by 
Καλησπέρα σας.
Το θέμα αυτό είναι μια ανοιχτή ερώτηση (επί χάρτου προφανώς..) για το πώς θεωρειτε ότι θα έπρεπε να εισάγονται οι μαθητές στο πανεπιστήμιο. Πώς το βλέπετε;
Προσωπικά θα έβλεπα το εξης. Αν κρατούσαμε τις πανελλήνιες ως έχουν, την τραπεζα θεμάτων ως έχει, και υποθέτοντας ότι δεν εξαρτάται η επιβίωση ενός τμήματος από τον αριθμό σπουδαστών:
Ένα τμήμα Φυσικής θα μπορούσε να δέχεται υποψηφίους με τουλάχιστον έναν βαθμό Χ1, Χ2 (πχ 16) στις πανελλαδικές σε Φυσική και μαθηματικά, με τουλάχιστον έναν μ.ο γραπτών εξετασεων Ψ1,Ψ2 (πχ πάλι 16) σε Φυσική και μαθηματικά σε όλες τις τάξεις του Λυκείου και με ένα γενικό απολυτήριο τουλάχιστον Ω (πχ 16 για στρογγυλά). Ο ΜΟ θα έβγαινε με συντελεστές βαρύτητας:
πχ 0.6(Χ1+Χ2)/2+ 0.3(Ψ1+Ψ2)/2 + 0.2Ω.
Αν το παιδί είχε κάποιες διακρίσεις, πχ Ολυμπιάδα Φυσικής θα προσέθετε μονάδες στο τελικό αποτέλεσμα.
(κάποια ποσοστά μου έφυγαν)
Καλημέρα Μανώλη.
Δεν κατάλαβα δύο σημεία:
Βαθμούς, όχι σύμβολα Χ και Ψ.
Καλημέρα Μανώλη, καλημέρα σε όλους.
Την επόμενη της έκδοσης των αποτελεσμάτων των φετινών εξετάσεων, θα περίμενα σχόλια που να αξιολογούν τα θέματα, που πριν λίγες μέρες υποδεχτήκαμε με μεγάλη χαρά, επικροτώντας και χειροκροτώντας την επιτροπή…
Τελικά ήταν εντάξει τα θέματα Φυσικής;
Το θέμα που βάζεις Μανώλη, μου λέει ότι πετάμε την μπάλα στο μέλλον…
Επί της ουσίας λίγες πρόχειρες σκέψεις, για να μην πεις ότι δεν θέλω να πάρω θέση στη συζήτηση…
Το μεγάλο μειονέκτημα των εξετάσεων, όπως τις έχουμε γνωρίσει διαχρονικά, ανεξάρτητα του συστήματος και των επιτροπών, των εύκολων ή δύσκολων θεμάτων, είναι ότι καθορίζεται η εκπαιδευτική πορεία των μαθητών από γραπτές εξετάσεις τεσσάρων τρίωρων. Δεν υπάρχει πουθενά, η σχολική ζωή. Το ενδιαφέρον του μαθητή, η συμμετοχή του στο μάθημα, η προφορική του καθημερινή επίδοση, η προσπάθειά του.
Οπότε πάμε να μιλήσουμε για λύσεις στο πρόβλημα;
Α) Να μετρά η προφορική βαθμολογία; Όποιος νομίζει ότι έχει καμιά αξία η βαθμολογία, που εδώ και χρόνια δίνεται στους μαθητές, να σηκώσει το χέρι του. Ποιο εκπαιδευτικό προσωπικό στην Ελλάδα του σήμερα, θα αξιολογήσει πραγματικά τους μαθητές του;
Β) Να μετράνε οι βαθμοί της Α και Β΄ τάξης; Και πώς θα καθορίζονται αυτοί οι βαθμοί; Με τα προφορικά που αναφέρθηκαν παραπάνω; Με ενδοσχολικές εξετάσεις, όπου ισχύουν τα ίδια, με παραλλαγές; Με πανελλαδικές εξετάσεις, αντίστοιχες με αυτές που γνωρίζουμε;
Αλήθεια θα κάνουμε κάποτε συζήτηση σοβαρή, για το πού οδηγεί η εισαγωγή των μαθητών του Δημοτικού στα πρότυπα; Θα συζητήσουμε αν η λύση να αρχίζουν από την Δ΄ τάξη φροντιστήρια, είναι θετική εξέλιξη ή τραγική;
Γ) Με συνέντευξη των υποψηφίων, οι οποίοι θα έχουν μια ελάχιστη βαθμολογία στα γραπτά, από το πανεπιστήμιο; Όπου κάποια επιτροπή θα αξιολογήσει την προσωπικότητα των υποψηφίων και κάποιες ικανότητες που οι γραπτές εξετάσεις δεν αναδεικνύουν, επιτροπή που θα επιλέγει τελικά τους φοιτητές που θα εισαχθούν; Ώρα να προσγειωθούμε, στον πλανήτη Ελλάδα…
Αυτά είναι πρόχειρα ερωτήματα Μανώλη, στα οποία δεν έχω απαντήσεις…
Kαλημέρα σας,
κε Γιάννη η λογική του νοητικού πειράματος είναι να διατηρηθούν όλα σταθερά και να αλλάξει μόνο ο αλγόριθμος εισαγωγής (άρα όχι ΕΒΕ). Εξ’ ού και τράπεζα ως έχει. Θα υπήρχε ένας τρόπος να έχουμε έναν αλγόριθμο εισαγωγής πιο δίκαιο, έναν αλγόριθμο ο οποίος επιτρέπει στο πανεπιστήμιο να θέσει τα κριτήρια που καλύπτουν περισσότερο το προφίλ των υποψηφίων φοιτητών του, και παράλληλα ισχυροποιεί την θέση του σχολείου;
Με ένα τέτοιο χοντροκομμένο μοντέλο, μια σχολή διαλέγει όχι με βάση τον Μ.Ο αλλά με βάση βαθμούς στα επιμέρους μαθήματα:
Π.χ η Ιατρική θα μπορούσε να πει οτι θέλει:
Μαθητές που έχουν γράψει τουλάχιστον π.χ 19 Βιολογία, 19 Χημεία, 18 Φυσική στις εξετάσεις , έχουν τουλάχιστον 19 στα γραπτά της βιολογίας ,της Χημείας Α και Β λυκείου και 18 στην Φυσική και έχουν απολυτήριο πάνω από 17.
Αυτό π.χ θα έδινε:
Μ.Ο = 0.6*(19+19+18)/3 + 0.3*(19+19+18+18+19+19)/6 + 0.1*17 = 18,5
Κε Μάργαρη καλησπέρα , χαίρομαι που λαμβάνω απάντησή σας.
Την επόμενη της εξαγωγής αποτελεσμάτων υπάρχουν ήδη thread και η συζήτηση τρέχει με γοργούς ρυθμούς. Προσωπικά την άποψή μου την έχω γράψει και συζητήσει αρκετά κι εδώ.. Το οτι πετάμε την μπάλα στο μέλλον δεν μπορώ να πώ οτι το συμεμρίζομαι. Σε κάθε περίπτωση, αυτό δεν αποκλείει την συζήτηση άλλων θεμάτων, σωστά;
Γράφετε:
Το μεγάλο μειονέκτημα των εξετάσεων, όπως τις έχουμε γνωρίσει διαχρονικά, ανεξάρτητα του συστήματος και των επιτροπών, των εύκολων ή δύσκολων θεμάτων, είναι ότι καθορίζεται η εκπαιδευτική πορεία των μαθητών από γραπτές εξετάσεις τεσσάρων τρίωρων. Δεν υπάρχει πουθενά, η σχολική ζωή. Το ενδιαφέρον του μαθητή, η συμμετοχή του στο μάθημα, η προφορική του καθημερινή επίδοση, η προσπάθειά του.
Συμφωνώ απόλυτα.
Γράφετε:
Α) Να μετρά η προφορική βαθμολογία; Όποιος νομίζει ότι έχει καμιά αξία η βαθμολογία, που εδώ και χρόνια δίνεται στους μαθητές, να σηκώσει το χέρι του. Ποιο εκπαιδευτικό προσωπικό στην Ελλάδα του σήμερα, θα αξιολογήσει πραγματικά τους μαθητές του;
Άποψή μου είναι πως όχι. Για μένα έχει νόημα να μετρά μόνο η τελική γραπτή εξέταση σε συγκεκριμένα μαθήματα με έναν συντελεστή της τάξης του 0.3 και το απολυτήριο με έναν συντελεστή της τάξης του 0.1 το οποίο δίνει την τελική εικόνα.
Β) Να μετράνε οι βαθμοί της Α και Β΄ τάξης; Και πώς θα καθορίζονται αυτοί οι βαθμοί; Με τα προφορικά που αναφέρθηκαν παραπάνω; Με ενδοσχολικές εξετάσεις, όπου ισχύουν τα ίδια, με παραλλαγές; Με πανελλαδικές εξετάσεις, αντίστοιχες με αυτές που γνωρίζουμε;
Θεωρώ με τα γραπτά, όπως αναφέρεται παραπάνω, αν υποθέσουμε δε οτι έχουμε μια σοβαρή τράπεζα θεμάτων με σωστή διαβάθμιση (και αυτό απ’ όσο ξέρω είναι μάλλον άτοπο).
Γ) Με συνέντευξη των υποψηφίων, οι οποίοι θα έχουν μια ελάχιστη βαθμολογία στα γραπτά, από το πανεπιστήμιο; Όπου κάποια επιτροπή θα αξιολογήσει την προσωπικότητα των υποψηφίων και κάποιες ικανότητες που οι γραπτές εξετάσεις δεν αναδεικνύουν, επιτροπή που θα επιλέγει τελικά τους φοιτητές που θα εισαχθούν;
Νομίζω στο εξωτερικό είναι μέρος της διαδικασίας αυτό. Αλλά εκεί έχουν άλλου επιπέδου οργάνωση. Δεν νομίζω οτι κάτι τέτοιο θα δούλευε με μεγάλο αριθμό υποψηφίων εκτός αν την εισαγωγή σε κάθε τμήμα την αναλάμβανε καθαρά το πανεπιστήμιο.
Μπορεί η ιδέα που γράφω να αποδειχθεί εν τέλει μια μπούρδα. Σε κάθε περίπτωση, το thread αυτό άνοιξε με στόχο όποιος ενδιαφέρεται να πει (έστω και αν δεν ακουστεί απο πουθενά ποτέ..) πως θεωρεί ότι τα παιδιά θα έπρεπε να μπαίνουν στο πανεπιστήμιο. Ποιος είναι κατα την δική σας γνώμη ο βέλτιστος τρόπος;
Καλημέρα Μανώλη. Θεωρώ ότι, στις σημερινές συνθήκες, οι Πανελλαδικές δεν πρέπει να καταργηθούν, γιατί εξακολουθούν να αποτελούν τον πιο αντικειμενικό τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η μεγαλύτερη βαρύτητα στους σχολικούς βαθμούς θα μπορούσε να οδηγήσει σε σημαντικές ανισότητες, καθώς τα κριτήρια αξιολόγησης δεν είναι πάντα ομοιόμορφα μεταξύ σχολείων, ενώ δεν μπορούν να αποκλειστούν και πιέσεις προς τους εκπαιδευτικούς.
Θα συμφωνούσα, όμως, να εξεταστούν αλλαγές όπως η κατάργηση ή η αναθεώρηση της ΕΒΕ για τμήματα χαμηλής ζήτησης, ώστε να έχουν περισσότερες ευκαιρίες όσοι επιθυμούν να σπουδάσουν, ακόμη και σε μεγαλύτερη ηλικία. Η διά βίου μάθηση είναι βασική αρχή ενός σύγχρονου εκπαιδευτικού συστήματος και δεν υπάρχει λόγος να αποκλείεται κάποιος από ένα γνωστικό αντικείμενο όταν υπάρχουν διαθέσιμες θέσεις. Το ζητούμενο, κατά τη γνώμη μου, είναι να διατηρηθεί ένας αντικειμενικός τρόπος εισαγωγής στις σχολές υψηλής ζήτησης, αλλά παράλληλα να διευρυνθούν οι δυνατότητες πρόσβασης εκεί όπου αυτό είναι εφικτό, χωρίς να υποβαθμίζεται η ποιότητα των σπουδών.
Ευχαριστώ Τίνα. Ούτε εγώ πιστεύω ότι πρέπει να κοπούν οι πανελλαδικές. Σίγουρα όμως η ΕΒΕ πρέπει να αλλάξει.Και σίγουρα, πιστεύω , η τράπεζα θεμάτων θα έπρεπε να τρεξει πιο σωστά ώστε να εχει κάνεις δείγμα και από μικρότερες ταξεις. Τι να σε κάνω αν έχεις μάθει να μου παπαγαλιζεις το κομπτον και δεν ξέρεις να μου εφαρμόσεις τον τρίτο νόμο του Νεύτωνα;
Πρέπει το Πανεπιστήμιο να πει , πχ το Φυσικό, τι θέλω να ξέρουν τα παιδιά μπαίνοντας; Τα α,β,γ. Τα διδάσκονται; Ας πούμε ναι. Πώς τα αξιολογώ; Θέλω πάνω από 17 εκεί πάνω από 18 εδώ κλπ σε εξετάσεις με μια αξιοπιστία και αδιάβλητοτητα.
Δεν είναι καμία βαριά επιστημη, είναι η διεπαφή ανάμεσα στη δευτεροβάθμια και την τριτοβάθμια εκπαίδευση που πρέπει να γίνει με τις ελάχιστες απώλειες κι απ’ τις δυο πλευρές.