by 
Μετά από ένα διάλειμμα 3,5 μηνών, στις 27 Ιουνίου 1966, ο Charles Weiner επιστρέφει στο σπίτι του Ρίτσαρντ Φάινμαν στην Πασαντίνα της Καλιφόρνιας, για την 3η συνεδρία της συνέντευξης.Στο σημερινό 1ο μέρος της 3ης συνεδρίας (40 σελίδες, 6ο μέρος από την αρχή της συνέντευξης), ο Φάινμαν, μετά το τέλος του Β’ Π.Π. και το Λος Άλαμος, μας δίνει τις αναμνήσεις του από την πρώτη του εμπειρία ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ, την προσπάθειά του να παρουσιάσει μ’ ένα καινούριο τρόπο τα ζητήματα της κβαντικής ηλεκτροδυναμικής και την εμπειρία του από την συμμετοχή του στα πρώτα μεταπολεμικά συνέδρια για την κβαντική φυσική.
Περισσότερα ΕΔΩ.
Τι κρατώ απ’ την πρώτη περίοδο στο Cornell
Πρώτη φορά καθηγητής
«Δεν έκανα τίποτε άλλο παρά να προετοιμάζω τα μαθήματα. Τώρα συνειδητοποιώ ότι η προετοιμασία ενός καλού μαθήματος είναι μια πλήρης απασχόληση, αλλά τότε δεν το θεωρούσα σχεδόν τίποτα».
1946. Πώς να μιλήσεις σε συνέδριο που μετέχουν τα «μεγάλα κεφάλια», Bohr, Dirac & Weisskop, ενώ από κάτω παρακολουθούν καθηγητές Λυκείων για να εξοικειωθούν με τη φυσική του πυρήνα;
Με χιούμορ, επιλέγει ο Feynman.
Άπρεπη εκτιμούν την επιλογή του ο Bohr και ο Weisskop. Και «του τη λένε».
Και ο κεντρικός ομιλητής, ο Dirac;
Ενώ συζητούσαν για τις ιδέες του, αυτός λιαζόταν στο προαύλιο.
Γεια σου Γιώργο.
Όπως είχες επισημάνει και στο προηγούμενο σχόλιό σου για κάτι παρόμοιο, ο σεβασμός του Φάινμαν για τα “μεγάλα κεφάλια” είναι δεδομένος. Ας μην ξεχνάμε ότι όταν προσλήφθηκε για το πρόγραμμα Μανχάταν ήταν μόλις 25 ετών και ανέλαβε να διδάξει στο Κορνέλ στα 27 του. Έτσι λοιπόν, μπροστά σε ονόματα που κουβαλούσαν και αναγνωρισμένο έργο, αλλά ήταν και μεγαλύτερα σε ηλικία (Μπορ, Ντιράκ, Βάισκοπφ, Οπενχάιμερ, Μπέτε, Τέλερ κλπ) είναι φυσικό να στέκεται “προσοχή”, αυτός, που μέχρι εκείνη την ώρα δεν είχε παρουσιάσει κάτι σημαντικό, πέρα από την ελπίδα για το μέλλον.
Με την ευκαιρία να προτρέψω τον Διονύση να συνεχίσει την ανάγνωση(!), γιατί έχουμε την ευκαιρία να μαθαίνουμε από πρώτο χέρι συγκλονιστικά γεγονότα, όπως την πρώτη πυρηνική δοκιμή στο Αλαμογκόρντο. Διονύση, αν εκτιμάς ότι παρουσιάζει με “ψυχρό” και ουδέτερο τρόπο ένα τέτοιο γεγονός, γίνε ελαστικός, γιατί όπως θα διαπιστώσεις από τη συνέχεια της συνέντευξης, στα κατοπινά χρόνια (τέλη της δεκαετίας του ’40) εργάστηκε με ομιλίες προσπαθώντας να ενημερώσει τον κόσμο για τους κινδύνους από τον ανταγωνισμό των πυρηνικών εξοπλισμών. Νομίζω ότι ο ενθουσιασμός είναι δικαιολογημένος για το νεαρό Φάινμαν, αφού είδε ότι αυτό για το οποίο δούλευε ο ίδιος και όλοι οι υπόλοιποι συνάδελφοί του είχε θετικό αποτέλεσμα. Και για έναν επιπλέον λόγο ̇ δεν πίστευε ότι θα πετύχει (όπως ισχυρίζεται) και βέβαια αμφιβάλλω αν ήταν σε πλήρη γνώση αυτού που θα προέκυπτε (δεν είχε φορέσει καν τα γυαλιά που του είχαν δώσει). Δεν είναι τυχαίο νομίζω, ότι ο Φάινμαν, όπως και άλλοι νεαροί τότε επιστήμονες που δούλευαν για το Πρόγραμμα Μανχάταν πέθαναν από καρκίνους σε σχετικά νέες ηλικίες (ο Φάινμαν στα 70). Εκτιμώ, ότι η σκέψη μας κυριαρχείται από τα μετέπειτα τρομακτικά αποτελέσματα σε ανθρώπινα θύματα και υλικές καταστροφές που προκάλεσε η ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Να βάλω όμως κι εγώ την δικιά μου ένσταση. Με δεδομένο ότι στη συνέντευξη έχουμε φτάσει πλέον στην μεταπολεμική περίοδο (περίπου στο 1947) δεν έχω δει ακόμη να εμφανίζεται ένα ερώτημα του τύπου «Πώς είδες εσύ, το περιβάλλον σου, οι συνάδελφοί σου την ρίψη των 2 ατομικών βομβών στην Ιαπωνία;» Πιθανόν να ήταν ένα θέμα ταμπού και να απέφευγαν μια ερώτηση με δύσκολη απάντηση. Καλό απόγευμα.
Καλό απόγευμα Μερκούρη.
“Αυτά τα τρία συνέδρια — απ’ όσο θυμάμαι ήταν τρία — ήταν για μένα πολύ μεγάλης
σημασίας και ενδιαφέροντος και στενοχωρήθηκα πολύ όταν σταμάτησαν. Αργότερα ρώτησα τον J. Robert Oppenheimer γιατί σταμάτησαν και μου είπε ότι έγινε έτσι επειδή μεγάλωναν.
Ήταν πολύ δύσκολο, αφού προσκαλούσες κάποιον, να μην τον ξαναπροσκαλέσεις. Όμως έπρεπε συνεχώς να προστίθενται νέοι, γιατί είχαν κάνει κάποιο πείραμα, είχαν κάποια αποτελέσματα να ανακοινώσουν — και έτσι άρχισε να διογκώνεται. Υπήρχαν και πολλές προσβολές· όλοι ένιωθαν προσβεβλημένοι και έγραφαν: «Γιατί δεν με καλέσατε; Γιατί δεν με καλέσατε;» Και ο Oppenheimer κουράστηκε και τα παράτησε.”
Από ότι βλέπεις συνεχίζω το διάβασμα! Έφτασα στο σημείο που τα …γέρικα άλογα τα σκοτώνουν…
Να απολογηθώ για το προηγούμενο σχόλιο;
Ένιωσα σαν να διαβάζω δηλώσεις του Τραμπ, για το πόσο γεναία, όμορφη, θαυμάσια είναι η δουλειά που κάνουν οι ένδοξες Αμερικανικές δυνάμεις στο Ιράν…
Δεν άντεξα να διαβάζω τις σκέψεις ενός Τραμπιστή (προηγήθηκε 80 χρόνια…) τη στιγμή που “πέτυχε” το εγχείρημα και δημιουργήθηκε το μανιτάρι, από το μυαλό του οποίου δεν πέρασε καν η σκέψη, ότι θα ριχτεί για να εξολοθρεύσει ανθρώπους…
Τι να την κάνω την ευφυία;