by 
Στο σημερινό 2ο μέρος της 3ης συνεδρίας (33 σελίδες) ο Φάινμαν περιγράφει την προσπάθειά του να πείσει την κοινότητα των φυσικών να προσέξουν τα διαγράμματά του, μιλάει για τον τρόπο διδασκαλίας του, την πρόσκληση να δώσει διαλέξεις στο Πρίνστον και τέλος την μετακίνησή του από το Κορνέλ για το Caltech (Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνιας), αφού προηγήθηκε μια στάση στη Βραζιλία!
Απομένουν 2 ακόμη συνεδρίες αυτής της μακροσκελούς συνέντευξης, με την 4η να γίνεται στις 28 Ιουνίου 1966 και την 5η αρκετά αργότερα, στις 4 Φεβρουαρίου 1973. Την παρουσίαση των 2 τελευταίων συνεδριών θα την κάνω αφού μεσολαβήσει ένα διάλειμμα μέχρι τον Μάιο.
Περισσότερα ΕΔΩ.
Καλησπέρα Μερκούρη. Τώρα είδα τη φοβερή δουλειά που προσέφερες. Ξεκινάω από το 1ο μέρος. Σε ευχαριστούμε. Να είσαι καλά!
Καλησπέρα Μερκούρη.
Σε ευχαριστώ και για την 7η συνέχεια των άρθρων σου.
Θα ήθελα να επισημάνω τι είπε ο Feynman σχετικά με τη διδασκαλία στην Βραζιλία, σε αντίθεση με την αντίστοιχη στις ΗΠΑ:
“Υπάρχει όμως κάτι που αξίζει να αναφερθεί — εκείνη την περίοδο δίδαξα επίσης κβαντομηχανική σε κάποιο κέντρο ή κάπου· μια φορά, όταν ήμουν στη Βραζιλία, δίδαξα κβαντομηχανική. Είχα μερικούς φοιτητές από διάφορα μέρη. Είναι η μόνη φορά που δίδαξα και ένιωσα πραγματικά ικανοποιημένος από τη διδασκαλία. Όταν διδάσκω εδώ ή αλλού, νιώθω μια μορφή απογοήτευσης, που είναι η εξής: αν ο φοιτητής τα πάει καλά, δεν ξέρεις αν εσύ τον δίδαξες· μπορεί απλώς να είναι καλός φοιτητής. Τον έχουν διδάξει κι άλλοι κτλ. Και αν αργότερα προοδεύσει στην έρευνά του, δεν ξέρεις αν έκανες εσύ κάτι ή αν το πέτυχε μόνος του ή με άλλους καθηγητές μετά. Αν δεν τα πάει καλά, λες «οι φοιτητές δεν τα πάνε καλά» και απογοητεύεσαι. Έτσι, ποτέ δεν έχω αυτό το αίσθημα στη μεταπτυχιακή διδασκαλία. Ακόμα κι όταν τους έχω ως ερευνητικούς φοιτητές, δεν μπορώ να δω τι έκανα εγώ, αν έκανα κάτι.
Weiner: Είναι δύσκολο να το μετρήσεις.
Feynman: Ακριβώς. Δεν ξέρω τι έκανα. Αλλά όταν πήγα εκεί κάτω, αυτοί οι τύποι προέρχονταν από το κενό. Ήρθαν από την Αργεντινή και δεν γνώριζαν τίποτα· όμως είχαν μελετήσει μόνοι τους. Τους διδάσκω κβαντομηχανική και τώρα ξέρουν κβαντομηχανική, ενώ πριν δεν ήξεραν τίποτα γι’ αυτήν. Είναι διδασκαλία μικρής κλίμακας — μικρότερη ομάδα. Ξέρεις τον φοιτητή και μπορείς να δεις τι επίδραση έχεις πάνω του.”
Μου θύμισε διδασκαλία Α΄Λυκείου, σε αντίθεση με την Γ΄…
Γεια σου Δημήτρη. Καλή δύναμη στην προσπάθειά σου! Είναι μεγάλο το κειμένο, αλλά νομίζω ότι θα βρεις αρκετά σημεία με ενδιαφέρον.
Γεια σου Διονύση. Αυτό που λέει ο Φάινμαν, κουβαλάει μια αλήθεια. Αυτό που μου κάνει εντύπωση στο κομμάτι, είναι ότι δεν θέλει να παινευτεί παίρνοντας λίγη από την λάμψη επιτυχημένων επιστημόνων που πέρασαν από τα χέρια του (διδακτορικοί φοιτητές του), προφανώς δεν του χρειάζεται.Πάντα προτιμούσα την Α’ από την Γ’ Λυκείου. Η Α’ κουβαλούσε (ακόμη) μια “αθωότητα”!
Σας ευχαριστώ όλους για την παρακολούθηση της ανάρτησης.
Καλημέρα παιδιά
Πέντε παρατηρήσεις απ’ τη δεύτερη συνέχεια στο Cornel
Έξι μόλις μήνες μετά τη βράβευσή του με το Νόμπελ, ισχυρίζεται ότι αγνοεί τη συμβολή των άλλων δυο βραβευμένων την ίδια χρονιά (1965), Schwinger & Tomonaga, ή έστω δεν γνωρίζει τις λεπτομέρειες των δικών τους προσεγγίσεων στην Ηλεκτροδυναμική.
Υπερβολές….
Μια αισιόδοξη ματιά στην Κβαντική Θεωρία της Βαρύτητας, εν έτει 1966:
«Για παράδειγμα, επεξεργάστηκα την κβαντική θεωρία της βαρύτητας σε τάξη απείρως υψηλότερη—δηλαδή, σε βαθμό, σε λεπτομέρεια, απείρως υψηλότερη—από οποιονδήποτε άλλον που γνωρίζω. Αλλά δεν είναι πλήρης. Υπάρχουν ορισμένες μικρές αδυναμίες. Έτσι δεν την έχω γράψει. Μα είναι τρέλα—είναι τώρα πέντε ετών. Θα έπρεπε να έχει γραφτεί.
Παρ’ όλα αυτά, αυτό που με ενοχλεί είναι ότι δεν έχω φτάσει ακριβώς μέχρι το τέλος. Πιθανόν, αν καθόμουν να το γράψω, θα έβρισκα τον δρόμο μου μέχρι το τέλος».
Οι πιθανότητες δεν τον βοήθησαν.
Ούτε αυτούς που ακολούθησαν μέχρι σήμερα, Χόκινγκ, Πένροουζ, Βίτεν, Ροβέλλι, Σμόλιν, και υπάρχει μέλλον.
Τα διαγράμματα Feynman υπερίσχυσαν του μαθηματικού φορμαλισμού του Schwinger μόνον όταν ο Freeman Dyson απέδειξε τη συμβατότητά τους με τις μέχρι τότε αποδεκτές μεθόδους.
Αντιφάσεις.
Την ικανότητα των στρατιωτικών να αποφασίζουν γρήγορα, σε αντίθεση με το ψιλολόγημα των επιστημόνων άλλοτε την θαυμάζει (όταν του επέτρεψαν να ενημερώσει τους εργαζόμενους στο εργοστάσιο διαχωρισμού στο Oak Ridge για τη φυσική της βόμβας) και άλλοτε την κολάζει (όταν λογοκρίνουν τμήματα της έκθεσης που έγραψε σχετικά με την πυρηνική ενέργεια προς τον ΟΗΕ).
«Από τότε απέκτησα πολύ καθαρότερη εικόνα για το πώς λειτουργεί η κυβέρνηση—και τι δεν πάει καλά μ’ αυτήν. Πράγματα ζωτικής σημασίας αποφασίζονται υπερβολικά εύκολα. Είναι εντυπωσιακό που ένας άνθρωπος μπορεί να αποφασίσει τόσο γρήγορα. Αλλά και ένα ζάρι αποφασίζει γρήγορα. Κι αυτό είναι κακό. Ήταν ένα πολύ σοβαρό ζήτημα»
Τέλος,
ο δεύτερος Αργεντινός μαθητής του στο Ρίο, εκτός απ’ τον Amati ήταν ο Alberto Sirlin, που στο κείμενο αναφέρεται ως Sirene.
Μερκούρη ευχαριστούμε,
Νηστεία μέχρι τον Μάιο;
Γιώργο καλησπέρα. Πρώτα απ’ όλα να σ’ ευχαριστήσω, για μια ακόμη φορά, για την διόρθωση-συμπλήρωση του Alberto Sirlin. Σκοπεύω να ολοκληρώσω τη συνέντευξη τον Μάιο (καλά να είμαστε) με αφορμή την επέτειο της γέννησης του Φάινμαν. Μέχρι τότε νηστεία για τους αναγνώστες, αλλά δουλειά και προσευχή για μένα!