εικόνες της επιστήμης στην πόλη (1)

Marie Curie, Radioactive

οι κριτικές:

“είναι εντυπωσιακό πώς μια σκηνοθέτιδα με αποδεδειγμένο ταλέντο και ξεχωριστή φαντασία όπως η Μαριάν Σατραπί («Persepolis) παραδίδει μια τόσο άνοστη ταινία για τη ζωή και το έργο μιας πρωτοπόρου όπως η Μαρί Κιουρί”

η ακαδημαϊκή αφήγηση, όταν μάλιστα συνδυάζεται με flash forward στο μέλλον τις ραδιενέργειας (θεραπείες, βόμβα, οι πυρηνικές δοκιμές σαν θέαμα, Τσερνομπίλ), συντελούν στην συγκίνηση και την ενημέρωση, ακόμα κι αν δεν αποτελούν κινηματογραφικό δοκίμιο, που θα συγκινούσε τους «ειδικούς»

ένα σημείο απ τα ενδιαφέροντα των Curie που δεν έχει προβληθεί – η παρέα που είδαμε το φιλμ, σίγουρα το αγνοούσε, όπως προέκυψε απ τη συζήτηση που ακολούθησε “στα σουβλάκια”

η χορεύτρια Loïe Fuller που καινοτόμησε με χορογραφίες που χρησιμοποιούσαν ευφυείς φωτισμούς, ζήτησε από τον Πιέρ Κιουρί συνεργασία στις παραστάσεις της και αυτός συναίνεσε προμηθεύοντάς της φωσφορίζον ράδιο. Η Μαρί φέρεται να ενοχλείται από το πνευματιστικό περιεχόμενό τους, αλλά και αυτή προσφεύγει στην Fuller, σε φάση που βρίσκεται σε πνευματικό blackout

η σκηνοθέτης εντάσσει το αφήγημα, ακολουθώντας το βιβλίο  της L. Redniss “Radioactive: a Tale of Love and Fallout” που πάτησε το έργο 

για το Radioactive, ξέχνα τους κριτικούς,

αξίζει να το δεις

καλημέρα Διονύση,

κάτι σχετικό για τον λογισμό του Μ.Ο. που εσύ αναπτύσσεις χαλαρά με πεδίο ορισμού τα σουβλάκια και την ταινία

ο Η. Μόσιαλος, με αφορμή την covid-19 προτείνει έναν χιουμοριστικό διάλογο μεταξύ “καταραμένων αριθμών”, που διαγκωνίζονται για το ποιος είναι ο πιο κολασμένος

στα πλαίσια της πολιτικής ορθότητος

δεν υιοθετούμε το «Bitches»,

αποφεύγουμε να προσεγγίσουμε το πρόβλημα με αρνητικά στερεότυπα,

οπότε καταφεύγουμε στη σολομώντεια λύση:

είναι ο 900!

που αποτελεί στρογγυλοποίηση του 899,6666667, [(13+666+2020):3]

άντε και τίτλος horror ταινίας

περισσότερα για την ουσία στους «ειδικούς»

είναι ο Νεύτωνας «ο τελευταίος Αλχημιστής»;

τον αποκαλούν έτσι επειδή ο περισσότερος ερευνητικός χρόνος του αφιερώθηκε στις μεταφυσικές ανησυχίες του

αυτό που λέμε «σύγχρονη φυσική» συνδυάζεται με αόρατες αλληλεπιδράσεις που με τον ηλεκτρομαγνητισμό, τις ακτίνες Χ και την ραδιενέργεια μπαίνουν επίσημα στην καθημερινότητα

αν αυτές οι ακτινοβολίες μπορούν να διαπεράσουν το ανθρώπινο σώμα, αποκτά νόημα ο έλεγχος μαρτυριών για φαινόμενα όπως ο μετεωρισμός και η επικοινωνία με τους νεκρούς

ένα δημοφιλές βιβλίο μεταξύ των φοιτητών του Χημείου το 1970 που ιστόρησε αυτή την διερεύνηση, ήταν το «οι ρίζες της σύμπτωσης» με προσέγγιση φιλική προς τη μεταφυσική εκδοχή

ο Pierre Curie υπήρξε δεκτικός στο να μετρήσει τις μεταφυσικές ικανότητες της ιταλίδας πνευματίστριας Eusapia Palladino, όπως έκανε και ο νομπελίστας φυσιολόγος  Charles Richet αλλά και οι δημοφιλείς αυτή την εποχή αστρονόμοι Eugene Antoniadi (καταγωγής;) και Camille Flammarion

ο Curie έλεγξε τη θερμοκρασία και τη μεταβολή μάζας της Palladino κατά τη διάρκεια κάποιων πνευματιστικών επιδείξεων της, όπως και τον ιονισμό του αέρα χωρίς να καταλήξει σε κατηγορηματικά συμπεράσματα

η Marie κράτησε απόσταση απ’ αυτές τις δραστηριότητες του άνδρα της. Στο φιλμ φέρεται να διερωτάται ποια σχέση μπορούν να έχουν αυτές οι διερευνήσεις με την επιστήμη

Φισκάρδο, Κεφαλονιά

προβολή απ το φέις του ανακαινιστή

μπορεί να ενταχθεί αυτή η δίγλωσση επιγραφή στις «εικόνες της επιστήμης στους δρόμους»;

ίσως, με καλή θέληση,

είναι βλέπεις αρκετά αυτοαναφορική

περπατώντας στους δρόμους της φθινοπωρινής Αθήνας,

αντιμετωπίζεις ένα γκράφιτι σε τοίχο ανοικτής εξωτερικής στοάς, στην οδό Κλεισόβης 3 & Θεμιστοκλέους που αναφέρεται σε ένα τεχνικό σχολείο

όσους διερωτώνται για την ταυτότητα του «Καμπανείου Ιδρύματος» που βρίσκεται στο Ψυχρό στο Λασίθι και έχει στίγμα και στο κέντρο της Αθήνας,

τους ενημερώνει ο πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του Ιδρύματος, Αντώνιος Τζομπανάκης:

«στα μέσα του 19ου αιώνα και ενώ η Κρήτη βρισκόταν ακόμη υπό τουρκική κατοχή, δύο φωτισμένοι ευπατρίδες από το Ψυχρό Λασιθίου, ο Αντώνης Παπαδάκης

και ο εξάδελφος του Ιωάννης Καμπάνης είχαν μια φαεινή και πρωτοπόρα για την εποχή τους ιδέα, την οποία και υλοποίησαν. Ο πρώτος εξ αυτών , γνωστός και ως μέγας ευεργέτης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (τρίτος στη σειρά μετά τον βασιλέα Όθωνα και τον κυβερνήτη Καποδίστρια), ανέλαβε την δαπάνη ανέγερσης και τα έξοδα λειτουργίας Δημοτικού σχολείου στο Ψυχρό και ο δεύτερος την ανέγερση ενός Τεχνικού σχολείου – γνωστού και σαν μικρό Πολυτεχνείο του Ψυχρού – “στο οποίο θα εδιδάσκοντο δωρεάν οι παραδοσιακές τέχνες, εριουργία, ξυλουργία, υποδηματοποιεία και οποιαδήποτε άλλη τέχνη, ήτις βραδύτερον ήθελε θεωρηθεί αναγκαία”, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στη διαθήκη του Καμπάνη…. Το Καμπάνειο Ίδρυμα μετά από μια πολύπαθη πορεία βρίσκεται σήμερα στο σταυροδρόμι της αναζήτησης ενός ρόλου για τον τόπο ανάλογο με τα όνειρα του ιδρυτού του»

πίσω, το «Καμπάνειο Ίδρυμα» και μπρος το πέτρινο «Παπαδάκειο Δημοτικό»

το «Καμπάνειο» άργησε πολύ να ολοκληρωθεί, λόγω προσφυγών των κληρονόμων του Καμπάνη στο κληροδότημα

περισσότερα στην επιστήμη στο Πρώτο Νεκροταφείο, πριν ένα εξάμηνο:

ο Αντώνιος Παπαδάκης γεννήθηκε  στο Ψυχρό Λασιθίου Κρήτης το 1810. Μαζί με τα αδέλφια του πουλήθηκε σκλάβος στην Αλεξάνδρεια του Μεχμέτ Αλή. Απελευθερώθηκε με λύτρα που κατέβαλαν έλληνες της διασποράς. Έμαθε γράμματα στην Οδησσό και έκανε λεφτά από την επιστασία κτημάτων στη Βεσσαραβία (σημερινή Μολδαβία). Τα αυγάτισε ως χρηματιστής στην Αθήνα

τότε αναζήτησε τ’ αδέλφια του, στέλνοντας τον ξάδελφο του Ιωάννη Καμπάνη στην Αλεξάνδρεια όπου εκείνος ανακάλυψε ότι ο μεγαλύτερος, ο Εμμανουήλ, είχε μετονομαστεί Ισμαήλ, ήταν δηλαδή ο στρατηγός Ισμαήλ πασάς Παπαδάκης γνωστός ως Ismail Selim Pasha (1809 – 1867) και ο μικρότερος, Ανδρέας, ήταν ο αρχηγός της Χωροφυλακής στην Αλεξάνδρεια. Ο Καμπάνης έμεινε μαζί τους, πλούτισε, και όταν επέστρεψε στην Αθήνα συμμερίστηκε τις επιλογές του Αντωνίου Παπαδάκη για την χορηγία σε έργα εκπαιδευτικών υποδομών του νεοελληνικού κράτους

γιατί όμως να υπάρχει αθηναϊκός τοίχος που να θυμίζει την εκπαιδευτική συνδρομή του Παπαδάκη το 1858 και του Καμπάνη το 1874, στο Ψυχρό;

αυτό το εξηγεί ο πρόεδρος της Πνευματικής Εστίας Οροπεδίου Λασιθίου, Γιάννης Καραβαλάκης:

«μετά την έκδοση της υπ’ αριθ. 1542/2008 οικοδομικής άδειας, άρχισαν οι εργασίες οικοδόμησης πενταόροφου κτιρίου στο οικόπεδο της οδού Κλεισόβης 3 στην Αθήνα με χρηματοδότηση από τα αποθεματικά του Ιδρύματος, που ολοκληρώθηκε σε 20 μήνες»

την ίδια στοά στον απέναντι τοίχο απ αυτόν της επιγραφής, την φυλά και την τραγουδά ο Ψαραντώνης, από τότε που το ισόγειο φιλοξενούσε τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης