by 
Σήμερα δημοσιεύω το 2ο μέρος της 4ης συνεδρίας της συνέντευξης.
Σ’ αυτό το κομμάτι, ο Φάινμαν μιλάει για τις καινούριες εργασίες του μετά το 1952, την συμμετοχή του σε κάποια σημαντικά επιστημονικά συνέδρια, την έρευνά του για το υγρό ήλιο, την πρώτη του επαφή με την Ιαπωνία, τις πρώτες του βραβεύσεις και τις σχέσεις του με τον Τύπο.
Στην ανάρτηση μπορείτε να βρείτε τις διευθύνσεις που έχουν αναρτηθεί τα προηγούμενα 8 μέρη της συνέντευξης.
Περισσότερα ΕΔΩ.
Feynman 9 – σα να μην πέρασε μια μέρα
1.Εθνική Ακαδημία Επιστημών – ΗΠΑ, 1954
Πήγα στην πρώτη συνεδρίαση. …. Συζητούσαν για το πώς να εκλέγουν μέλη. «Πρέπει να είμαστε ενωμένοι οι φυσικοί γιατί έχουμε τόσες ψήφους, οι χημικοί τόσες…» και τα λοιπά. Για μένα, αυτά είναι ανοησίες.
Θα ψηφίσω τον χημικό αν είναι καλύτερος!
2. Η δημοσιότητα είναι πόρνη
Ο Feynman δέχεται τηλεφωνική κλίση από δημοσιογράφο των Times σε δωμάτιο ξενοδοχείου που μοιράζεται με τον Abraham Pais, γνωστό κβαντικό φυσικό και ιστορικό της επιστήμης.
Αποδέχεται κολακευμένος να δημοσιοποιηθεί η μέχρι τότε εργασία του αλλά απογοητεύεται όταν ο δημοσιογράφος αποκρίνεται:
«Ευχαριστώ, κύριε Pais»
Και όταν μπήκε ο Pais, του λέω:
«Άκου! Το Time—» (ήμουν πολύ ενθουσιασμένος — δεν μου είχε ξανασυμβεί κάτι τέτοιο) «—κάποιος από το Time τηλεφώνησε και θέλει να τον πάρεις πίσω!»
Και αυτός απαντά:
«Δεν με παρατά. Η δημοσιότητα είναι πόρνη».
Με την πάροδο του χρόνου έμαθα ότι είχε δίκιο.
Δεν έπρεπε να είμαι τόσο πρόθυμος.
3.Οι δουλειές με τον στρατό είναι δουλεία
Ένιωθα ότι ο στρατός δεν πρέπει να έχει σχέση με την επιστήμη.
Αν ενδιαφέρεται μόνο για εφαρμογές — βόμβες κτλ. — αυτό δεν έχει σχέση με τη θεωρητική φυσική.
Το ενδιαφέρον τους είναι σαν της βιομηχανίας: θέλουν τον επιστήμονα «ευχαριστημένο» για να είναι διαθέσιμος όποτε χρειαστεί. Σαν να περιμένεις πελάτη. Δεν μου άρεσε αυτή η ιδέα.
Οπότε πλήρωσα μόνος μου (το ταξίδι στην Ιαπωνία, ενώ ήταν πρόθυμος να το πληρώσει ο στρατός) — πράγμα μάλλον τρελό.
Ήμουν πιθανώς ο μόνος που το έκανε.
Γεια σου Γιώργο. Όπως θα έχεις δει, σήμερα (14/5) δημοσίευσα το τελευταίο μέρος της συνέντευξης που δόθηκε το 1966. Όπως επισημαίνεις κι εσύ (μέσα από τα αποσπάσματα που παραθέτεις), αλλά και όπως θα διαπιστώσεις από την τελευταία συνεδρία που έγινε 7 χρόνια αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1973 και θα δημοσιεύσω μια από τις επόμενες μέρες, οι απόψεις του Φάινμαν παραμένουν αντισυμβατικές, μα προπάντων τίμιες. Και τελικά κέρδισε το στοίχημα που έβαλε με τον Weisskopf το 1965 (Θα δημοσιευτεί στο επόμενο, 5ο και τελευταίο μέρος της συνέντευξης).