εικόνες της επιστήμης στην πόλη (1)

βασικός κανόνας επιτυχούς θερινής διαβίωσης:

δεν αντιστεκόμαστε στους πειρασμούς

μια ματιά στην τάξη απ’ τους δρόμους

«μέτρον άριστον», επαναλαμβάνουν πολλοί μετά τον Κλεόβουλο απ’ τη Λίνδο

ιδίως μέσα στις σχολικές τάξεις, για θέματα ξεπερασμένα ή κακοχωνεμένα, δηλαδή με αμετροέπεια

ευκολότερα αναπτύσσω μια διαίσθηση για το τι βγαίνει απ’ το μέτρο, όποτε αντικρίζω σπίτια ακόμα κι όταν παγιδεύουν με τα στολίδια τους το βλέμμα μου

όπως αυτό, κάτω απ’ του Φιλοπάππου

στον ίδιο δρόμο,

το πεύκο – καμηλοπάρδαλης  αυγατίζει τον κορμό του χάρη στην επιμελή φροντίδα των ενοίκων του σπιτιού όπου έριξε ρίζες

εξάλλου, αυτή η εκτός μέτρου επιβίωση των φυλακισμένων οργανισμών στα αστικά κελύφη, σχολιάζεται περιπαικτικά στον τοίχο απέναντι απ το πεύκο

απ αυτά που διάβασα και άκουσα, το μέτρο των παρεμβάσεων στο αττικό αστικό τοπίο το όρισε με το έργο του και το δίδαξε στους αρχιτέκτονες του ΕΜΠ, ο πολιτικός μηχανικός Δημήτρης Πικιώνης (Πειραιάς 1887- Αθήνα 1968), που θεωρούσε τον εαυτό του κυρίως ζωγράφο

ως αντιπροσωπευτικότερο έργο του λογίζεται η διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου της Ακρόπολης, του Ηρώδειου και του λόφου των Μουσών

από εκεί, επέλεξε να αντικρίσει το κλασσικό μέτρο που διαχρονικά υποβάλει η Ακρόπολη πάνω από τους θάμνους της αττικής ξηροφυτικής βλάστησης ορίζοντας ως διακριτικό περίγραμμα ελιές και κυπαρίσσια

και χρωμάτισε τις διαδρομές και τα ελάχιστα κτίσματα που προσέθεσε, με κολάζ από κεραμίδια πλακιώτικων χαλασμάτων και μάρμαρα από την κατεδάφιση του Βαρβάκειου, το 1955, αφού το σχολείο δεν μπόρεσε να συνέλθει μετά την πυρκαγιά που το τραυμάτισε στα Δεκεμβριανά

και με  μοτίβα εμπνευσμένα από την παραδοσιακή γιαπωνέζικη αρχιτεκτονική και με τα αρχετυπικά σύμβολα της λαϊκής παράδοσης

επιλέγω να προβάλω το σχετικά άγνωστο λιτό οικοδόμημα του κυλικείου, πάνω απ’ τον Άγιο Δημήτριο τον Λουμπαδιάρη που είναι κλειστό από τότε που εντάχθηκε στην Αρχαιολογική Υπηρεσία

αυτή η σύνθεση που εξελίχθηκε από το 1954 ως το 1957, με προηγούμενο ισχυρό ιστορικό παράδειγμα την βυζαντινή Παναγιά την Γοργοεπήκοο, έτυχε της επιστασίας του ίδιου του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Οι φοιτητές του Πικιώνη στο ΕΜΠ που μαθήτευσαν και στο έργο, τον θυμούνται να περνά μέρα – παραμέρα μέχρι να πειστεί για την αξία αυτής της ανοίκειας κουρελούς

μια αποσπασματική, αλλά ελπίζω αντιπροσωπευτική θεώρηση της διαχρονικής αναπαραγωγής αυτής της πρότασης θα αναφερθεί

στη διαμόρφωση κάποιων ανοιχτών χώρων, μετά το 1980

ένας απ αυτούς στη Νέα Σμύρνη, η πλατεία Σκαντζουράκη

όπου μπορείς να ξαποστάσεις δίπλα σ’ έναν ήλιο παρόμοιο με εκείνους θα συναντήσεις στη διαδρομή προς το μνημείο του Φιλοπάππου

θα τον θυμήθηκες βέβαια εκείνο τον ήλιο εσύ που επιμένεις να κρατάς ακόμα στη βιβλιοθήκη σου το εγχειρίδιο Φυσικής της Α Λυκείου, του Κασσέτα, του Δαπόντε & του Μουρίκη

εγώ δεν ξεχνώ ότι το βιβλίο δεν μακροημέρευσε στις τάξεις

ο Κώστας γοητεύτηκε απ’ το χώρο του κυλικείου όταν τον επισκέφτηκε δεκαοχτάχρονος με μηχανάκι, το 1983. Δεν είχε τότε φανταστεί ότι το 2020 θα ήταν άστεγος και αυτός ο χώρος θα γινόταν το απάγκιο του. Επειδή είναι, λέει, καλαίσθητος και δροσερός το καλοκαίρι, όχι όμως το χειμώνα

μου μίλησε και για μια ομάδα 15 ατόμων που επισκέπτονται τακτικά το χώρο με “δυναμόμετρα” για να εντοπίσουν τα σημεία που είναι “ενεργειακά φορτισμένα”

και μου δείχνει το σημείο που ανίχνευσαν την “περισσότερη ενέργεια”

ο ίδιος αυτά δεν τα πιστεύει, αλλά … εκεί επιλέγει να μαζεύεται όταν δεν υποφέρεται το κρύο

έργο με ρητά δηλωμένη την επίδραση από τον περιβάλλοντα χώρο της Ακρόπολης είναι η Αγία Φωτεινή, απέναντι απ’ τον αρχαιολογικό χώρο στην Μαντίνεια της Αρκαδίας

ο αρχιτέκτονας, αγιογράφος και αρμολογιτής των μωσαϊκών της Αγίας Φωτεινής, Κώστας Παπαθεοδώρου, ως φοιτητής στο Πολυτεχνείο του Άαχεν, μαθήτευσε το καλοκαίρι του 1963 δίπλα στον Πικιώνη

στη διαμόρφωση του περιβάλλοντος  χώρου του μνημείου του ταγματάρχη Βελισσαρίου, ελευθερωτή των Ιωαννίνων, στον Προφήτη Ηλία, στην Κύμη της Εύβοιας

το μέτρο που κόμισε η πρόταση Πικιώνη, σε συνδυασμό με την εμφανή συνάρτηση με  το ιδιαίτερο τοπίο της κάθε παρέμβασης και τη διαχρονική παράδοση του τόπου, αναπαράχθηκε αμφισβητώντας τον δυτικότροπο σχεδιασμό των πλατειών της Αθήνας

όπως αυτή μπρος απ’ τον Άγιο Γεώργιο στην Κυψέλη, στην οποία ο φανοστάτης έχει εισαχθεί από γαλλικό χυτήριο

αποφεύγοντας την ευθεία σύγκριση με  την Ακρόπολη, όπως την επιχειρεί το Χίλτον

υπηρετώντας το πνεύμα του εισαγόμενου κυριαρχικού μοντερνισμού

ή, στην περίπτωση της Αγίας Φωτεινής στην Μαντίνεια, όπου το έργο δεν κατόρθωσε να κάμψει τις αντιρρήσεις των αρκαδικών εκκλησιαστικών αρχών

μη νομίσεις ότι ο Πικιώνης ως δάσκαλος είχε εξασφαλίσει την αποδοχή της πλειοψηφίας των φοιτητών του. Η περίοδος μετά τον εμφύλιο ευνοούσε τη φυγή «προς τα μπρος» και το ρεύμα του μοντερνισμού και στην αρχιτεκτονική απωθούσε ένα ακόμα, έστω εναλλακτικό, κοίταγμα στην παράδοση

οι νεοπαγανιστές που συχνάζουν στη γωνίτσα του άστεγου του Κώστα στο κυλικείο του Λουμπαρδιάρη, επωφελούνται κι αυτοί απ’ την αυθεντική συνομιλία του τόπου με το αρχαίο παρελθόν, ασχέτως που του αποδίδουν μεταφυσικά χαρακτηριστικά

τι με νοιάζουν όλα αυτά;

ίσως επειδή θα μπορούσαν να φωτίσουν πιο αποστασιοποιημένα συζητήσεις για το πιο είναι το σημερινό μέτρο στη διδασκαλία της Φυσικής

π.χ. η online διδασκαλία θεωρητικά ευνοείται απ την παραγωγή εντυπωσιακού υλικού που θα υποκαθιστούσε τη ζωντάνια της φυσικής επαφής, αλλά ένα τέτοιο υλικό κινδυνεύει να ηττηθεί αν δε σεβαστεί την οικονομία έκφρασης που επιβάλει το συγκεκριμένο μέσο επικοινωνίας

κυρίως όμως διευκολύνουν μια συζήτηση για ποια είναι η μεγάλη εικόνα της Φυσικής που πρέπει να διδάσκεται

αφού δε μπορεί να την συγκροτούν τα λίγα εξειδικευμένα κεφάλαια και οι επικουρικές αλγοριθμικές μεθοδολογίες που συγκροτούν το άτυπο σημερινό Α.Π.

μάλλον η μεγάλη εικόνα αφορά την εμπειρική προσέγγιση του Κόσμου με την πειραματική μεθοδολογία και τις μαθηματικές διατυπώσεις που κωδικοποιούν χωρίς να στεγνώνουν το φυσικό περιεχόμενο και αυτές οι δύο συνιστώσες να επιβεβαιώνονται στο σύνολο των γνωστών φαινομένων

αυτή η εικόνα είναι θολή με τη σημερινή διδακτική διαχείριση

ποια είναι τα κεραμίδια, τα χρησιμοποιημένα αγκωνάρια και τα σπασμένα μάρμαρα των καλών πρακτικών του παρελθόντος;

ίσως είναι τα απλά πειράματα με καθημερινά υλικά, η έννοιες μέσα από λιτές ποιοτικές προσεγγίσεις μαθητείας και αξιολόγησης και η ευρετική χρήση των προσομοιώσεων που αν συναρθρωθούν επιτυχώς, μπορούν να οξύνουν τη φυσική διαίσθηση

ένα τέτοιο εγχείρημα θα αποτύχει αν και όταν εξελιχτεί σε παραπειστικούς γρίφους που θα προτάσσουν συνδυαστικές δεξιότητες τύπου matrix test  ενώ θα αδιαφορούν για το φυσικό νόημα

οι μαθηματικές επεξεργασίες αξίζει να στοχεύσουν στην εγκυροποίηση ή διάψευση των ποιοτικών προσεγγίσεων, αποφεύγοντας να αναλώνονται σε λογαριασμούς που μέχρι να ολοκληρωθούν θα έχει ξινίσει το φυσικό νόημα

το μέτρο για την περίπτωση επιβάλει λιτές διατυπώσεις, που έμμεσα υποβάλλουν οικονομικές διαπραγματεύσεις και ευνοούν ουσιαστικές αποκρίσεις

βασικό εμπόδιο θα αποτελέσει η εδραία θεώρηση των θεσμών και της σχολικής κοινότητας ότι η ευδόκιμη μαθητεία αποτιμάται μόνο με σκορ που φλερτάρουν το άριστα και ότι δεν αποτελεί πλέον αποδεκτό ενδεχόμενο η επανάληψη των μαθημάτων στην ίδια τάξη

αυτή την θεώρηση εξυπηρετούν οι ετερόκλητες αξιολογικές συνθέσεις, γιατί μπορούν ευκολότερα να εξυπηρετηθούν με μαθησιακούς αλγόριθμους,

αλγόριθμοι επίσης υπάρχουν και για την αποφυγή της απόρριψης που μέχρι τώρα κατορθώνουν να επιβιώνουν μεταλλασσόμενοι ανά περίσταση

η όποια αλλαγή απαιτεί συγκεκριμένες απλές προτάσεις όπως αυτή, ετούτη και κείνη ώστε να συγκροτηθεί ένα απτό εναλλακτικό παράδειγμα ικανό να μπολιάσει αυτό που εφαρμόζεται, αμφισβητώντας  έμπρακτα και πειστικά εκείνα τα στοιχεία του που έχουν παρακμάσει

και αυτή η ενεργοποίηση δεν θα έχει θεσμική στήριξη, όπως εκείνη που έλαβε ο Πικιώνης

αναθέσεις προβλέπω μόνο για την τράπεζα υπερ -θεμάτων

όταν ακούστηκε ότι ο Καραθεοδωρή βοήθησε τον Αϊνστάιν, το ντελάλησαν κι οι δρόμοι

ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή (Βερολίνο, 1878 – Μόναχο, 1950) είναι ο τρίτος σε συχνότητα επιστήμονας του 20ου αιώνα που βλέπεις τ όνομά του στις πινακίδες των ελληνικών δρόμων, μετά τους Αλεξάντερ Φλέμινγκ και Γεώργιο Παπανικολάου

εδώ, πίσω απ το Πεντάγωνο, στην Ελληνορώσων

οι πρωτοετείς του 1973 στο Φυσικό Αθηνών έμαθαν την ύπαρξή του απ την μικρή παράγραφο 138 της «Θερμότητας» του Αλεξόπουλου (Αθήνα, 1962), αφού οι μαθηματικοί τους στα σχολεία δεν είχαν πει λέξη

μ αυτή την αφορμή, οι πιο διερευνητικοί συμφοιτητές βρήκαν και μας έδειξαν την παράγραφο 8.3 του «Heat and Thermodynamics» των Zemansky & Dittman που εκδόθηκε ανελλιπώς, από το 1937 μέχρι το 1997

υπήρχαν και πριν τη σύνδεση του Κ. Καραθεοδωρή με τη μαθηματική διατύπωση της Γενικής Σχετικότητας δρόμοι που μνημόνευαν μέλη της μεγάλης φαναριώτικης οικογένειας απ’ την οποία καταγόταν

στην Άνω Νέα Σμύρνη

τον Αλέξανδρο Καραθεοδωρή (Πόλη, 1833 – Πόλη, 1906), επικεφαλή στα υπουργεία Εξωτερικών, Δικαιοσύνης & Δημοσίων Έργων του Οθωμανικού Κράτους, Πρίγκιπα Διοικητή της ημιαυτόνομης ηγεμονίας της Σάμου και Γενικό Διοικητή της Κρήτης

ο Κ. Καραθεοδωρή παντρεύτηκε τη μικρότερη κόρη του Αλέξανδρου Καραθεοδωρή Πασά, όπως ήταν ο τίτλος του ως Διοικητής της Κρήτης, και μακρινή του συγγενή, Ευφροσύνη (Πόλη, 1884 – Μόναχο, 1947). Κατά την επίσκεψη στον μακρινό θείο του Αλέξανδρο στα Χανιά, ο Κωνσταντίνος γνωρίστηκε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, που εκείνη την περίοδο είχε αποκρούσει προσπάθεια εξαγοράς του από τον Πασά με θέση στη Διοίκηση. Παρά τη συγκρουσιακή του σχέση με τον μέλλοντα πεθερό του μαθηματικού, ο Βενιζέλος άμεσα εκτίμησε την πρωτότυπη σκέψη του. Φέρεται να είχε πει «ξεχώριζε απ’ ότι είχα γνωρίσει και δει μέχρι τότε»

στην πόλη της Χίου μνημονεύεται η οικογένεια της μητέρας του, Δέσποινας Πετροκόκκινου

οι Πετροκόκκινοι υπήρξαν ισχυρή χιώτικη οικογένεια με διακριτή εμπορική και ναυτική παρουσία στην Πόλη, τη Σμύρνη, το Άμστερνταμ, τη Μασσαλία και το Λονδίνο. Η Δέσποινα Πετροκόκκινου – Καραθεοδωρή (Λονδίνο, 1851 – Κάννες, 1879) τον άφησε ορφανό ενώ ήταν έξι χρονών

«δάσκαλος του Αϊνστάιν»;

δεν υπάρχει κανένα διαθέσιμο τεκμήριο που να στηρίζει την δημοφιλή διαδικτυακή φήμη ότι ο Αϊνστάιν αναγνωρίζει τον Καραθεοδωρή ως αυτόν που «του έδειξε και του άνοιξε τον δρόμο προς την ανώτερη Mαθηματική Eπιστήμη και την έρευνα»

αυτό που χαρακτηρίζεται ως Διεθνής Επιστημονική Κοινότητα αναγνωρίζει μόνον τρεις έλληνες επιστήμονες να έχουν συνεισφέρει στη Γενική Σχετικότητα. Είναι οι Αχιλλέας Παπαπέτρου, Δημήτρης Χριστοδούλου και Βασίλης Ξανθόπουλος

η κατασκευή του μύθου πατάει στην συμβατική ικανότητα του Αϊνστάιν στους μαθηματικούς χειρισμούς σε σχέση με την έξοχη φυσική του διαίσθηση. Είναι ιστορικά επιβεβαιωμένη η βοήθεια του φίλου και συμφοιτητή του Αϊνστάιν, ελβετού καθηγητή Μαθηματικών στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης,  Μάρκελ Γκρόσμαν, στους φορμαλισμούς της Γενικής Σχετικότητας αλλά και η συζήτηση για την πρωτιά στη μαθηματική διατύπωση της Γενικής Σχετικότητας, μεταξύ των Αϊνστάιν και Χίλμπερτ

αυτή η συζήτηση στα πλαίσια της ιστορίας της επιστήμης υπήρξε ικανή να τροφοδοτήσει εύπεπτες διεθνείς λαϊκές αφηγήσεις που κωδικοποιούνται στο ότι «ο Αϊνστάιν δεν ήξερε Μαθηματικά» ή ότι παραγνωρίστηκε η συμβολή της πρώτης συζύγου του Μιλέβα Μάριτς, πάντα στη μαθηματική διατύπωση της Γενικής Σχετικότητας

μια λειτουργία των λαϊκών αφηγήσεων – η περίπτωση Καραθεοδωρή

υποθέτω ότι αυτή η φιλολογία ενέπνευσε την εγχώρια εξειδίκευσή της, «ο Καραθεοδωρή, δάσκαλος του Αϊνστάιν», που πρόθυμα αναπαρήγαγε η πλειοψηφία των ΜΜΕ μετά το 1990, επαναφέροντας στο προσκήνιο έναν σημαντικό ευρωπαίο μαθηματικό, που παρά τη συντηρητική του καταγωγή και τις απόψεις του, συνέδραμε καθοριστικά στις ελληνικές βενιζελικές μεταρρυθμίσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση την περίοδο 1910 – 1930

το αντιβενιζελικό ρεύμα που κυριάρχησε μέχρι τη μεταπολίτευση του 1974, αντιμετώπισε εχθρικά το συνολικό πρόγραμμα της μικρασιατικής εκστρατείας, που κατέληξε στο τραύμα της Μικρασιατικής Καταστροφής και επομένως και τις επιλογές του Καραθεοδωρή στη συγκρότηση και τη στελέχωση του Ιωνικού Πανεπιστήμιου στη Σμύρνη, αλλά και στην οργάνωση του Αριστοτέλειου που αμφισβήτησε το παραδοσιακό πνεύμα του Καποδιστριακού. Προφανώς, το ξεπέρασμα του Εθνικού Διχασμού δεν αρκούσε για την αποδοχή του Καραθεοδωρή μεταξύ των διακριτών ελλήνων του παρελθόντος. Η επαναφορά του ονόματος του στη δημόσια συζήτηση, οπωσδήποτε ενισχύθηκε αποφασιστικά και απ τη μυθική σχέση του με τον Αϊνστάιν

η αλλαγή της στάσης του κυρίαρχου ρεύματος, αντικατοπτρίζεται στην είσοδο του κτιρίου Διοίκησης του Αριστοτέλειου

ένας μαθηματικός υπό την σκέπη της εξουσίας

ο Καραθεοδωρή ανέπτυξε συμπληρωματικά με την αναγνωρισμένη μαθηματική του ικανότητά, ισοδύναμης εμβέλειας αρετές στην οργάνωση και διαχείριση των πανεπιστημίων στα οποία συμμετείχε με την όποια ιδιότητα, ως φορέας της διαπραγματευτικής ικανότητας που κατέκτησε η ευρύτερη οικογένεια του, υπηρετώντας την Υψηλή Πύλη σε κορυφαίο επίπεδο

πέραν της οργάνωσης του άτυχου Ιωνικού Πανεπιστήμιου και του Αριστοτέλειου που ευημερεί, επιχείρησε ανεπιτυχώς, το 1924,  να οργανώσει τη συνεργασία του Πανεπιστήμιου Αθηνών και του ΕΜΠ με διεθνές ινστιτούτο Φυσικής, Χημείας και Γεωλογίας, που θα είχε ξένο και ελληνικό προσωπικό και αμερικάνικη χρηματοδότηση. Το σχέδιο και τη χρηματοδότηση διαχειριζόταν ο νομπελίστας φυσικός R. Millikan, οργανωτής του Πανεπιστήμιου Caltech, με σκοπό παρόμοιο με εκείνο του Ιωνικού Πανεπιστημίου, που βεβαίως απέβλεπε στην αμερικανική πολιτιστική επιρροή στην ευρύτερη περιοχή

μετά την ατυχή αποχώρησή του απ’ την Ελλάδα, ο Καραθεοδωρή ως καθηγητής Μαθηματικών στο Μόναχο, ανέλαβε το 1927 σε συνεργασία με τον Sommerfeld να προσελκύσει τον εβραιογερμανό πειραματικό φυσικό και νομπελίστα J. Frank ως υποψήφιο για τη θέση του αποχωρούντος απ το Πανεπιστήμιο του Μονάχου, νομπελίστα W. Wien, ώστε να λειτουργήσει ως ισχυρός ανθυποψήφιος του επίσης νομπελίστα J. Stark, αρνητή της Σχετικότητας και της Κβαντομηχανικής και μετέπειτα υπερασπιστή της “Άριας Φυσικής”. Την ίδια περίοδο υπήρξε μέλος της επιτροπής, πάλι υπό τον Sommerfeld, που ενεργοποίησαν τη Βαυαρική Ακαδημία Επιστημών να εντάξει ως αντεπιστέλλον μέλος της τον Αϊνστάιν

είναι ο πρώτος ευρωπαίος μαθηματικός που επισκέφτηκε το 1927/28 τις ΗΠΑ, προσκεκλημένος απ το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και την Αμερικάνικη Μαθηματική Εταιρεία για να δώσει διαλέξεις σε 20 αμερικάνικα πανεπιστήμια της ανατολικής και της δυτικής ακτής με απώτερο στόχο να ενισχύσει ως αυθεντικός εκφραστής της επιτυχούς γερμανικής εμπειρίας, την αυτόνομη συγκρότηση μιας αμερικάνικης σχολής μαθηματικών

στα δύσκολα χρόνια του Ναζισμού, με τους επιστημονικούς του φίλους του να μετοικούν βιαίως, κυρίως προς τις ΗΠΑ, επέλεξε να εκλεγεί, το 1935, ως ο Γερμανός Εκπρόσωπος στη Διεθνή Επιτροπή των Μαθηματικών, θεωρώντας ότι έτσι απέτρεπε τη διεθνή απομόνωση της Γερμανίας

αυτή η φαναριώτικη σχέση με την εξουσία, δύσπεπτη όχι μόνο στην Ελλάδα, θα πρέπει να ανασυγκροτηθεί με την επίγνωση των συνθηκών που βίωσε, των στόχων που έθεσε και από την πολιτιστική παράδοση που τον καθοδηγούσε

σε μια περίοδο που γνωρίζουμε τι δεν είπε ο Αϊνστάιν για τον Καραθεοδωρή, ας προβληθεί και τι σχετικό με την οργάνωση των πανεπιστημίων έγραψε στον φίλο του φυσικό P. Ehrenfest, το 1919,

«πιστεύω ότι ένα τεχνικό πανεπιστήμιο δεν πρέπει να είναι χωριστό απ το πανεπιστήμιο. Ο Καραθεοδωρή μου εξήγησε αυτό το σημείο, καθόσον ασχολείται τώρα με την ίδρυση ενός εξωτικού πανεπιστήμιου στη Σαλονίκη»

ο τίτλος του εδαφίου, αποτελεί τον υπότιτλο της διεθνώς διακεκριμένης ιστορικής βιογραφίας του Καραθεοδωρή, από την Μαρία Γεωργιάδου, που εκδόθηκε το 2004 απ τους Springer & Verlang με τίτλο «Constantin Caratheodory, Mathematics in Turbulent Times» και από τις ΠΕΚ, 2007 & 2016, ως «Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή, ένας μαθηματικός υπό την σκέπη της εξουσίας»

προφανώς, μια τέτοια προσωπικότητα που για να εκτιμηθεί θα πρέπει να ζυγιστεί με σύνθετα σταθμά, δεν προσφέρεται να λειτουργήσει ως εκλαϊκευτικό πρότυπο

ενδεικτικά, το βιβλίο της Γεωργιάδου που διερεύνησε και τη λειτουργία του ως παράγοντα των Γερμανικών Μαθηματικών την περίοδο του Ναζισμού, αντιμετώπισε τις ενστάσεις της Ακαδημίας Αθηνών

σ’ αυτές τις περιπτώσεις λειτουργούν, μαζί με τα απόνερα τους, οι μυθικές αφηγήσεις, αν βέβαια ο ήρωας έχει έρμα

οι δρόμοι

κυρίως, μετά την κατασκευή “περί συνιδιοκτησίας της Γενικής Σχετικότητας με τον Αϊνστάιν”, άρχισαν να μετονομάζονται δρόμοι με το όνομα του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή

στο Περιστέρι

στη Θεσσαλονίκη, κοντά στου Χαριλάου, με τυπικό προσδιορισμό

αλλά και με πιο αναλυτική περιγραφή, στον ίδιο δρόμο

επίσης, στην Κοκκινιά, στη Λαμία, τη Λάρισα, το Κιλκίς και την Κομοτηνή, όπου φιλοξενείται το Μουσείο Καραθεοδωρή

επίσης, υπάρχει αίτημα δημοτικού συμβούλου της Αλεξανδρούπολης για την μετονομασία δρόμου της πόλης προς τιμήν του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή, εκκρεμεί απόφαση της επιτροπής ονοματοθεσίας του Δήμου Χίου για μετονομασία μιας πλατείας μετά από αίτημα της τοπικής πανεπιστημιακής κοινότητας και ελήφθη απόφαση ονομασίας ανώνυμου δρόμου στα υψώματα Ασγούρου, από την επιτροπή ονοματοθεσιών του Δήμου Ροδίων σε οδό Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή

η φωτογραφία της πινακίδας στην Ελληνορώσων, τραβήχτηκε απ’ τον Παντελή Παπαδάκη, την περίοδο του lock down, στη διάρκεια μιας “σύντομης αθλητικής δραστηριότητας”

οι φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης, αποτελούν συμμετοχή στην ανάρτηση του Φώτη Μαργαρίτη

«οδός Πετροκόκκινου», η φωτογραφία από διαδικτυακό τόπο που προβάλλει τη Χίο