by 
Μπαίνει το τραίνο στον σταθμό του μετρό.
Φρενάρει και κάποια στιγμή ακινητοποιείται.
Τη στιγμή της ακινητοποίησης αισθάνεται ένα “τίναγμα” προς τα πίσω. Είτε είσαι όρθιος, είτε κάθεσαι.
Μου φάνηκε παράλογο μια και στο φρενάρισμα η δύναμη D’ Alembert είναι προς τα μπρος.
Εξ’ άλλου η δύναμη αυτή εξαφανίζεται τη στιγμή της ακινητοποίησης.
Γιατί συμβαίνει αυτό;
Δεν ήμουν σίγουρος ότι όντως συμβαίνει και σκέφτηκα μήπως είναι λανθασμένη εντύπωσή μου.
Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι συμβαίνει αλλά όχι σίγουρος για την ερμηνεία που δίνω.
Έτσι ζητώ γνώμες χωρίς να επηρεάζω προαναφέροντας την ερμηνεία μου.
Καλημέρα Γιάννη
Σε πρώτη προσέγγιση η επιτάχυνση (άρα και η δύναμη) για τον κινουμενο είναι αντιθετης φοράς της επιταχυνσης (εδώ επιβράδυνσης) του οχήματος.
Επίσης όταν ακινητοποιείται παύει να είναι επιταχυνόμενο το σύστημα άρα παύει και η επιτάχυνση που νιώθει ο άνθρωπος και φυσικά και η δύναμη.
Περιμένω , πιθανόν , πιο εμπλουτισμένη εξήγηση από εσένα η από κάποιον άλλο φίλο.
Γεια σου Γιάννη.
Στο φρενάρισμα, η δύναμη D’ Alembert είναι προς τα εμπρός. Για να είναι ακίνητος (ως προς το τραίνο) ο επιβάτης ‘φροντίζει’ να δεχθεί (από κάθισμα, από χερούλια, τριβή) μία αντίθετη δύναμη. Μόλις το τραίνο ακινητοποιηθεί, παύει η D’ Alembert. Η άλλη όμως εξακολουθεί να ασκείται. Έτσι, ‘τινάζεται’ προς τα πίσω.
Είναι μία πρώτη, γρήγορη σκέψη.
Παύει Γιώργο αλλά γιατί να αισθάνεσαι “τίναγμα” προς τα πίσω;
Γιατί αν κάθεσαι αισθάνεσαι αυξημένη Ν από την πλάτη του καθίσματος;
Πρόκειται για μια “προς τα πίσω” δύναμη;
Περιμένω και εγώ εξηγήσεις φίλων μια και η εξήγηση που δίνω δεν είναι ασφαλής.
(Ούτως ή άλλως θα την παραθέσω αργότερα).
Γρηγόρη η σκέψη μου είναι ανάλογη. Ανθρωποκεντρική.
Περισσότερα αργότερα.
Καλησπέρα Γιάννη
Μια προσέγγιση για άνθρωπο που στέκεται ελεύθερα για να τονίζεται το “τίναγμα” προς τα πίσω.
Γιάννη αν το “ανθρωποκεντρικό” εννοεις ότι:
επειδή λογω της επιτάχυνσης το κεντρο βάρους του σώμτος μας εχει μετακινηθεί λίγο μπροστά και στην ακινητοποιηση για να έχουμε ισορροπία ¨τιναζουμε το κορμί μας προς τα πίσω,
τοτε συμφωνώ.
Καλησπέρα παιδιά.
Αν ο άνθρωπος κοιτάζει όπως πηγαίνει το τραίνο δίνω την εξήγηση του Χρήστου.
Έστω με φαινόμενο βαρυτικό πεδίο.
Αν κοιτάζει τα παράθυρα:
Η παρουσία της D’ Alembert κάνει μικρότερη την N1 από την Ν2.
Όταν εξαφανίζεται η D’ Alembert οι δύο δυνάμεις εξισώνονται.
Δηλαδή αυξάνεται η Ν1 όμως θα αυξανόταν αν ένας έσπρωχνε τον άνθρωπο προς τα πίσω. Η απότομη αλλαγή δύναμης είναι κάτι σαν κρούση.
(Μια στιγμή να σχεδιάσω καθισμένο επιβάτη.)
Αν κάθεται:
Αριστερά η ροπή της Ν και της D’ Alembert εξουδετερώνουν αυτήν του βάρους (ως προς το σημείο επαφής με το κάθισμα).
Όταν μηδενίζεται η D’ Alembert η ροπή της Ν μένει μόνη της να κάνει την ίδια δουλειά. Αναγκάζεται να αυξηθεί και αυτό η πλάτη του νεαρού το εκλαμβάνει ως κρούση.
καλησπέρα σε όλους
κάνω μια σκέψη με επιφύλαξη, για όρθιο επιβάτη,
είμαι κοντά στον Χρήστο,
τα παπούτσια του σταματούν πιο γρήγορα από το υπόλοιπο σώμα του, διότι αυτά δέχονται τριβές από το δάπεδο,
άρα το σώμα του συνεχίζει λίγο και πέφτει ελαφρά μπροστά και μετά επανέρχεται
ίσως ένα διαφωτιστικό πείραμα θα ήταν να τοποθετούσαμε ένα ανοιχτό δοχείο με νερό στο δάπεδο και παρατηρούσαμε την επιφάνειά του
Καλησπέρα στην παρέα.
Μια συμπλήρωση με κάθε επιφύλαξη.
Νομίζω μαζί με την περίπτωση που αναλύει ο Χρήστος – όρθιος που κοιτά προς την φορά κίνησης- ή την περίπτωση που αναλύει ο Γιάννης – όρθιος που κοιτά κάθετα προς την φορά κίνησης ή την περίπτωση που κάθεται, ίσως να σκεφτούμε και μια πιο «ανθρωποκεντρική» λεπτομέρεια, που πλησιάζει την άποψη του Γρηγόρη.
Το πάνω μέρος του σώματός μας δεν συνδέεται άμεσα με το δάπεδο του μετρό. Χρειάζεται χρόνος για να μεταφερθεί η «δράση» της δύναμης της τριβής προς τα πάνω μέσω του σώματός μας. Εν τω μεταξύ, το πάνω μέρος του σώματός σας προσπαθεί να διατηρήσει την αρχική του κίνηση
Αυτό δημιουργεί μια πραγματική ανισορροπία δυνάμεων στο σώμα μας: τα πόδια μας επιβραδύνονται γρηγορότερα από τον κορμό μας.
Το «τράνταγμα» που αισθανόμαστε προς τα πίσω οφείλεται στην υστέρηση της επιβραδυντικής δύναμης που κατανέμεται σε όλο το σώμα μας. Τα πόδια μας σταματούν πρώτα, ενώ το υπόλοιπο σώμα σας συνεχίζει να κινείται προς τα εμπρός για κλάσματα του δευτερολέπτου.
Γεια σου Βαγγέλη.
Το νερό θα κάνει ταλάντωση.
Γεια σου Άρη.
το ίδιο νομίζω κι εγώ, Γιάννη
με αρχική ανύψωση προς την φορά κίνησης
βλέπω να “παίζει” και μια δόση αδράνειας
τα επάνω στρώματα του νερού και του ανθρώπου αργούν κάπως για να “συμμορφωθούν” με αυτό που κάνει το κάτω μέρος τους