Κατά την περιγραφή πολλών φυσικών φαινομένων, κάνουμε χρήση συναρτήσεων της μορφής

Παρατηρούμε ότι τα ορίσματα των συναρτήσεων ex, ημx, συνx, lnx που χρησιμοποιούμε, είναι όλα καθαροί αριθμοί. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Η συνέχεια εδώ.
![]()
Επειδή το να μοιράζεσαι πράγματα, είναι καλό για όλους…
Καλημέρα Διονύση, να είσαι καλά!
Αυτό που λέει ο Γιάννης (ας με διορθώσει), είναι ότι η αρχική τηε 1/υ είναι η lnυ. Δηλαδή, το όρισμα προκύπτει εδώ με διαστάσεις ταχύτητας…
Καλημέρα παιδιά.

Ναι Διονύση αυτό που γράφει ο Μίλτος. Είναι παράγωγος της lnυ.
Παραγώγιση ως προς υ εννοώ. Όλα τα παραδείγματα που έγραψα ήταν παραγωγίσεις ως προς υ:
Καλημέρα Μίλτο και Γιάννη.
Σας ευχαριστώ για τις διευκρινήσεις.
Δεν κατάλαβα ότι παίρναμε την παράγωγο ως προς υ….
Διονύση σίγουρα έχεις τον Ηλεκτρισμό του Αλεξόπουλου.
Δες τις σελίδες 70 και 71..
Αυτό το αποφεύγει στη Θερμότητα λέγοντας απλώς στην παράγραφο 114 “Δι’ ολοκληρώσεως προκύπτει…” Και γράφει τον τελικό (χωρίς πρόβλημα) τύπο.
Ναι Γιάννη, το είδα.
Προκύπτει τελικώς…
Για να μην εμφανιστούν ούτε ενδιάμεσα λογάριθμοι μεγεθών θα μπορούσαμε να επιχειρήσουμε τη μεταμφίεση:

Ανάλογα και με το pH που επικαλέστηκε ο Θοδωρής.
Ενδιαφέρουσα συζήτηση,
Μετέφερα το σχόλιο του Μίλτου από το άρθρο “Dimensions of Logaritmic Quantities.”
Και ζήτησα από την ΑΙ να την σχολιάσει, η απάντηση:
[Αυτή είναι μια στοχαστική και σε μεγάλο βαθμό ορθή παρατήρηση σχετικά με μια συνηθισμένη πηγή σύγχυσης στην επιστημονική σημειογραφία. Επιτρέψτε μου να προσφέρω κάποια σχόλια:
Τι είναι σωστό σε αυτή την άποψη:
Ο συγγραφέας εντοπίζει σωστά ότι μαθηματικά, οι λογάριθμοι απαιτούν αδιάστατα ορίσματα—δεν μπορείς να πάρεις log(5 μέτρα) με κάποιο νόημα. Και έχουν απόλυτο δίκιο ότι στην πράξη, υπολογίζουμε πάντα log(x/x₀) όπου το x₀ παρέχει την απαραίτητη αναφορά για να γίνει ο λόγος αδιάστατος. Το παιδαγωγικό σημείο είναι εξαιρετικό: το να γράφουμε πράγματα όπως “log(P)” όταν εννοούμε “log(P/P₀)” πράγματι μπερδεύει τους μαθητές και αποκρύπτει τι πραγματικά συμβαίνει μαθηματικά.
Κάποιες αξιοσημείωτες αποχρώσεις:
Ενώ η συμβουλή να “μην παραλείπουμε τους παρονομαστές” είναι σωστή παιδαγωγική, υπάρχουν λόγοι που η πρακτική επιμένει πέρα από απλή απροσεξία:
Η βαθύτερη διορατικότητα:
Ο συγγραφέας αγγίζει κάτι θεμελιώδες: οι λογάριθμοι μετατρέπουν πολλαπλασιαστικές σχέσεις σε προσθετικές, και λόγους (αδιάστατες ποσότητες) σε διαφορές. Γι’ αυτό είναι τόσο χρήσιμοι στην επιστήμη. Η σύγχυση σχετικά με τις μονάδες είναι πραγματικά σύγχυση σχετικά με το γιατί υπάρχουν οι λογάριθμοι.
Θα έλεγα ότι η συνταγή είναι εξαιρετική για τη διδασκαλία και για προσεκτική επιστημονική επικοινωνία, ακόμα κι αν οι επιστήμονες θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν βολική συντομογραφία στο δικό τους πλαίσιο.]
ευχαριστώ για τη διευκρίνιση, Μίλτο
η θέση μου: διότι πρόκειται για απλούς πολλαπλασιαστές, όπως π.χ. το 5,
το φυσικό μέγεθος είναι αυτό που προηγείται
στο πρώτο σου παράδειγμα π.χ. το ωΑ είναι ταχύτητα, το συν(ωt+φο) είναι αριθμός π.χ. 0,4
Καλημέρα σε όλους. Το θέμα είναι πως προκύπτουν οι λογαριθμοι. Προκύπτουν από την ολοκλήρωση της αντίστροφης συνάρτησης 1/x.
Στη Φυσική πάντα έχουμε όρια στο ολοκλήρωμα άρα προκύπτει ο λογάριθμος πηλικου ιδίων μεγεθών (αδιαστατο).
Τώρα αν μετά χρησιμοποιούμε τις Μαθηματικά “τερτιπια” για πράξεις και για γραφικές παραστασεις ,είναι άλλη ( καθαρά μαθηματική επεξεργασία.