Σ. Τραχανάς: Κβαντομηχανική Λυκείου

Γιάννη σε ευχαριστώ συμπλήρωσα την ανάρτηση και βάζω και εδώ για όλους
”
«Ήρθε η ώρα αποχαιρετήσουμε τον δάσκαλο και τους μαθητές του και να αναλάβει πλέον ο ίδιος … ο συγγραφέας να ολοκληρώσει το βιβλίο του. Ωστόσο, με μια άλλη του ιδιότητα – ίσως και μια άλλη του πλευρά – που είναι αυτή του … φροντιστή! Και μην παραξενευτείτε παρακαλώ – κι ακόμα περισσότερο, μην θεωρήσετε αυτή του την ιδιότητα ως … παρακατιανή ή, έστω, ως δευτερεύουσα -, διότι ο δάσκαλος δεν είναι εκεί μόνο για τις … υψηλές πτήσεις. Μόνο για να διδάσκει τη μεγάλη επιστήμη, ακόμη κι αν υποτεθεί ότι το κάνει με αξιοσύνη και έμπνευση. Όχι, στα καθήκοντά του περιλαμβάνεται επίσης το να είναι καλός … προπονητής. Να προετοιμάζει καλά τους μαθητές του για τις εξετάσεις του μαθήματος που ο ίδιος διδάσκει – στο πανεπιστήμιο ή στο λύκειο – είτε για τις πιο κρίσιμες απ’ όλες, που είναι βεβαίως – τουλάχιστον στη χώρα μας – οι πανελλαδικές εξετάσεις. Ο συγγραφέας του παρόντος λοιπόν – αν του επιτρέπεται μια προσωπική παρένθεση εδώ – δεν συμφωνεί με τις απόψεις εκείνων – πανεπιστημιακών δασκάλων και μη – οι οποίοι αντιμετωπίζουν την ιδιότητα του φροντιστή με συγκατάβαση. Διότι φροντιστής υπήρξε κι ο ίδιος ο συγγραφέας κατά τα νεανικά του χρόνια, κάνοντας ιδιαίτερα μαθήματα ως φοιτητής του ΕΜΠ και με δίχρονη 6ωρη καθημερινή διδασκαλία σε κεντρικό φροντιστήριο της Αθήνας κατά την διάρκεια των μεταπτυχιακών του σπουδών στον «Δημόκριτο» , προτού φύγει στο εξωτερικό. Και γνωρίζει από πρώτο χέρι πόσο δύσκολη δουλειά είναι: Για έναν πολύ απλό λόγο. Αφού το καθήκον που ανέλαβες είναι να «γυμνάσεις» τους μαθητές σου ώστε να εισαχθούν στη σχολή προτίμησής τους, η επιτυχία σου κρίνεται από τη δική τους. Βαθμολογείσαι κι εσύ μαζί με αυτούς. Κατά τη γνώμη μας, το ίδιο ισχύει και για ένα πανεπιστημιακό μάθημα. Η δουλειά του δασκάλου και εκεί δεν είναι μόνο να εμπνεύσει τους αυριανούς επιστήμονες με τη διδασκαλία του. Αυτή είναι μια αναγκαία – και πολύ επιθυμητή – συνθήκη, αλλά δεν είναι και ικανή. Στο κάτω-κάτω, αν εσύ είσαι ‘τρελαμένος’ με την επιστήμη σου, δεν σημαίνει ότι και οι φοιτητές σου είναι υποχρωμένοι να συμμερίζονται το πάθος σου, κι αν δεν το κάνουν να τους αντιμετωπίζεις αφ’ υψηλού. Να μην τους θεωρείς άξιους της προσοχής σου. Διότι βεβαίως ο στόχος των περισσότερων φοιτητών – ένας αξιοσέβαστος στόχος πρέπει να δεχτούμε (που ήταν κάποτε και ο δικός μας, μην το ξεχνάμε) – είναι να περάσουν το μάθημά σου και να πάρουν το γρηγορότερο το πτυχίο τους. Και η δική σου δουλειά – μετά τις … υψηλές πτήσεις! – είναι να είσαι μαζί τους σ’ αυτόν το στόχο, σαν καλός προπονητής. Ένας προπονητής που θέλει να πάει καλά η ομάδα του, όχι όμως σ’ έναν σικέ αγώνα – ακόμα περισσότερο εδώ, που ο προπονητής μπορεί μόνος του να στήσει το παιχνίδι!- αλλά σε έναν καθαρό αγώνα με λογικές απαιτήσεις από τους αγωνιζόμενους …«”

Ο αγαπημένος μας δάσκαλος παντα φροντίζει να προσφέρει την δουλειά του δωρεάν- οπως στο Mathesis- ή σε πολύ χαμηλή τιμή όπως στα βιβλία του (που πρεπει να καλυφθουν τα εξοδα της εκδοσης). Αλλα 9 ευρω πραγματικα ειναι παρα πολυ χαμηλή τιμή για μια τοσο καλή έκδοση ενος κορυφαίου.