by 
Ο μεγάλος μας συνθέτης έφυγε χτες πλήρης ημερών.
Γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου του 1924. Σπούδασε Χημεία στην Αθήνα και πήρε το διδακτορικό του στην Αμερική στη Βιολογική Χημεία.
Εξεπλάγη όταν ο νομπελίστας Ζαν Μαρί Λεν είπε ότι το Νόμπελ του οφείλεται στη μελέτη του Δημήτρη Πλέσσα για τους κερεβροζιτες και την φωσφορυλίωση στην οποία βασίστηκε. «Δούλευα στη μυελίνη χωρίς να το ξέρω…»
Όταν οι Γερμανοί έκλεισαν το Πανεπιστήμιο πέρασε με συμφοιτητές του στην αντίσταση.
Στα υπόγεια έφτιαχναν μπογιές για την πορεία στο Πεδίο του Άρεως.
Στην Αμερική έρχεται σ’ επαφή με τη τζαζ και κερδίζει το πρώτο βραβείο στο Σαιντ Πωλ της Μινεάπολης.
Περισσότερα στο Βήμα και φυσικά στη Βικιπαίδεια.
Εκ των πατριαρχών του λεγομένου «ελαφρού τραγουδιού» έγραψε πάμπολα και πασίγνωστα τραγούδια για τον Κινηματογράφο.
Το έργο του «Ο δρόμος» , σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, που γράφτηκε το 1969 έχει ακόμα το ρεκόρ πωλήσεων. Ξεπέρασε το 1.000.000 πωλήσεις!
Η λογοκρισία της χούντας εμποδίζει τη συνέχεια του δρόμου «Μίλα μου για τη Λευτεριά» που κυκλοφορεί με την έναρξη της Μεταπολίτευσης.
Το πλήθος των τραγουδιών που έγραψε είναι τεράστιο εκτός από υπέροχο.
Θα παρουσιάσουμε κάποια στη συνέχεια.
Η μεγάλη του επιτυχία “Οι θαλασσιές οι χάντρες” ξεκίνησαν από μια πλάκα που έκαναν στον Δημήτρη Χορν ο Κώστας Πρετεντέρης και ο Μίμης Πλέσσας.
Η ιστορία:
Έγραψαν ένα τσιφτετέλι που θα ήταν στην πίσω μεριά σε ένα δισκάκι.
Στην μπροστινή πλευρά ήταν το “Ποιος το ξέρει”.
Τελικά μεγαλύτερο σουξέ έγιναν “Οι θαλασσιές οι χάντρες”.
Και από εδώ.
Από το “Θάλασσα πικροθάλασσα” σε στίχους Κώστα Βίρβου ξεχωρίζει μάλλον
Η Άγια Κυριακή.
Από το “Λουκιανού νεκρικοί διάλογοι” σε απόδοση Κώστα Βίρβου, ξεχωρίζω τον Μένιππο.
Πάλι από τον Αντώνη Καλογιάννη:
Το ποτάμι. Εξαιρετική και η ερμηνεία του Μίλτου Πασχαλίδη.
Θα ξεχαστούνε όλα αυτά
Από τον Στράτο Διονύσίου:
Όπως φεύγουν τα καράβια, σε στίχους Άκου Δασκαλόπουλου.
Βρέχει φωτιά στη στράτα μου, σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου.
Κάποια τραγούδια με τον Στράτο Διονυσίου ηχογραφήθηκαν στις φυλακές Τίρυνθας.
Σε στίχους Κώστα Πρετεντέρη το “Ξέρω κάποιο αστέρι” (Φεστιβάλ ελαφρού τραγουδιού).
Εξαιρετικά και από τον Δημήτρη Χορν.
Μποστική παραλλαγή του:
Παρωδείται και το Χατζηδακικόν “Κάπου υπάρχει η αγάπη μου”.
Αν σ’ αρνηθώ αγάπη μου, σε στίχους Δανάης Στρατηγοπούλου, από τον Κώστα Χατζή.
Από τον Γιάννη Βογιατζή ‘Ένας ουρανός μ’ αστέρια” σε στίχους Θάνου Σοφού.
Τον περασμένο Ιούνιο πραγματοποιήθηκε στο Ηρώδειο συναυλία-αφιέρωμα στο Μίμη Πλέσσα. Ο φίλος του Γιώργος Χατζηνάσιος του αφιέρωσε το “Ποια νύχτα σ’ έκλεψε” που διασκεύασε σε κονσέρτο για πιάνο. Δυο μέρες αργότερα ο Χατζηνάσιος τον επισκέφτηκε στο σπίτι του και του το έπαιξε στο δικό του πιάνο.
«Δύο παράλληλες ευθείες συναντώνται στο άπειρο. Έτσι θεωρώ ότι είναι η Τέχνη και η Επιστήμη. Και οι δύο ψάχνουν την ομορφιά, τι προσπαθούν να κάνουν; Ο τρόπος που το κάνουν είναι αλλιώτικος. Εγώ όταν πρέπει να κάνω μουσική στοχάζομαι, ερωτεύομαι, ονειροβατώ, ονειροπολώ, πάσχω, αγαπάω.. Όταν είμαι Επιστήμων μετράω, ξανά μετράω , μελετάω για να καταλάβω τι θέλει να μου πει μια εξίσωση. Όσο διαφορετική κι αν είναι η Επιστήμη και η Τέχνη την ομορφιά ψάχνουν.» Μίμης Πλέσσας
«Ευτύχησα να έχω τον Αϊνστάιν λέκτορα στην τελευταία χρονιά των σπουδών μου. Πιστέψτε με πως υπάρχουν προσωπικότητες σύμβολα στον καθένα από εμάς και μόνο ακούγοντας τις διαλέξεις του, γινόμουν καλύτερος κάθε φορά. Η φράση που με συνέχει, είναι η εκτίμηση που είχε και η αναφορά του στον Έλληνα Καραθεοδωρή που ουσιαστικοποίησε το κομψό E=mc2»
Διδάχτηκα από τα παραδείγματα των σπουδαίων ομολόγων μου αλλά όχι μόνο στην τέχνη μου, και στην επιστήμη μου. Ευτύχισα να έχω τον Albert Einstein Λέκτορα στα τελευταία του χρόνια στο πανεπιστήμιο που εγώ έπαιρνα το διδακτορικό μου, καταλαβαίνεις ότι θα έπρεπε να θεωρώ τον εαυτό μου πανηλίθιο εάν δεν καταλάβαινα την μεγαλοσύνη τού να βρίσκεσαι δίπλα στον άνθρωπο που κατάφερε τόσο κομψά να εκφράσει τι συμβαίνει στο σύμπαν! Από την άλλη μεριά την ίδια εποχή είχα την ευκαιρία να παίζω με τους μεγαλύτερους έγχρωμους τζαζιστες την εποχή της χούντας στην Αμερική.
«Θυμάμαι στις διαλέξεις του Αϊνστάιν μαζευόμασταν πάνω από τις σημειώσεις του προσπαθώντας να καταλάβουμε ποιες θα ήταν οι αυριανές αντιλήψεις του ανθρώπου και αυτός ερχόταν και μας έλεγε: “Αφήστε με να πάω να τα κάψω γιατί είναι δύσκολο κάποιος να καταλάβει τον τρόπο που βρίσκεται μπροστά στο σύμπαν… και χρειάζεται να νιώσει την απεραντοσύνη του σύμπαντος ή την μοναξιά τη δικιά του”» Μίμης Πλέσσας
Προχθές ο Γιάννης Πετρίδης έκανε ένα αφιέρωμα στον Πλέσσα των αρχών της δεκαετίας του ’60, προσανατολισμένο περισσότερο προς το jazz πρόσωπο του συνθέτη.