by 
Η μεταπολεμική ιστορία της Αυστραλίας είναι συνδεδεμένη με τα πυρηνικά, από τις πρώτες δοκιμές πυρηνικών όπλων στα μέσα του 20ού αιώνα έως την εντατική εξόρυξη Ουράνιου στις επόμενες δεκαετίες. Στο επίκεντρο αυτής της διαδρομής βρίσκονται οι αυτόχθονες πληθυσμοί (Αβορίγινες), οι οποίοι είδαν τα προγονικά τους εδάφη να μετατρέπονται σε πεδία βολής και μεταλλευτικά μέτωπα.
Πυρηνικά και αυτόχθονες στην Αυστραλία
Καλημέρα Αποστόλη
Εύστοχη η επιλογή των αντιπυρηνικών αντιδράσεων στην τοξική εξόρυξη ορυκτών πλούσιων σε Ουράνιο απ’ τους αυτόχθονες της Αυστραλίας, σήμερα την 6η Αυγούστου. Είναι η ημέρα μνήμης της καταστροφής της Χιροσίμα απ’ την πρώτη χρήση του απόλυτα φονικού όπλου που επινοήθηκε ποτέ, το έτος 1945.
Ο Βρετανικός λέων, ξεδοντιασμένος απ’ τον Β Παγκόσμιο, επιχειρεί ασθμαίνων να μετάσχει στον πυρηνικό ανταγωνισμό του Ψυχρού Πολέμου, στην πλάτη των αυτοχθόνων της Αυστραλίας με τη συναίνεση των ντόπιων Συντηρητικών κυβερνήσεων. Οι Εργατικοί επηρεάζονται περισσότερο απ’ τα φιλειρηνικά και τα περιβαλλοντικά κινήματα της χώρας με μοχλό τους αυτόχθονες που μπολιάζουν την οικολογικής φύσης αντίδρασή τους με τα παραγνωρισμένα κοινωνικά δικαιώματα των φυλών που αντιπροσωπεύουν.
Άξιο προσοχής είναι η ανάληψη της ηγεσίας του κινήματος απ’ τις γυναίκες Αβορίγινες.
Εξίσου ενδιαφέρον, ίσως και επίκαιρο, ότι μια μερίδα αυτοχθόνων υπέστειλε τα λάβαρα της ανυπακοής αρκούμενη στις αποζημιώσεις που παρείχαν οι Αυστραλιανές κυβερνήσεις.
Αλλά και ότι ο διαχωρισμός Συντηρητικών και Εργατικών Κυβερνήσεων για τα ζητήματα ανάπτυξης και περιβάλλοντος, σήμερα δεν φαίνεται να υφίσταται. Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.
Γεια σου Γιώργο και σε ευχαριστώ για την εύστοχη συνόψιση. Αναρωτιέμαι αν οι αρκετά νεότεροι έχουν στο μυαλό τους τη σημασία της σημερινής ημέρας για το τέρας που γέννησε η ανθρωπότητα ή αν αποτελεί απλά άλλη μια καταγραφή ενός γεγονότος που συνέβη στο μακρινό παρελθόν. Όσο για τα κινήματα ακτιβισμού, σήμερα μάλλον μοιάζουν παρωχημένα, αφού το χρήμα κυρίως διαμορφώνει και κατευθύνει τις συνειδήσεις είτε σε ατομικό επίπεδο είτε σε επίπεδο κυβερνήσεων. Ακόμη και εκείνοι που θίγονται άμεσα, μπορούν με λίγα ψίχουλα να υποστείλουν τα λάβαρα.
Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εργασία Αποστόλη ευχαριστούμε. Δεν γνωριζα το θεμα. Το μεταφερω και στις σελιδες μου.
Καλημέρα Τίνα και σε ευχαριστώ για το σχόλιο και τη φιλοξενία.
Εκεί που ονειρεύονται τα πράσινα μυρμήγκια
Φιλμ του αιρετικού σκηνοθέτη Βέρνερ Χέρτζοκ, του 1984.
Ένας γεωλόγος που κάνει δοκιμαστικές εξορύξεις σε περιοχή αυτοχθόνων Αυστραλών αναζητώντας μεταλλεύματα Ουρανίου, έρχεται αντιμέτωπος με την παθητική αλλά εξαιρετικά επίμονη αντίθεση των γηγενών.
Αντιστέκονται επίσης στην εξαγορά τους απ’ την εταιρεία εξόρυξης και – βεβαίως – δεν δικαιώνονται απ’ το δικαστήριο στο οποίο κατέφυγε η εταιρία.
Τι απέμεινε ίσως απ’ την ιστορία;
Η ριζοστικοποίηση του γεωλόγου.
Την θυμήθηκα με αφορμή την ανάρτηση του Αποστόλη.
Υπάρχει στο διαδίκτυο, με ελληνικούς υπότιτλους.
Στο 40o λεπτό διαπλέκεται το ελληνικό τραγούδι των Bίρβου & Μπιθικώτση «θάνατος ευτυχισμένος να πεθάνεις μεθυσμένος» με μια θρηνωδία ων Αβορίγινων, οι ίδιοι την αποκαλούν «χαρούμενο τραγούδι» και καλεί τον μάγειρα να σερβίρει φαΐ και ποτό.
Ευχαριστούμε Αποστόλη για την ενημέρωση-μάθημα σύγχρονης ιστορίας.
Θα το διαβάσω αναλυτικά.
Να συνεισφέρω και εγώ ένα τραγούδι του μακρινού 1987 με τίτλο “6η Αυγούστου”
“Σε πολιτείες σκοτεινές κάτω απ’ τη γη
καθώς η άνοιξη δε θα
ρχεται, θα αργείμαστε οι λίγοι οι εκλεκτοί και οι τυχεροί!θα ερωτευόμαστε ο ένας τη σκιά του αλλουνού
θα
Ζήτω οι βόμβες κύριοι!
Ζήτω το καλοκαίρι!”
ΕΚΤΗ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ – ΤΡΥΠΕΣ
Γιώργο τον Χέρτζοκ είχες ξαναμνημονεύσει στις Εικόνες της επιστήμης στην πόλη πριν 6 χρόνια. Εκεί είχαμε ήπια παραγωγή ενέργειας μέσω των ανεμόμυλων. Άλλο όμως το ’68 και άλλο το ’84.
Θοδωρή ας κρατήσουμε μόνο το “Ζήτω το καλοκαίρι” και χωρίς άλλες φωτιές.
Ατόλη “Μπικίνι”. Τι λες Αποστόλη, για μια επίσκεψη!
Ατόλη Mπικίνι (BIK-in-ee ή bih-KEE-nee) γνωστή ως Ατόλη Έσχολτζ (Eschscholtz Atoll) μεταξύ του 19ου αιώνα και του 1946, αποτελεί έναν κοραλλιογενή ύφαλο στα Νησιά Μάρσαλ, ο οποίος αποτελείται από 23 νησιά που περιβάλλουν μια κεντρική λιμνοθάλασσα έκτασης 594,1 τετραγωνικών χιλιομέτρων (229,4 τετραγωνικών μιλίων). Η ατόλη βρίσκεται στο βόρειο άκρο της αλυσίδας Ράλικ, περίπου 850 χιλιόμετρα (530 μίλια) βορειοδυτικά της πρωτεύουσας Ματζούρο.
… Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η ατόλη επιλέχθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες ως τόπος δοκιμών πυρηνικών όπλων. Στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τις επικείμενες πυρηνικές δοκιμές, οι 167 κάτοικοι της ατόλης Μπικίνι απομακρύνθηκαν από τον αμερικανικό στρατό και μετεγκαταστάθηκαν σε άλλες περιοχές. Το 1946, ο πληθυσμός του Μπικίνι μετεγκαταστάθηκε στο Ρόνγκερικ, μια μικρότερη ατόλη στα ανατολικά, η οποία όμως δεν διέθετε τους απαραίτητους πόρους για τη συντήρησή του. Στις αρχές του 1948, οι εκτοπισμένοι νησιώτες άρχισαν να αντιμετωπίζουν σοβαρό υποσιτισμό λόγω της ανεπάρκειας πόρων, με αποτέλεσμα να μεταφερθούν εσπευσμένα στην ατόλη Κουατζαλέιν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποίησαν την Ατόλη Μπικίνι για την τέταρτη πυροδότηση πυρηνικής βόμβας, πραγματοποιώντας συνολικά 23 πυρηνικές δοκιμές στην περιοχή μέχρι το 1958. Η παύση των δοκιμών αποφασίστηκε όταν διαπιστώθηκε ότι η ραδιενεργός ρύπανση, ήταν κατά πολύ επικινδυνότερη από τις αρχικές εκτιμήσεις. Μέχρι σήμερα, η επιστροφή και η μόνιμη εγκατάσταση των κατοίκων στην ατόλη Μπικίνι παραμένει απαγορευμένη, καθώς τα επίπεδα της ραδιενεργού μόλυνσης συνεχίζουν να εγκυμονούν σοβαρούς κινδύνους για την ανθρώπινη υγεία. Ωστόσο, καταγράφονται ορισμένες ενδείξεις περιβαλλοντικής ανάκαμψης, καθώς τα επίπεδα της εναπομένουσας ακτινοβολίας μειώνονται σταδιακά με την πάροδο του χρόνου.
Το 1972, περίπου 100 κάτοικοι επαναπατρίστηκαν οικειοθελώς στο νησί τους, έπειτα από διαβεβαιώσεις ότι τα επίπεδα ραδιενέργειας ήταν ασφαλή. Ωστόσο, τον Μάιο του 1978, οι επιστήμονες ανίχνευσαν επικίνδυνα υψηλά επίπεδα στροντίου-90 στα υπόγεια ύδατα της περιοχής, ενώ παράλληλα διαπιστώθηκε ότι οι κάτοικοι εμφάνιζαν ασυνήθιστα υψηλές συγκεντρώσεις καισίου-137 στον οργανισμό τους. Ως αποτέλεσμα, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, οι κάτοικοι απομακρύνθηκαν εσπευσμένα για ακόμη μία φορά από την ατόλη. Οι αυτόχθονες κάτοικοι της ατόλης, οι οποίοι σήμερα αριθμούν αρκετές χιλιάδες, έχουν διασκορπιστεί σε άλλα νησιά των Μάρσαλ και γενικώς του Ειρηνικού, καθώς και στις Δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες, κυριότερα στην πολιτεία της Ουάσιγκτον και στην Χαβάη.
(από τη Wikipedia).
Γεια σου Βασίλη. Το όνομα παραπέμπει φυσικά αλλού. Ένα σχόλιο του Γιώργου στην ανάρτηση του Ανδρέα Ριζόπουλου “Πυρηνικός Τουρισμός”.
Γεια σου Αποστόλη. Δεν γνώριζα ή δεν θυμόμουν καθόλου το θέμα και τις λεπτομέρειές του. Πέρα όμως από το συγκεκριμένο θέμα μας δίνεται η ευκαιρία να ξαναθυμηθούμε:
Το θέμα της εκμετάλλευσης αλλά και εκμαυλισμού, διαχρονικά, των απανταχού της γης ιθαγενών (απολίτιστων δήθεν) από τους αποικιοκράτες (πολιτισμένους δήθεν).
Το θέμα της ελλιπούς ή ψευδούς πληροφόρησης ή παραπληροφόρησης των λαών από τις ίδιες τις κυβερνήσεις τους.
Πολύ ωραία δουλειά! Έτσι εξηγείται γιατί εκεί έχουν αράχνες σε μέγεθος κροκόδειλου..