται δύναμη το θετικό φορτίο εκτός αγωγού;
Λογικά γιατί οι πυκνότητες θετικών και αρνητικών φορτίων είναι ίδιες.
Στην κάτω εικόνα περνάει ρεύμα. Ο παρατηρητής μας θα δει να μικραίνουν οι αποστάσεις των ηλεκτρονίων λόγω συστολής μήκους.
θα δει κάποια δύναμη στο ακίνητο φορτίο;
Καλημέρα Γιάννη.
Λυμένο παράδειγμα για τα πεδία γύρω από αγωγό.
Επηρεάζει η μεταβολή της πυκνότητας την διαμόρφωση των πεδίων. Έχει υπολογίσει και προσεγγίσεις.
Άρη ωραίες οι παραθέσεις, όμως δεν απαντούν σε καμία από τις απορίες μου.
Δηλαδή Άρη δέχομαι φυσικά ότι ένας κινούμενος παρατηρητής βλέπει ένα πρόσθετο ηλεκτρικό πεδίο. Δέχομαι φυσικά ότι βλέπει συστολή μήκους και συνεπώς αύξηση πυκνότητας φορτίου.
Οι απορίες μου είναι για το πως συνδέονται τα δύο φαινόμενα.
Η αύξηση της γραμμικής πυκνότητας οδηγεί δε δύναμη που σημαδεύει τον αγωγό.
Κάτι τέτοιο δεν ισχύει στην περίπτωση αγωγού πεπερασμένου μήκους.
Ούτε εξηγεί την τελευταία μου εικονογραφημένη απορία:
Γιατί το ακίνητο φορτίο συνεχίζει να μη δέχεται δύναμη, παρά το ότι αυξάνεται η πυκνότητα των ηλεκτρονίων;
Να προσθέσω άλλη μία απορία:
Το μαγνητικό πεδίο είναι μηδέν στην ευθεία που ορίζει ο αγωγός.
Αν το φορτίο κινείται προς τα δεξιά δεν δέχεται δύναμη.
Όμως αφού ο αυξάνεται η πυκνότητα των ηλεκτρονίων δεν θα έπρεπε να δέχεται δύναμη όπως αυτή η κόκκινη που σχεδίασα;