Γιώργος Φασουλόπουλος

“Παρά αυτές τις τεχνολογικές εξελίξεις, ο πυρήνας του πειραματισμού στην εκπαίδευση των Φυσικών Επιστημών παραμένει βασισμένος σε αρχές μάθησης που βασίζονται στην έρευνα. Προτρέποντας τους μαθητές να κάνουν ερωτήσεις, να σχηματίσουν υποθέσεις, να σχεδιάσουν πειράματα και να αναλύσουν τα αποτελέσματα, καλλιεργείται τόσο η περιέργεια, όσο και η αναλυτική επιστημονική νοοτροπία”.
Με μια διαγώνια ματιά…
Ένα πολύ καλό πόνημα για κάποιον που ξεκινά ένα μεταπτυχιακό με θέμα για τη θέση των πειραμάτων στη διδακτική των Φ.Ε.
Αλλά το πως θα πραγματοποιηθούν όλα αυτά (πέρα από τις μελέτες περίπτωσης) είναι το ζητούμενο. Μετωπικό εργαστήριο ή εργαστήριο επίδειξης. Ομαδοσυνεργατική προσέγγιση ή chatgpt που όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει?
Μάλλον είμαστε ακόμη στην αρχή διότι ποτέ η εκπαιδευτική κοινότητα και η πολιτεία πρώτιστα δεν αξιολόγησε τη δουλειά στα πολυκλαδικά, στα λύκεια με το PSSC στα πιλοτικά γυμνάσια και τώρα στα ιερά δισκοπότηρα της εκπαίδευσης (πειραματικά και πρότυπα με τα νέα Προγράμματα Σπουδών)!!!

καλησπέρα Βασίλη

δημοσιοποίησα την συγκεκριμένη συλλογή άρθρων για τις εργαστηριακές πρακτικές όχι μόνο γιατί την θεώρησα ενδιαφέρουσα αλλά και γιατί την αντιλήφθηκα ως αντιπροσωπευτική των τάσεων που θα κυριαρχήσει στα Αναλυτικά Προγράμματα που μέλλονται.

Συμφωνώ ότι απουσιάζει η αξιολόγηση των διαχρονικών επιτυχιών και των αποτυχιών στα σχολικά εργαστήρια.

Οι συζητήσεις για την εργαστηριακή εκπαίδευση των μαθητών ήταν ανέκαθεν και παντού έντονη, ακόμα και σε χώρες που παρήγαγαν και συνεχίζουν να παράγουν επιστήμη και τεχνολογία. Οι δυο ανταγωνιστικές παράμετροι της συζήτησης, αφορούν την αύξηση του μαθητικού πληθυσμού και τους κεντρικούς προγραμματισμούς για την παραγωγή επιστημόνων και τεχνολόγων.

Οι εργαστηριακές πρακτικές στην εκπαίδευση αξιολογούνται δυσκολότερα απ’ τη θεωρητική γνώση και τις μαθηματικές εφαρμογές της.

Η ιδιομορφία χωρών που δεν παρήγαγαν επιστήμη, εντοπίζεται στην έμφαση της θεωρητικής αντιμετώπισης των επιστημών. Ενισχυτικός παράγων στην Ελλάδα ήταν και ο κεντρικός θεσμός των εξετάσεων εισαγωγής στα πανεπιστήμια και μάλιστα, παρά την ικανοποίηση των υλικοτεχνικών προϋποθέσεων που απαιτεί η εκπαίδευση στο σχολικό εργαστήριο.

Η επένδυση στα εργαστήρια και τον εξοπλισμό τους δεν έλαβε υπόψη τη μεταβολή των κοινωνικών προτύπων ούτε την αύξηση και την σύσταση του μαθητικού πληθυσμού. Δηλαδή απ’ τη συζήτηση που εξελισσόταν σε χώρες επιστημονικά προηγμένες, ελήφθησαν υπόψη μόνο τα μέσα και οι μέθοδοι αλλά όχι και οι προϋποθέσεις που θα τις διευκόλυναν να καρπίσουν.

Πολύ ενδιαφέρον Γιώργο. Το μελετώ. Σε ευχαριστούμε.

Γιώργο ευχαριστούμε, εξαιρετικά ενδιαφέρον….

Πριν η Μακρόνησος μετατραπεί σε τουριστικό θέρετρο, προέκταση του παραλιακού τόξου, ας μείνει στη μνήμη όλων ως αυτό που πραγματικά υπήρξε

Νομίζω, αν κάποιος έχει χρόνο, αξίζει να το παρακολουθήσει….

Ιστορικοί Περίπατοι

Εκτός των βραχέων, υπήρξαν και σταθμοί στα μεσαία της ΕΙΡ (Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας) , που ενίσχυαν την “εθνική προσπάθεια” σε ακριτικές περιοχές (Φλώρινα, Κέρκυρα, Ρόδος, Σάμος, Ροδόπη κά).
Στην Κέρκυρα με έτος ίδρυσης το 1957 και πρώτο εκφωνητή τον Γ. Κάρτερ. Εκφωνήτρια επίσης και η Νάκυ Αγάθου (οι παλαιότεροι την γνωρίζουν από την ΥΕΝΕΔ). Ο πομπός ήταν μάρκας MARCONI, 50 KW, με δίδυμους ιστούς 150 m, στα 1008 KHz. Κάλυπτε όλη τη ΒΔ Ελλάδα (λογικό), αλλά και την Αλβανία μέχρι τη νότια Γιουγκοσλαβία.
(στη φωτό τα εγκαίνια).

Από ένα πάνελ ραδιοσταθμού βραχέων έμαθα για μια μάλλον άγνωστη εκδοχή της Μακρονήσου.

Την μέσω ραδιοφωνικών κυμάτων δημόσια ευτελιστική μετάνοια εκείνων που το 1947 βρέθηκαν «στην λάθος μεριά της ιστορίας». Αυτή η δημόσια «ομολογία», που αφορούσε και άλλες περιπτώσεις σ’ Ανατολή & Δύση έχει δραματοποιηθεί την εποχή που συνέβαιναν όλα αυτά, το 1948, απ’ τον Τζ. Όργουελ στο βιβλίο «1984» με θύτη την «αστυνομία της σκέψης».

Η ανάρτηση έμμεσα αλλά αναπόφευκτα στόχευσε στην σημερινή δημόσια διαπόμπευση αδυνάτων πάλι από αδύνατους με εργαλείο το διαδίκτυο, που μοιάζει με το οπιοειδές ναρκωτικό – το «σόμα», που περιέγραψε ο Άλντους Χάξλεϋ απ’ το 1932, στον «Γενναίο Καινούργιο Κόσμο», όπου η κατανάλωση οδηγεί σε σκυμμένα κεφάλια κι’ η αλήθεια εξατμίζεται μέσα στην υπερπληροφόρηση.
 
Θόδωρε, ας μείνουν μόνον οι γλυκές μνήμες απ’ όσους δεν θα ξαναδούμε
Βασίλη, παρακαλούμε για μια ανάρτηση εμπνευσμένη απ’ τα χριστουγεννιάτικα γκεζέρια σου
Σ’ όλους τους αναγνώστες της ανάρτησης, ευχές για τον καινούργιο χρόνο
  

καλησπέρα σε όλους
ευχαριστώ Γιώργο
Θοδωρή, άντεξα και το διάβασα ολόκληρο
και βέβαια τρέξανε τα μάτια μου,
διότι δεν είμαι φτιαγμένος από σίδερο
δι ό και γράφω απ΄ευθείας το ηθικόν δίδαγμα που συνήθως γράφω τελευταίο:
ποτέ πια εμφύλιος, με ευθύνη άθλιων ξεδόδουλων ηγεσιών, ένθεν και ένθεν
(και για να “προκάνω”, ως ο αείμνηστος Χαρίλαος έφα,
τυχόν “τζάμπα μάγκες”, που κυκλοφορούν παντού:
το 1949, το σωτήριον έτος που γεννήθηκα,
ο πατέρας μου ήταν πολιτικός κρατούμενος στη Μακρόνησο,
με είδε και με φίλησε αργότερα,
στα δε χρόνια της Γερμανικής κατοχής ήταν αιχμάλωτος σε καταναγκαστικά έργα στην Αυστρία
ο ίδιος είχα “φάκελο κοινωνικών φρονημάτων” από το 1967, μαθητής Γ Λυκείου, στη Νεάπολη Λακωνίας
ο καλύτερος μαθητής ήμουνα, λέγανε οι βαθμοί μου και οι καθηγητές μου,
ο Σημαιοφόρος ήμουνα, Απολυτήριο 19+, γνήσιο,
κατά τη γνώμη μου κακώς καταργήθηκε ο “φάκελος”, ήταν τίτλος τιμής,
όπως ήταν και τίτλος ατιμίας ο περιφρονητικός χαρακτηρισμός “δηλωσίας”,
άλλο να ανεβοκατεβάζει κάποιος κοτρώνες στη Μακρόνησο
και άλλο κάποιος να καλοπερνάει στο Βουκουρέστι
και σήμερα εγώ, εκεί, επιμονή, ξεροκέφαλος
εξακολουθώ να διάγω ανένταχτη, μοναχική, Αριστερή πορεία διαμαρτυρίας,
δεν διορθώνομαι παναπή…)