Σταύρος Παραδείσης

Πολύ καλό Σταύρο.
Δεν γνώριζα την ενασχόληση του Αριστοτέλη με τα παράδοξα του Ζήνωνα.

Καλημέρα Σταύρο και συγχαρητήρια για την παραπάνω εργασία σου.
Μεγάλη και, φαντάζομαι κοπιαστική δουλειά!
Σε ευχαριστούμε που την μοιράζεσαι μαζί μας.

Συνάδελφε Σταύρο μια πολύ γρήγορη ματιά στην δουλειά σου μου δίνει την αίσθηση μιας προσπάθειας να δοθούν οι αρχές οι ιδέες και σε ένα βαθμό τα μαθηματικά της κβαντομηχανικής με μεγάλη πληρότητα και σφαιρική ματιά.
Θα το δω και πιο αναλυτικά.
Συγχαρητήρια, χαλάλι  ο κόπος σου.

Καλησπέρα συνάδελφε Βασίλη δίνω κάποιες απαντήσεις σύμφωνα με το κείμενο που έχω αναρτήσει. Το πρόβλημα της μέτρησης στη κβαντική μηχανική είναι η κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης με τη παρατήρηση και η συνεπαγόμενη μη τοπικότητα. Η ερμηνεία του Μπορ θέλει τον παρατηρητή ξεχωριστό από το παρατηρούμενο σύστημα , αλλά συμπληρωματικά να αποτελούν μαζί ένα ενιαίο μη διαχωρίσιμο σύστημα. Όπως αναφέρει ο ίδιος στο έργο της ζωής είμαστε ταυτόχρονα και θεατές και ηθοποιοί. Τότε όμως ποιος παρατηρεί το σύμπαν σαν ολότητα ; Προτάθηκαν διάφορες ερμηνείες στο πλαίσιο της κβαντικής μηχανικής με σκοπό μια συνεπή εξήγηση της μέτρησης και μια κατανόηση της κατάρρευσης της κυματοσυνάρτησης . Δυο ενδιαφέρουσες απόπειρες επίλυσης του προβλήματος της μέτρησης είναι η ερμηνεία των πολλών κόσμων των Everett και DeWitt και η άρση της συνεκτικότητας του Wojciech Zurek. Για τους Εverett και DeWitt ο παρατηρητής δεν ξεχωρίζει από το κβαντικό σύστημα, όλοι είμαστε αποκλειστικά ηθοποιοί στο έργο της ζωής που αναγκαστικά παρατηρεί ο ένας τον άλλο η τους άλλους. Η κυματοσυνάρτηση δεν καταρρέει γιατί πραγματώνονται όλες οι δυνατότητες αλλά η κάθε μια σε διαφορετικό σύμπαν . Τον Feynman όμως στην ερμηνεία των πολλών κόσμων τον ανησυχούσε το γεγονός , ότι στο καθένα από τα διαφορετικά σύμπαντα θα πρέπει να υποθέσουμε ότι υπάρχουν αντίγραφα του καθενός από εμάς. Ο καθένας από εμάς γνωρίζει με ποιο τρόπο διαιρέθηκε ο κόσμος για τον ίδιο και μπορεί να ακολουθήσει την πορεία του παρελθόντος του. Όταν παρατηρούμε την πορεία μας κατά το παρελθόν παίρνουμε άραγε ένα αποτέλεσμα πραγματικό κατά τον ίδιο τρόπο που θα ήταν πραγματικό αν την παρατήρηση την είχε κάνει ένας εξωτερικός παρατηρητής. Και πέρα από αυτά αν και μπορούμε να θεωρήσουμε τους εαυτούς μας ως εξωτερικούς παρατηρητές όταν κοιτάζουμε τον υπόλοιπο κόσμο ο υπόλοιπος κόσμος περιέχει παρατηρητές που μας παρατηρούν . Θα συμφωνούμε άραγε πάντοτε σχετικά με το τι βλέπουμε ; Όπως λέει o Feynman αυτά είναι πολύ παρακινδυνευμένες εικασίες και πολύ λίγα έχουμε να κερδίσουμε αν συνεχίσουμε να τις συζητάμε Ο Μπομ εξηγεί τη μη τοπικότητα με την ολοκρατική του θεωρία και προφανώς γιαυτόν δεν καταρρέει η κυματοσυνάρτηση με την πράξη της μέτρησης. Στο πλαίσιο αυτό με την θεωρία της άρσης της συνεκτικότητας αίρεται η κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης γιατί κάτω από την επίδραση του περιβάλλοντος η κβαντική μηχανική μεταπίπτει στη κλασική φυσική. Αυτή όμως η λύση απαιτεί τις κρυμμένες μεταβλητές του Μπομ. ,

Καλησπέρα Σταύρο. Με ένα διαγώνιο πέρασμα της εργασίας σου, τη βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα με πολύ πυκνή πληροφορία. Μου θύμισες και τα χρόνια της νιότης μου – η πτυχιακή μου ήταν στην παλιά κβαντική θεωρία μέχρι το 1927, όπου μεταξύ άλλων είχα μελετήσει τη θεωρία BKS και την ιδέα της περί virtual ταλαντωτών. Ήταν μια αγωνιώδης περίοδος, με εντυπωσιακή παραγωγή γνώσης, πολλές επιτυχίες αλλά και πάρα πολλές αποτυχίες…
Ευτυχώς που τώρα το καλοκαίρι υπάρχει χρόνος για μελέτη, οπότε και θα ασχοληθώ με το πόνημά σου προσεκτικότερα.
Σε ευχαριστούμε για την αξιόλογη προσφορά!

Σταύρο, συγχαρητήρια για την εργασία σου.
Αποτελεί μια συνολική και εμπεριστατωμένη παρουσίαση των βασικών αρχών της Κβαντικής από τις απαρχές μέχρι σήμερα.
Είναι σημείο αναφοράς πάνω στην εννοιολογική θεώρηση των κβαντικών ιδεών.
Καλή συνέχεια.