by 
Ένα παιδί, σπρώχνει έναν τοίχο, ασκώντας του οριζόντια δύναμη F, όπως στο σχήμα.
i) Να σχεδιάστε τις δυνάμεις που ασκούνται στο παιδί.
ii) Η μέγιστη τιμή της δύναμης F, που μπορεί να ασκήσει το παιδί στον τοίχο, χωρίς το ίδιο να γλιστρήσει, εξαρτάται από το βάρος του παιδιού ή από το πόσο «δυνατό» είναι;
Να δικαιολογήσετε αναλυτικά την απάντησή σας.
ή
Ωραίο!
Η μόνη λύση που του άφησες είναι να πάρει φόρα και να πέσει στον τοίχο.
Καλησπέρα Γιάννη. Υπάρχει και άλλη λύση:
Δῶς μοι πᾶ στῶ καὶ τὰν γᾶν κινάσω…
Αυτά και μου αρέσουν και τα χρησιμοποιώ.
Ο δυνατότερος αρσιβαρίστας του κόσμου δεν μπορεί να σηκώσει με τροχαλία ούτε ένα γραμμάριο πάνω από το βάρος του.
Αν θέλεις να γυρίσεις το “ντολάπι” δεν αρκεί να είσαι δυνατός. Πρέπει να είσαι πολύ βαρύς ταυτόχρονα, για να κάνεις ότι και το μουλάρι, έστω για πέντε βήματα.
Το τελευταίο είναι ίδιο με την άσκησή σου αλλά σε ευθύγραμμη ομαλή κίνηση (το ίδιο πράγμα δηλαδή).
Αν είσαι δυνατός αλλά όχι βαρύς παπούτσια με καρφιά.
Ξεκινάς ωραία πράγματα. Φυσική καθημερινής ζωής, που είναι δύσκολη τελικά.
Καλημέρα Διονύση & Γιάννη.
Είπεν ο Ιωάννης : « Ξεκινάς ωραία πράγματα. Φυσική καθημερινής ζωής,….»
Θυμούμαι λοιπόν …το ντολάπι στο περβόλι (υπάρχει και σήμερα χωρίς τα γκουβαδάκια).
Καμμιά φορά έτσι για παιγνίδι ή για να ξεκουράσουμε το ταλαίπωρο γαϊδουράκι το ξεζεύαμε με τ’αδερφάκι μου και μπαίναμε εμείς στο ρόλο του. Το έδαφος στη γύρα του πηγαδιού ήτανε χώμα – σκόνη από τις γύρες του γαϊδουριού και θυμούμαι που σε ορισμένα σημεία τα πόδια γλιστρούσαν. Προφανώς η τριβή είχε μειωθεί και το ντολάπι για να γυρίσει ήθελε ροπή από δύναμη μεγαλύτερη της μέγιστης στατικής τριβής ,σε αντιστοιχία με την άσκηση του Διονύση. Λίγο ακόμη απ’τη θύμηση ενός παιδιού επτά –οκτώ χρονών …
Επειδή τ’αδερφάκι ήτανε μικιό έμπαινε στην άκρα του βραχίονα και εγώ ποιο μέσα (προς τον άξονα) και όταν γλιστρούσα πήγαινα τα χέρια μου ποιο άκρια (σκεπάζοντας σχεδόν) τ’αδερφάκι οπότε οριακά δεν γλιστρούσα! (Ασυνείδητη εφαρμογή της σχέσης που δίνει τη ροπή)
Είναι γεγονός πως η Φυσική είναι στα γονίδια μας …και τα μικρά ανθρωπάκια ξέρουν από το «δάσκαλο φύση» να την αξιοποιούν αλλά νομίζω πως πρέπει να ζήσουν έξω από τα όρια ‘’τοίχοι του σπιτιού΄΄
Η άσκηση του Διονύση και ο τίτλος του Γιάννη «Φυσική καθημερινής ζωής» θα βγάλει πιστεύω όμορφα θέματα.
Δίνω και μια φωτό από το ‘’ντολάπι’’ του περβολιού.
Ο σωλήνας στο πάνω μέρος ήταν ένα ξύλινο κλαδί που είχε κλίση προς το έδαφος και στην άκρη του τραβούσε το γαϊδουράκι ή σπρώχναμε εμείς οπότε η δύναμη δημιουργούσε ροπή
και γύριζε το σύστημα ανεβάζοντας νερό με τους γκουβάδες που δεν φαίνονται…
Καλημέρα Γιάννη, καλημέρα Παντελή.
Γιάννη η φυσική της καθημερινής ζωής, έχει τα …πολύ δύσκολά της…
Παντελή σε ευχαριστώ για το ξεδίπλωμα των αναμνήσεων.
Μεταφορά όμορφων εικόνων…