by 
Στην άδεια πόλη, τον 15αύγουστο, χωρίς περισπασμούς από οχήματα και αγχωμένους συμπολίτες, διευκολύνεται η βόλτα στο κέντρο και η παρατήρηση γίνεται με άλλο μάτι.
Ιπποκράτους, δίπλα στο Χημείο της Σόλωνος
Από τα πιο παλιά βιβλιοπωλεία που εστιάζουν σε βιβλία θετικών επιστημών
Πάρκινγκ εκεί κοντά, στην Ζαλόγγου, παράλληλη της Σόλωνος
Φαρμακείο στην Νίκης, στο Σύνταγμα.
Στην Ηλιουπόλεως, απέναντι από το Πρώτο Νεκροταφείο.
Και η ταυτότητα της αναπαράστασης.
Καλό Δεκαπενταύγουστο σε όλους!
Χρόνια πολλά Παναγιώτη!
Χρόνια πολλά Μαρία!
Μήτσο,
έεεγινε!
οι εθνικές μας αφηγήσεις είναι συνήθως εσωστρεφείς
Λουκάς Σαμαράς, “Doorway” – ΕΜΣΤ
ή «φυλακισμένος στα πολλαπλά είδωλά του»
η Σχετικότητα αποτέλεσε ρήγμα στην μέχρι τότε εικόνα του Κόσμου
οι εθνικές παραδόσεις αντιστάθηκαν σ’ αυτή την οπτική
όμως στις χώρες που υπήρχε η κρίσιμη επιστημονική μάζα, οι αντιθέσεις εντοπίστηκαν σε εξειδικευμένα τοπικά χαρακτηριστικά
π.χ. σύμφωνα με τον S. Goldberg, στη Γερμανία η παράδοση ευνοούσε τις ενδοπανεπιστημιακές αντιπαραθέσεις. Αυτό το πλαίσιο πυροδότησε σκληρές διαμάχες που ξεκαθάρισαν το εννοιολογικό της πλαίσιο. Στην αποδοχή δεν πρέπει να αγνοηθεί και το κύρος του Max Plank που για ευρύτερους φιλοσοφικούς λόγους στάθηκε υπέρμαχος. Στη Γαλλία, η αντίθεση εντοπίστηκε στην “παραγνωρισμένη συμβολή” του εθνικού επιστημονικού ήρωα, H. Poincare, στη διατύπωση της Ειδικής Σχετικότητας. Στην Αγγλία, το εθνικό επιστημονικό κεφάλαιο είχε επενδύσει στην ανάπτυξη της ρευστομηχανικής του αιθέρα και αναζήτησε την εναρμόνιση της Εδικής Σχετικότητας με την ύπαρξη του αιθέρα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρξε αδιαφορία, αφού το 1905 το επιστημονικό πρόγραμμα επένδυε στην εφαρμοσμένη επιστήμη
από τα δύο πρόσωπα που επέλεξα ως αντιπροσωπευτικά της ελληνικής εκδοχής της Σχετικότητας, το ένα μοιάζει να αδρανοποιείται σε μια χώρα που λιμνάζει σε εσωστρεφείς εθνικές αφηγήσεις και το δεύτερο εξωθείται εξ αιτίας τους εκτός, και χωρικά και ψυχολογικά, αλλά εντέλει χωράει σε περιβάλλοντα που γονιμοποίησαν την επιστημονική δημιουργικότητά του με τίμημα την αποκοπή απ τον γενέθλιο τόπο
κανείς απ’ τους δύο δεν αποκτά αυτό που λέμε επικυρωμένη κοινωνική αναγνώριση
ο Κανδήλης σχολιάζει τις ματαιωμένες παρεμβάσεις του Χόνδρου στα κοινά:
«… οι ψηφοφόροι του Καραμανλή, αυτή τη μεγάλη ρεκλάμα του, έπρεπε να την περισώσουν και να την τοποθετήσουν στη Βουλή, σαν προθήκη»
«… δεν έγινε ακαδημαϊκός. Δεν τον εξέλεξαν καν οι συνάδελφοί του ποτέ πρύτανη»
ο πτυχιούχος του Φυσικού Αθηνών, Ανδρέας Παπακίτσος, με επίγνωση των τραυμάτων και των προσώπων της Ελλάδας του Εμφύλιου, μόλις στο τέλος του 1960 ως μεταπτυχιακός φοιτητής Θεωρητικής Φυσικής στη Χαϊδελβέργη, αντιλήφθηκε το κύρος που απολάμβανε ο Παπαπέτρου απ’ τους ομότεχνούς του στα δυτικογερμανικά πανεπιστήμια. Όταν αναζήτησε ένα καλό βιβλίο Σχετικότητας, ο επιβλέπων καθηγητής του πρότεινε ως κατάλληλο το «Spezielle Relativitatstheorie», 1955
VEB Deutscher Verlag der Wissenschaften – Εκδοτικός Οίκος Επιστημών, Λαϊκή Δημοκρατίας της Γερμανίας
αυτή η μαρτυρία αποτελεί ένδειξη ότι ο Παπαπέτρου, εικοσιπέντε χρόνια μετά την απομάκρυνσή του απ το ελληνικό πανεπιστήμιο και παρά την μετέπειτα ευδόκιμη επιστημονική διαδρομή του, ήταν απών ακόμα και απ τους κύκλους των παλαιών εγχώριων ιδεολογικών και επιστημονικών συνοδοιπόρων του
αντιστικτικά, η διχασμένη Γερμανία του 1970, φαίνεται να είχε διάθεση να εξομαλύνει το εθνικό της τραύμα, δηλαδή τον διαχωρισμό σε Ανατολική και Δυτική, καταρχήν στον εσωτερικό χώρο των εκπροσώπων της γερμανικής επιστήμης, αποφεύγοντας να επαναλάβει ανιστόρητα σχήματα όπως «Εβραϊκή» έναντι «Άριας Φυσικής»
το άρθρο του S. Goldberg «Η πρόσληψη της Ειδικής Θεωρίας της Σχετικότητας στη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Βρετανία και τις ΗΠΑ», στο «ο Αϊνστάιν και η Σχετικότητα», ΠΕΚ, 2006
Καλησπέρα Γιώργο.
Βρήκα το χρόνο και διάβασα τις δύο τελευταίες αναφορές σου σε Χόνδρο και Παπαπέτρου.
Σαν συμπέρασμα μου έμεινε ότι ενώ ο Χόνδρος έκανε σπουδαίες σπουδές, πήρε την έδρα στο Φυσικό και… άραξε!
Ενώ ο Παπαπέτρου, έφυγε από την Ελλάδα και …διακρίθηκε!
Είναι αυτό το συμπέρασμα ή κάνω λάθος;
έτσι καταλαβαίνω και γω τα πράγματα
επιπλέον,
η “χαμένη” του πολέμου Γερμανία και η κατακτημένη κατά τον πόλεμο Γαλλία,
διαμόρφωσαν πλαίσια αφομοίωσης εκείνων που για την Ελλάδα … περίσσευαν
Ενδιαφέροντα στοιχεία για τους 2 Έλληνες Φυσικούς, στο θαυμάσιο αυτό νήμα , συγχαρητήρια στον κύριο Φασουλόπουλο.
η σύνταξη στο «υλικό» γίνεται στον ενικό και οι αναφορές με τα βαφτιστικά,
άσε που η ανάρτηση είναι «των δρόμων» και οι συνοδοιπόροι δεν αποκαλούνται μεταξύ τους "κύριοι"
ο κανόνας εξαιρεί όσους απευθύνονται με τσαντίλα στους συνομιλητές τους και επιθυμούν να δημιουργήσουν «απόσταση»
το ευγενικό σου σχόλιο δεν υπόκειται στην εξαίρεση
Μανόλη επομένως,
χάρη στην παρέμβασή σου,
βρίσκω την ευκαιρία να θυμίσω σε όσους παρεπιδημούν στη Νάξο και αγαπάνε το περπάτημα, κάποια διαδρομή που αν την ακολουθήσουν, δεν μπορεί, θα σκοντάψουν στη μνήμη ενός φυσικού της εκπαίδευσης
Θα το γράψω ελπίζοντας να μην θεωρηθεί ως ….ύβρις…
Η παράλληλη ανάγνωση και η αναπόφευκτη σύγκριση Παπαπέτρου-Χόνδρου, εμένα μου φέρνει στο μυαλό
τη σύγκριση μεταξύ Barcha-Real……
Ποια ομάδα αντιπροσωπεύει κάθε ένας από τους δύο μεγάλους σχετικιστές, νομίζω δεν θέλει πολύ σκέψη….
Καλημέρα Γιώργο
Με σκούντησες , και βρήκα ακόμη και στην Βικιπαίδεια πολλά εντυπωσιακά για τον Αχ. Παπαπέτρου
Mataroa:
Για το πλοίο … δυστυχώς μόνο αναδρομές στην ιστορία του μας επιτρέπει το βέλος του χρόνου . Αλλά για το Mataroa Mediterranean Dry Gin περιορισμός τέτοιος δεν υπάρχει. Το υπόσχομαι στην επόμενη συνάντηση … το αξίζεις (τα υλικά θα τα βρούμε )
αυτό προκύπτει απ’ την πρώτη αντιπαραθετική ανάγνωση των δύο αφηγήσεων, Θόδωρε
όμως, το υλικό που παρέθεσα μου είπε επίσης
ότι η αδυναμία συγκρότησης ενός εξωστρεφούς αφηγήματος στη χώρα
την καταδικάζει να προσλαμβάνει τις επαναστατικές επιστημονικές θεωρήσεις για τον Κόσμο,
είτε με το φίλτρο του Εθνικού Διχασμού, στην περίπτωση Καραθεοδωρή, με τον ίδιο πολύ μακριά απ τον ριζοσπαστικό βενιζελισμό
και όταν η Σχετικότητα έγινε αναπόδραστα αποδεκτή, επιλέγει να ενσωματώσει τον αποδιωγμένο σπουδαίο Καραθεοδωρή, μέσα από το μυθικό αφήγημα «ο δάσκαλος του Αϊνστάιν»
είτε να αντιμετωπίζει τον Αϊνστάιν μέσα απ το φίλτρο του Ψυχρού Πολέμου, κυρίως ως ανθέλληνα και «συνοδοιπόρο», από τον πιο σεβαστό εκπρόσωπο της εγχώριας επιστήμης, όπως ο Δημήτριος Χόνδρος
με τίμημα, την ευδοκίμηση μακριά απ’ τη χώρα, εκπροσώπων της «Μεγάλης Επιστήμης» που γεννήθηκαν εδώ, με εξέχουσα την περίπτωση του Γεωργίου Παπανικολάου και δευτερευόντως του Αχιλλέα Παπαπέτρου
τη δεύτερη προσέγγιση τη διαμόρφωσα καθώς μαζευόταν υλικό που φαινόταν να ξεχειλίζει από τη βολική – και για μένα – θεώρηση «μαύρου – άσπρου»
για την παρασκευή του ελληνικού – μεσογειακού τζιν «Ματαρόα» ενδεικτικά χρησιμοποιούνται,
λεβάντα από τη Γαλλία, χαμομήλι από την Κύπρο, μανταρίνι από το Μαρόκο, μαστίχα από την Ελλάδα, ρίζα ίριδας από την Ιταλία και πορτοκάλι από την Ισπανία. Και όλα αυτά, σε συνδυασμό με το φυσικό νερό από τις πηγές του Καϊμακτσαλάν, δίνουν ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα
απολαύστε το σκέτο, με tonic ή σε cocktail
δεν πίνουμε εμείς τέτοια Μήτσο
με τα βιβλία δε μιλάνε μόνον οι συγγραφείς τους
φυλλομέτρησα το βιβλίο Φυσικής της Καίτης, που πρέπει να γεννήθηκε το 1947
το βρήκα κάνοντας τα πρώτα βήματα κάποιας επόμενης διαδρομής
ενδιαφερόμουν για το περιεχόμενο αλλά κόλλησα σ’ αυτά που έλεγαν οι σημειώσεις της άγνωστης αναγνώστριας, όχι μόνο στα περιθώρια των σελίδων
«στοιχεία ταυτότητας» και κάτι λίγα για τα νεανικά γούστα στις αρχές του 60
περισσότερα «για την αγωνία του τερματοφύλακα πριν απ’ το πέναλτι» των εξετάσεων του Α’ Εξαμήνου του σχολικού έτους 1963 – 64
Καίτη,
οι σημειώσεις σου έγιναν μια αναπάντεχη αναδρομική μικρή βολτίτσα στο κοριτσίστικο 60
δεν είχαν πάντα δίκιο οι φυσικοί, ιδιαίτερα εκείνοι οι “αυστηροί” της εποχής σου, που αξίωναν:
«δεν γράφουμε ποτέ πάνω στα βιβλία!»
με τα βιβλία δε μιλάνε μόνον οι συγγραφείς
στην αρχή του δρόμου της Καίτης
το κτήριο στέγασε το παράρτημα του Γαλλικού Ινστιτούτου της περιοχής, από τις αρχές του 1980 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990
Νομίζω θα άρεσε του Κυριακόπουλου, αφού είδα στην ύλη πολλά κοίλα κάτοπτρα…
Η Καίτη μάλλον θα ήταν μαθήτρια του 2ου Γυμνασίου Αθηνών στην Πλατεία Βικτωρίας….
Τελειώνει την Στ Γυμνασίου και όχι την …ογδόη που συχνά μου αναφέρει η μητέρα μου
τελειόφοιτος το 1958-59 του 1ου Γυμνασίου Θηλέων Αθηνών στην Πλάκα…..Καίτη και εκείνη…
Κρατώ το τριψήφιο ΤΚ , το εξαψήφιο τηλέφωνο, το Watt 69 και προσκυνώ
"εις εν είδος διαστολής του χώρου, ο οποίος εξογκώνεται όπως μία πομφόλυξ σάπωνος"
Ευχαριστούμε Γιώργο
Θόδωρε,
η Καίτη γράφει ότι φοιτά στην ΣΤ2, ΙΕ’
με αυτή την πληροφορία δεν έβγαλα άκρη
απ’ τα λίγα που έμαθα,
τα κορίτσια της Πλατείας Αμερικής, δεν κατέβαιναν στο 2ο επί της Αχαρνών
Καλημέρα Γιώργο.
Μια από τις καλύτερες "γωνιές" της παρούσας ανάρτησης, αφού:
"με τα βιβλία δε μιλάνε μόνον οι συγγραφείς τους"
Μετά από μια δεκαετία περίπου σε ένα άλλο Γυμνάσιο Αρρένων και σε ένα άλλο τμήμα Στ2…
είναι πρόσφατο, γι αυτό ανέπαφο ακόμα από βανδαλισμούς
το πέτυχε ο Παύλος, στην αρχή της Σπετσών, στην Κυψέλη, αμέσως μετά την ολοκλήρωσή του, μέσα στις "ήσυχες μέρες του Αυγούστου"