by Η δημιουργικότητα και το ανήσυχο πνεύμα που το σχολείο και η πολιτεία τα αντιμάχεται συστηματικά – (έκθεση 2025)
(με αφορμή τα σχόλια πάνω στο θέμα της έκθεσης, ναι ωραίο θέμα , αλλά το πλαίσιο είναι διαφορετικό)
Είμαι μέλος του 15μελούς ενός γενικού λυκείου της ηπειρωτικής Ελλάδας. Η καθηγήτρια των εικαστικών μια μέρα μας μίλησε για τις πολυαισθητηριακές εμπειρίες μάθησης και ζωής που πρέπει να καλλιεργήσουμε στο χώρο του σχολείου, ως πρόκριμα για την εκπαιδευτική μου ενηλικίωση.
Ζητήσαμε από τον δ/ντη του σχολείου, να εξοπλίσουμε το υπόγειο που λέγεται αίθουσα καλλιτεχνικών με αφίσες Ελλήνων ποιητών και εικαστικών ώστε να εξασκούμαστε σε χώρο δημιουργίας που να εξάπτει τη φαντασία και την πρωτοτυπία μας. Όταν μας άκουσε στο γραφείο του κούνησε μελαγχολικά το κεφάλι του και μας «ξαπόστειλε» ευγενικά βεβαίως, αφού με το χιλιάρικο που πήρε από την πολιτεία, πρέπει να αλλάξει τις μισοκαμένες λάμπες των διαδρόμων.
Ζητήσαμε από τον Σύλλογο Διδασκόντων να μας παραχωρηθεί εκείνη η ακριανή αίθουσα στο τέλος του διαδρόμου του 2ου ορόφου, ώστε να φέρουμε από το σπίτι μας κάτι κρουστά και γκρανκάσες ώστε να εξασκούμαστε παίζοντας μουσική, και να εκτονωνόμαστε βεβαίως από την πίεση που μας ασκείται καθημερινά, ειδικά να εκτονώνονται δημιουργικά τα παιδιά με την αποκλίνουσα σκέψη που φοιτούν στο Τμήμα Ένταξης του σχολείου. Ο Σύλλογος μας αποπήρε διότι δεν υπάρχει ελεύθερη ώρα μέσα στο αναλυτικό πρόγραμμα που να μπορεί να υλοποιηθεί το πρόγραμμα αυτό. Ακόμη και η μουσικός που προσπαθεί να μας εντρυφήσει από Μπετόβεν μέχρι Μπιτλς και μας ωθεί να συμμετέχουμε σε όλες τις εκδηλώσεις του σχολείου, δηλώνει αδυναμία να μας βοηθήσει αφού πηγαίνει σε πέντε διαφορετικά σχολεία, εβδομαδιαίως.
Ζητήσαμε να χρησιμοποιήσουμε εικαστικά εργαλεία (μπογιές, πινέλα) αφού η δυναμική σχέση της εκπαίδευσης μέσω των τεχνών με τη δημιουργικότητα έχει επιβεβαιωθεί ερευνητικά , ώστε να φτιάξουμε ένα κολάζ στον εξωτερικό τοίχο του σχολείου πάνω σε μια αφηρημένη σύνθεση δύο σιδηροτροχιών τραίνου, ώστε να ενθυμούμαστε την 28 Φεβρουαρίου του 2023 και διότι έτσι συνδέοντας το σχολείο με την κοινωνία μέσω των καλλιτεχνικών μας δράσεων θα ενισχυθεί και καλλιεργηθεί έτι περαιτέρω η αποκλίνουσα σκέψη πολλών συμμαθητών μας . Τρείς ώρες συνεδρίαζε ο Σύλλογος των εκπαιδευτικών και απέρριψε την πρότασή μας, με το επιχείρημα ότι είμαστε ακόμη ανώριμοι, μικροί, ούτε σε ηλικία ψήφου είσαστε, μας είπαν, που θέλετε να «μουτζουρώσετε» τον τοίχο με εικαστικά αντικυβερνητικά συνθήματα. Όταν δε αντιλέξαμε ότι η αξία της δημιουργικότητας είναι πολιτιστικά, κοινωνικά αλλά και οικονομικά αδιαμφισβήτητη στις μέρες μας στην πορεία ολοκλήρωσης της προσωπικότητάς μας, εισπράξαμε ειρωνείες και απειλές.
Ήρθαμε σε επαφή με τον σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων δια να βάψουμε με διάφορα χρώματα τα κάγκελα του σχολείου . Αποφασίσαμε να τα βάψουμε με τα διαδοχικά χρώματα του ουράνιου τόξου ώστε να αναπτύξουμε τη φαντασία μας, και να βρούμε λύσεις σε αυτήν την προβληματική κατάσταση που μοιάζει, με αυτά τα κάγκελα το σχολείο, ως φυλακή. Ο Σύλλογος βοήθησε και ενώ βάψαμε τα κάγκελα στο ένα μέρος της αυλής, μας σταμάτησαν από τον Δήμο, «εντολή άνωθεν μας είπαν» με παρέμβαση κόμματος που «συνομιλεί» με τον Κύριο και πλασάρει κηραλοιφές, διότι τα χρώματα αυτά παραπέμπουν στα χρώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Μας ζήτησαν δε να τα ξαναβάψουμε (τα χρώματα δωρεάν) προς το μαύρο.
Τελικά στο χώρο που περνάμε καθημερινά το ένα τέταρτο της μαθητικής μας ζωής δεν μπορούμε ούτε την ανθρώπινη ευφυία ούτε την δημιουργικότητα, ούτε τη συνδιαστική σκέψη να αναπτύξουμε καθώς τρέχουμε για να υλοποιήσουμε τις προσδοκίες των άλλων. Εμείς δεν θέλαμε ούτε στο φεγγάρι να πάμε, ούτε να θεραπεύσουμε θανατηφόρους νόσους . Απλά ζητήσαμε να κάνουμε την καθημερινότητα της εκπαιδευτικής μας διαδικασίας πιο θελκτική, ζητήσαμε το άχρωμο ωράριο μας να αποκτήσει χρώμα, ζητήσαμε να αναλάβουμε πρωτοβουλίες καλλιτεχνικών παρεμβάσεων γιατί θέλουμε ακόμη να παίξουμε. Παιδιά είμαστε άλλωστε.
Και αφού δεν μας ακούτε και εμείς σας αγνοούμε. Φοράμε τα ακουστικά μας και ακούμε δυνατά το “THE WALL” των Pink Floyd και πάμε να δούμε τον «Κύκλο των χαμένων ποιητών» , captain o my captain!
Για την «αντιγραφή» Βασίλειος Παππάς – εκπαιδευτικός.
ΥΓ. Αγαπητοί βαθμολογητές. Είναι εντός ή εκτός ύλης, οι απαντήσεις?
Καλημέρα Βασίλη, δεν είμαι βαθμολογητής αλλά βάσει όσων γνωρίζω,
οι απαντήσεις είναι απόλυτα εντός και επειδή:
-η χρήση γλώσσας γίνεται με σωστό τρόπο
-η αναφορά επιχειρημάτων είναι ρεαλιστική
θα το βαθμολογούσα με άριστα…
Διαβάζοντας αντιρρήσεις για το fake του θέματος, σκέφτομαι…
Επειδή ζούμε σε ένα κόσμο που το κέρδος κυριαρχεί σε σχέση με την αξία της ανθρώπινης ζωής, δεν πρέπει να εξετάζονται θέματα στα οποία γίνεται
αναφορά σε αξίες όπως η ισότητα, η ειρήνη, η κοινωνική μέριμνα;
Και κάτι πιο ουσιαστικό…. η “καγγουροποίηση” των εφήβων κατά συντριπτική πλειοψηφία, οφείλεται στο “στενό” πλαίσιο λειτουργίας του σχολείου;;;;
Δε νομίζω….
Γεια σας παιδιά.
Βασίλη μου θύμισες τον αείμνηστο φίλο Βαγγέλη Κορφιάτη.
Πάντα έβαζε τα περίφημα “βαθμολογικά” του προβλήματα.
Κανένα από αυτά δεν είχε απάντηση.
Βλέπω να κάνεις κάτι ανάλογο.
Διαβάζω όλες σου τις αναρτήσεις, αλλά σε αυτή ζήλεψα. Πολύ καλή ιδέα.
Να σχολιάσω (σε ραπ στιχάκια):
θα βάλουν ακουστικά να ακούσουν το the wall;
μπα μάλλον τραπ και θα μπουν στο tik tok.
Στο κάτω – κάτω αυτά δεν μας απειλούν,
μήπως οι νέοι αγριέψουν και σε μας επιτεθούν..
θα θυμώσουν και δεν θα χαριστούν..
άδικο θα έχουν;
Καλησπερα Το κειμενο που διαβαζω απο μέλος του 15μελούς ενός γενικού λυκείου ειναι μια κατασκευη που προσπαθει να παρουσιασει μια ψευτικη κατασταση,ενα σχολειο που εχει αλυσοδεμενα τα ανησυχα και καλλιτεχνικα πνευματα των παιδιων.
Τα παιδια στα σχολεια που δουλευω σημερα σε ποσοστο που αγγιζει οριακα το εκατο τοις εκατο ακουνε
https://www.youtube.com/watch?v=Ky80G9vBhZc
δεν γνωριζουν καν τους Pink Floyd και απο κινηματογραφο οσο γνωριζουν Γκρετα Γκαρμπο αλλο τοσο γνωριζουν κυκλο των χαμενων ποιητων.Βλεπουν Φαστ εντν φιουριους Νο 1,2,3 ..κλπ Για αυτη την κατασταση δεν φταιει το σχολειο. Εγω οταν τους εβαλα το
https://www.youtube.com/watch?v=_FrOQC-zEog
μια ωρα που δεν τους εκανα μαθημα,σχεδον μου πεταξανε ντοματες.
Καλησπέρα σε όλους,
χωρίς να είμαι ούτε φιλόλογος ούτε προφανώς βαθμολογητής φιλόλογος θεωρώ ότι:
Είναι εντός θέματος γιατί:
α) Παρουσιάζει καθαρά και με βιωματικά παραδείγματα τους λόγους που πρέπει να καλλιεργείται η δημιουργικότητα στο σχολείο:
Αναφέρει την ανάγκη για πολυαισθητηριακή μάθηση.
Επισημαίνει τη θετική συμβολή της μουσικής, των εικαστικών, των καλλιτεχνικών παρεμβάσεων.
Αναδεικνύει το ρόλο της δημιουργικότητας στην εκτόνωση, έκφραση, φαντασία, κοινωνική σύνδεση, προσωπική ολοκλήρωση.
Δείχνει τις συγκρούσεις με το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα, που δεν ευνοεί τη δημιουργική έκφραση.
β) Παρουσιάζει τρόπους έκφρασης της προσωπικής δημιουργικότητας:
Μουσικά όργανα, κολάζ, χρώματα, αφίσες, συμμετοχή σε μαθητικές πρωτοβουλίες.
Προσωπική εμπλοκή σε συλλογικές καλλιτεχνικές δράσεις (π.χ. κάγκελα, τοίχος, αίθουσες).
Το ύφος είναι ριζοσπαστικό, προσωπικό, συναισθηματικά φορτισμένο – αυτό δεν είναι λάθος· αντιθέτως, είναι στοιχείο δημιουργικής γραφής.
Η δομή είναι καλώς οργανωμένη, με κάθε παράγραφο να υπηρετεί έναν στόχο.
Το τέλος με το “The Wall” και τον “Κύκλο των Χαμένων Ποιητών” είναι εξαιρετικά ισχυρό κλείσιμο.
Δεν είναι “τυπικό” ή “συμβατικό”, αλλά αυτό δεν το καθιστά εκτός θέματος — αντιθέτως, τιμά το πνεύμα του θέματος, που ζητά έκφραση δημιουργικότητας.
Αν ο βαθμολογητής είναι ανοιχτός σε δημιουργική σκέψη και λόγο, ένα τέτοιο κείμενο μπορεί να αγγίξει και το άριστα.
ευχαριστώντας όλους θα διηγηθώ μια ιστορία:
Το 1974 – 75, στην 6 γυμνασίου πρακτικού, στο 1ο Γυμνάσιο Κέρκυρας (ο Πάνος γνωρίζει). Νέος δ/ντης Φαγογένης, θεολόγος, αλλά της Χριστιανικής Δημοκρατίας (Ψαρουδάκης). Ζητήσαμε με πρώτους τους άριστους μαθητές να βάψουμε τις αίθουσες και να γράψουμε στους τοίχους. Προφανώς δεν γράψαμε το “έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη”, αλλά ακόμη θυμάμαι ως εικόνα το “λίγο ακόμη να δούμε τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο…”, θυμάμαι το “λίγο ακόμη να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα…”.
Τί θυμίζεις τώρα ρε Βασίλη …
Αντιγράφοντας από την Wikipedia
Η Χριστιανική Δημοκρατία είναι ελληνικό χριστιανοσοσιαλιστικό πολιτικό κόμμα το οποίο ιδρύθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1953 από τον Νικόλαο Ψαρουδάκη.
Η πολιτική δραστηριότητά του είχε απαγορευθεί στο διάστημα της δικτατορίας των Συνταγματαρχών (1967-1974). Επανιδρύθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1975 ως κοινωνικό κίνημα που ενεργοποιεί τον κομματικό χαρακτήρα του όποτε κρίνει σκόπιμο.
Από την ίδρυση του Κινήματος κυκλοφορεί συνεχώς η εφημερίδα του «Χριστιανική» (αρχικά με τον τίτλο «Χριστιανική Δημοκρατία»), με εξαίρεση το διάστημα που η δικτατορία των Συνταγματαρχών είχε επιβάλει προληπτική λογοκρισία (21 Απριλίου 1967 έως και ολόκληρο το 1969) και από τον Δεκέμβριο του 1973 έως τον Ιούλιο του 1974, όταν το δικτατορικό καθεστώς έκλεισε την εφημερίδα.
Στις εκλογές του 1977, συμμετείχε στη Συμμαχία Προοδευτικών και Αριστερών Δυνάμεων, η οποία έλαβε 2,72%.
Τί να συγκρίνουμε τώρα….
Όμως δεν πρέπει κατά τη γνώμη μου να είμαστε “αντί” απλά για να πούμε κάτι…
Δεν αναφέρομαι σε σένα…
Δυστυχώς και το 2015 ρίχθηκε το “ανάθεμα” σε συγκεκριμένα σχολεία, χωρίς
νομίζω να γίνει αντικειμενική και ώριμη κρίση…
Το ίδιο “ανάθεμα” ρίχτηκε και πέρυσι από δήθεν προοδευτικούς του χώρου και δήθεν προοδευτικά έντυπα, γιατί η θέση άρνησης είναι σύμφυτη με το DNA τους
και κυρίως γιατί δεν υπάρχει σήμερα η τσίπα και η ντομπροσύνη που υπήρχε το 1974 από όσους έφτιαξαν την Συμμαχία