by 
Από την οροφή ενός βαγονιού του μετρό κρεμόταν ένα μήλο, δεμένο μ’ ένα νήμα. Μόλις το μετρό ξεκίνησε και για 10 s, το νήμα σχημάτισε γωνία 30 μοίρες με την κατακόρυφο. Πόσο μετατοπίστηκε το μετρό σ’ αυτό το χρονικό διάστημα; (Οι τιμές είναι βολικές για να γίνουν εύκολα οι αριθμητικοί υπολογισμοί.) Πώς μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτή τη διαδικασία για να μετρήσουμε την επιτάχυνση της βαρύτητας;
Γεια σου Ανδρέα και Χρόνια Πολλά.
Μια ερώτηση:
“Σχημάτισε” ή “σχημάτιζε”;
Δηλαδή η γωνία των 30 μοιρών είναι η μέγιστη εκτροπή ή η γωνία ισορροπίας;
Χρόνια πολλά Γιάννη!
Η γωνία των 30 μοιρών είναι η γωνία “ισορροπίας”.
Τότε όμως τα 10 δευτερόλεπτα δεν φτάνουν για την αποκατάσταση ισορροπιας.
Αν είχαμε ισορροπία, τότε η επιτάχυνση του τραίνου θα ήταν g/ρίζα(3).
Θα μετατοπιζόταν κατά 0,5.g/ρίζα(3)*10^2=283 m.
Αντίστροφα αν μετρούσαμε χρόνο διάστημα και γωνία, τότε θα λύναμε ως προς g την:
S=0,5.g/εφφ.t^2
Καλησπέρα Ανδρέα ,καλησπέρα Γιάννη και Χρόνια Πολλά
Γιάννη S=0,5g εφ30 t^2 , παρείσφρησε μια /
Πάντως επειδή το έχω δοκιμάσει ,έχω την αίσθηση ότι
στο μετρό η επιτάχυνση δεν είναι σταθερή αλλά αύξουσα
για ένα αρχικό χρονικό διάστημα . Έτσι νοιώθω στο κορμί μου
ταξιδεύοντας όμως πιθανόν να σφάλω.
Εδώ ο Ανδρέας προφανώς απαιτεί σταθερή την α=g εφ30
Χρόνια Πολλά Παντελή.
Πως θα γίνει όμως να κάτσει στις 30 μοίρες μέσα σε 10 s;
Ταλάντωση βλέπω.
Δηλαδή αν το δω να φτάσει στις 30 μοίρες, καταλαβαίνω ότι ισορροπία θα εχω στις 15 μοίρες. Έτσι α=g.εφ15= 2,63 m/s^2 και όχι α=g.εφ30=5,66m/s^2.
Σε κατάλαβα από την αρχή.
Θεωρητικά έχεις δίκιο αλλά πολλές φορές αρέσκομαι
να κρατώ το κομπολόι από την άκρη της φούντας σε κατακόρυφη ισορροπία παρατηρώντας ότι στο ξεκίνημα αποκλίνει και για λίγο σταθεροποιείται σε μια max απόκλιση χωρίς να παρατηρώ ταλ/ση.
Θα μου πεις σε τόσο μικρό παραθύρι χρόνου τι να δεις, όμως σκέφτομαι αυτό που έγραψα προηγουμένως για μεταβλητή α
Ελπίζω να χαμογελάσεις με το πειραματικό μέσο και μια κι η μέρα σήμερα με παραπέμπει στον Ανδρέα μας , θυμάμαι σε μια από τις τελευταίες συνεστιάσεις του “υλικο” που ήρθα δίπλα του για να τον ακούω και κάποια στιγμή που έδενε με το λόγο του ,έβγαλα το κομπολόι και του έδειξα πως με ήχους ωπ ωπ ωπ πιάνουμε την περίοδο της ταλάντωσης του κομπολογιού και στη συνέχεια πως χονδρικά έδειχνα μια εξαναγκασμένη ταλάντωση όπου φαίνεται μεγιστοποίηση της εκτροπής όταν το χέρι (διεγέρτης) ταλ/ται με το ωπ ωπ ωπ, ενώ αν το χέρι ταλαντωθεί πολύ γρήγορα το κομπολόι μένει στην κατακόρυφο τρεμοπαίζοντας …
Γέλασε ο Ανδρέας και εγώ χάρηκα που …γέλασε.
Καλησπέρα στην παρέα!
Νομίζω ότι μπορούμε να το πετύχουμε πειραματικά ως εξής: Δεν περιμένουμε το μήλο να ταλαντωθεί και κάπου να “ισορροπήσει”. Κρατώντας το μήλο, με τεντωμένο το νήμα, το αφήνουμε σε διάφορες θέσεις μέχρι να βρούμε σε ποια θέση, μόλις το αφήσουμε, παραμένει εκεί.
Προφανώς οι τιμές που έδωσα είναι εξωπραγματικές αλλά όπως ανέφερα βολεύουν στις πράξεις.
Βέβαια, όπως παρατήρησε τηλεφωνικά ο Γιώργος Φασουλόπουλος, κρίνοντας από το αποτέλεσμα οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι στην πραγματικότητα η γωνία εκτροπής θα είναι πολύ μικρότερη. Επαληθεύεται έτσι το ρητό: Στη ζωή κάθε πρόβλημα έχει τη λύση του. Στη Φυσική κάθε λύση έχει τα προβλήματά της!
Παντελή,
Όσο θα συνεχίζουμε να δίνουμε την ψυχή μας στην επιστήμη που λάτρεψε, θα συνεχίζει να μας χαμογελάει…
Έτσι κι εγώ νομίζω ,Ανδρέα…